ततः राक्षसीकाः सीतामिदं वचनं अब्रुवन्—"हे सीते, त्वं न प्रतीयसे यत् त्वं दशग्रीवस्य, महात्मनः रावणस्य, पौलस्त्यश्रेष्ठस्य भार्या स्याः।" ततोऽत्र एका राक्षसी एकजटा क्रोधात् रक्तलोचना, उदरं हस्ते स्थापयित्वा सीताम् उवाच। "षडुत्पत्तीनां चतुर्थः प्रजापतिः पुलस्त्यः नाम, ब्रह्मणः मानसपुत्रः, लोके विख्यातः। तस्य तेजस्विनः मानसस्य महर्षेः पुत्रो विश्रवा नाम, प्रजापतीनां समप्रभः। तस्यैव पुत्रः रावणः, रिपूनां रिपुः, स राक्षसेश्वरः, त्वं तस्य भार्या भवितुम् अर्हसि, विशाललोचने। किं त्वं, सुकेशान्तरे, मम उक्तं वचनं न गृह्णासि?" इत्युक्त्वा हरिजटा नाम राक्षसी क्रुद्धा मृगाक्षीव नेत्रे विमुञ्चन्ती वाक्यम् उवाच—"येन त्रयस्त्रिंशद्देवा इन्द्रश्च जिताः, स राक्षसेश्वरः, वीर्यवान्, युद्धे कदापि न पलायते, त्वं तस्य भार्या किमर्थं न इच्छसि? स राजा तव कृते स्वां प्रियतमानां भार्यां परित्यज्य त्वाम् उपयास्यति, सौभाग्यवती। स रावणः सहस्त्रयोषित्संयुक्तं रत्नभूषितं स्वमन्तःपुरं परित्यज्य त्वाम् उपयास्यति।" अन्यापि राक्षसी विकटा नाम सीताम् उवाच—"यस्य भीषणवीर्येण गजाः, गन्धर्वाः, राक्षसाश्च युद्धे पुनःपुनः पराजिताः, स तव समीपम् आगतः। हे अधमास्त्री, तस्य समृद्धस्य महात्मनः राक्षसेश्वरस्य भार्या किमर्थं न भवितुम् इच्छसि?" ततो दुर्मुखी नाम राक्षसी क्रुद्धा बभाषे—"यस्मात् सूर्यः न प्रकाशते, वायुः च भीतया न वहति, वृक्षा अपि तस्मात् भीता पुष्पवृष्टिं कुर्वन्ति, पर्वतानि जलं स्रवयन्ति, मेघाः च यद् इच्छति तद् ददाति, तं राक्षसाधिपतिं रावणं त्वं किमर्थं न वरयसि? हे सुन्दरि, यदुक्तं तद् हितं सत्यं च, त्वं तद् गृहाण, अन्यथा जीवितुं न शक्यसे।" एवं राक्षसीनां वचो निशम्य, श्रीमद्रामायणे वाल्मीकिना कृतं सुन्दरकाण्डे चतुर्विंशः सर्गः प्रवर्तते। तत्र सर्वाः विकृतमुख्यः राक्षस्यः सीतां कठोरं दुष्टं च वचनं अब्रुवन्। "हे सीते, किमर्थं त्वं न रमसे तस्मिन्नन्तःपुरे, सर्वजनानां प्रियं, सुखशय्योपहिते? मानुष्ययोः विवाहं त्वं अधिकृत्य चिन्तयसि, रामं च मनसा न त्यजसि—एवं कदापि न स्यात्। रावणं राक्षसेश्वरं उपगम्य, त्रैलोक्यसंपदुपभोगिनं, तेन सह यथेष्टं वस।" "त्वं तं मानुषं रामं इच्छसि, यो राज्यहीनः, लक्ष्ये विफलः, निरुत्साहः च, हे निष्कलङ्के।" राक्षसीनां वाक्यं श्रुत्वा, पद्मपत्रायतेक्षणा सीता अश्रुपूर्णलोचना इदं वचनमब्रवीत्—"यद् युष्माभिः समुच्चारितं क्रूरं वचनं, तद् पापं मम मनसि न तिष्ठति। न हि मानुष्या राक्षसस्य भार्या भवेत्; इच्छथ यदि मां खादितुम्, तथापि अहं वचनं न करिष्यामि।" "स राजा किं वा राज्यहीनः किं वा दरिद्रः, स एव मम पतिः; अहं तस्मिन्सदा पतिसत्ता, यथा सुवर्चला सूर्ये, यथा महाभगा शचीन्द्रे, अरुन्धती वसिष्ठे, रोहिणी शशिनि, यथा लोपामुद्रा अगस्त्ये, सुकन्या च्यवने, सावित्री सत्यवति, श्रीमती कपिले, मदयन्ती सौदासे, केशिनी सगरे, दमयन्ती नले, भीमी स्वपतेः। एवं अहं रामे पतिसत्ता, इक्ष्वाकुवंशश्रेष्ठे।" सीतायाः वचनं श्रुत्वा, राक्षसीनः रावणस्य प्रेरणया क्रुद्धाः ताम् उग्रं वचनं अब्रुवन्। तदा हनुमान् शिंशपावृक्षे निर्जनस्थले स्थित्वा तासां राक्षसीनां सीतां तर्जयन्तीनां वचनं शृणोति स्म। ताः सर्वतः सीतामभिद्रुत्य, कोपेन दीप्तदंष्ट्राः, जिह्वाभिः लिलिह्य, त्रासयन्त्यः ताम् उपद्रुत्य तिष्ठन्ति। शितधाराः परशुं गृहित्वा, क्रुद्धाः ऊचुः—"अस्या रावणः पतिर् न योग्यः।" सा पुण्या सीता, तासां भीषणराक्षसीनां तर्जनं श्रुत्वा, अश्रूणि प्रक्षालयित्वा शिंशपावृक्षस्य समीपं जगाम। तत्र सा सीता, राक्षसीभिः परिवृता, शिंशपावृक्षस्य अधः स्थित्वा, शोकेन संतप्तवदना, मलिनवस्त्रा, कृशा च तिष्ठति स्म। ताः भीषणरूपाः राक्षस्यः ताम् अभितः तर्जयन्त्यः स्थिता। तदा विनता नाम राक्षसी, भीमदर्शना, विकटवदना, स्फुटितोदराऽपि, क्रुद्धा सीताम् उवाच—"हे सीते, तव पत्युः पक्षपातः पर्याप्तः; सर्वत्र अतिक्रमे दुःखं भवति। मया तु तुष्टिः प्राप्ता; शुभं ते अस्तु। मानुष्यधर्मः पूर्णः। अधुना, मैथिलि, यदहम् वदामि तत् कुरु, हिताय। रावणं राक्षसानां पतिं, इन्द्रवत् वीर्यसम्पन्नं, पतिं गृहाण।" एवं ताः राक्षसीकाः सीतां विविधैः उपायैः रावणस्य भार्यां कर्तुं यत्नं कुर्वन्त्यः, सा तु धर्मनिष्ठा, पतिसत्तायुक्ता, रामे एव स्थितचित्ता, तेषां वचनं न शृणोति स्म।