ततः दुर्मुखी नाम राक्षसी वाक्यमब्रवीत्—“यस्मै सूर्यः न प्रकाशते, यस्मै भीतवान् वायुः अपि न वातीति, हे सौम्यलोचने, तस्मिन्किं त्वं न स्थितासि?” तस्य भीतया वृक्षा पुष्पवृष्टिं कुर्वन्ति, पर्वतानि जलं स्रवयन्ति, मेघाः अपि यद् इच्छति तत् ददाति। “स राक्षसेन्द्रः, राजाधिराजः, तस्मिन्किं त्वं न रावणपत्नी भवितुम् निश्चितवती?” पुनः सा वदति—“हे देवी, हे सुश्रोणि, यदुक्तं तत् हितं सत्यमेव; एतानि वचनानि त्वया स्वीकर्तव्यानि, अन्यथा जीवितुं न शक्यसि।” इत्येवं तु राक्षस्यः विकृताननाः सीतायाः प्रति कटुवचनानि, अनार्याणि, अप्रियाणि च प्रोचुः। “किं त्वं, हे सीते, सुखशय्योपस्कृतं सर्वजनप्रियं अन्तःपुरं न वससि? नृनारीणां नृपतेः विवाहं त्वया अधिकृत्य चिन्त्यते; रामं परित्यज्य मनः निवर्तय—एवं कदापि न भविष्यति। राक्षसेन्द्रं रावणं समुपगच्छ, त्रैलोक्यसंपदां भोक्तारम्, तेन यथेष्टं वस। सुश्रोणि, त्वं तं रामं कामयसे, यो राज्यहीनः, कार्यविघ्नितः, विषण्णचित्तः, हे अनघे।” राक्षसीनां वचः श्रुत्वा, पद्मपत्रनयनां सीतां, अश्रुपूर्णलोचनां, इदं वाक्यमुवाच—“यद्वयं सर्वाः समवदाम, तद् दुष्टं पापं च मम मनसि न वसति। मानुष्या राक्षसस्य पत्नी न भवेत्; इच्छथ यदि मां खादितुम्, तथापि अहं वः वचनं न करिष्यामि। स किं वा दरिद्रः, किं वा राज्यहीनः, स एव मे पतिः; अहं तस्मिन् नित्यं निष्ठिता, यथा सुवर्चला सूर्ये। यथा महाभागा शचीन्द्रे, अरुन्धती वसिष्ठे, रोहिणी चन्द्रे, तथा लोपाामुद्रा अगस्त्ये, सुकन्या च्यवने, सावित्री सत्यवति, श्रीमती कपिले, मदयन्ती सौदासे, केशिनी सगरे, दमयन्ती नले, भीमी स्वपत्यौ निष्ठिता, एवं अहम् अपि रामे, इक्ष्वाकुकुलेषु श्रेष्ठे, निष्ठिता अस्मि।” सीतायाः वचनं श्रुत्वा, रावणप्रेरिताः राक्षस्यः क्रुद्धाः, ताम् उग्रवाक्यैः त्रासयन्त्यः अभवन्। तदा हनूमान्, शिंशपावृक्षे निह्नुतः, स्तब्धः, राक्षसीनां तस्याः प्रति त्रासजनकवचनानि शृणोति स्म। सर्वतः क्रुद्धाः राक्षस्यः दीर्घज्वलदंष्ट्राः जिह्वाभिः ताम् अतिशयेन लिलिह्य, कम्पमानां सीतां अभ्यधावन्। तीक्ष्णकुठारधारिण्यः, महाक्रोधेन, “राक्षसेन्द्रः रावणः न युक्तः अस्या पतिः” इति वदन्त्यः ताम् अभ्यधावन्। सा महाभागा, तैः भीषणराक्षसीभिः त्रासिता, अश्रूणि अपोह्य, शिंशपावृक्षं समीपमुपगच्छत्। तत्र राक्षसीभिः परिवृता, दुःखार्ता, मलिनाम्बरा, कृशा, शोकदीनमुखी, सा सीता शिंशपावृक्षस्य अधः स्थित्वा रुरोद। तदा विनता नाम राक्षसी, भीमदर्शना, विकृतानना, कृशोदरी, कोपेन वाक्यमब्रवीत्—“हे सीते, पर्याप्तं पतिस्नेहं प्रदर्शितम्; सर्वत्र अतिक्रान्तिः अनर्थाय भवति। अहं तृप्ता, शुभं ते अस्तु; मानुषधर्मः पूर्णः; इदानीं मम वचनं कुरु, हिताय भवति। रावणं पतिं कुरु, राक्षसानां पतिं, महाबलिनं, इन्द्रवत् प्रवरं। हे वैदेहि, दिव्यगन्धविभूषिता, अद्यप्रभृति सर्वलोकाधिपत्यं प्राप्नुहि। स्वाहा यथा अग्नौ, शची यथा इन्द्रे, त्वं किमर्थं रामे, हीने, मृतकल्पे, रमसे?” “यदि वाक्यं न करोषि, तर्हि अद्यैव त्वां सर्वाः खादिष्यामः।” इति उग्रवाक्यं प्रोचुः। ततो विकटा नाम राक्षसी, स्तननम्राङ्गी, कोपेन, मुष्टिं प्रगृह्य, सीतां त्रासयामास। “बहून्यनुचितानि वचनानि त्वत्तः सहिष्णवः स्म, दयया सौम्यतया च, यद्यपि त्वं दुष्टबुद्धिः। हितं युक्तं च वाक्यं त्वया न श्रोतव्यम्; समुद्रं परं त्वया आगम्य, रावणान्तःपुरं प्रविष्टा असि, रावणगृहे निगृहीता, अस्माभिः रक्ष्यसे। नापि पुरन्दरः त्वां त्रातुं शक्नोति; मम वचनं शृणु, हिताय उच्यते। पर्याप्तमश्रूणि; शोकं व्युत्सृज; सुखं हर्षं च अन्विष्य, दुःखं परित्यज। राक्षसेन्द्रेण यथेष्टं क्रीड; वयं जानिमः, स्त्रीणां यौवनं क्षणिकम्। यावत्कालं सुखं भुङ्क्ष्व, रम्याणि उद्यानानि, गिरिप्रस्थानि तव। राक्षसेन्द्रेण सह विहर, मदनलोचना; सहस्राणि स्त्रियः तव वशे भविष्यन्ति, हे सुश्रोणि।” एवं ताः राक्षस्यः सीतां विविधैः कठोरैः, भीषणैः, मोहयन्त्यः, त्रासयन्त्यः च, रावणस्य वशे स्थापयितुम् उपचक्रमुः; सा जनकात्मजा दुःखार्ता, धर्मनिष्ठा, पतिस्मरणपरायणा, तत्रैव स्थित्वा, तासां वचांसि श्रुत्वा, धैर्येण स्थित्वा, स्वपत्यौ नित्यं निष्ठिता अभवत्।