राक्षसी सा बलिनी, मेघसमूहसन्निभा, सीतां प्रति "कामयमानस्य स्त्रियाः सम्यक् संयोगे एव सुखं रमणीयं भवति" इति उवाच। तां वाक्यं श्रुत्वा दशग्रीवः स हसित्वा तस्मात् प्रत्यगच्छत्। स निर्गच्छन् भूमिं कम्पयन्निव बभूव, दीप्तसूर्यसङ्काशः सः स्वप्रासादं प्रविवेश। तं दशग्रीवं दिव्याः गन्धर्वकन्याश्च नागकन्याश्च परिवृत्य तस्मिन् शोभनविमाने प्रविश्य तस्थुः। मिथिलात्मजां सीतां धर्मात्मिकां कम्पमानां तिरस्कृत्य, रावणः काममोहितचित्तः तां परित्यज्य स्वप्रासादे प्रविवेश। एवमुक्त्वा मैथिलीं रावणः शत्रुभयङ्करः सर्वाः राक्षसीः समादिश्य निर्गतः। तस्मिन् राक्षसराजे निर्गते पुनः अन्तःपुरं प्रविशति, ताः क्रूररूपाः राक्षस्यः सीतां प्रति सत्वरमभिपेतुः। ततः ताः राक्षस्यः कोपसंरक्तचक्षुषः वैदेहीं परुषैः कठोरैश्च वाक्यैः संबोधितवन्त्यः। "सीते, त्वं दशग्रीवस्य महात्मनः पुलस्त्यवंशसम्भूतस्य भार्यां भवितुं न इच्छसि इति किम्?" इत्युक्त्वा एकजा टा नाम राक्षसी, कोपात् रक्तलोचना, उदरं हस्ते निधाय सीतां प्रति वाक्यमब्रवीत्। "षड्भ्यः प्रजापतिभ्यः चतुर्थः पुलस्त्यः, ब्रह्मणः मानसपुत्रः, प्रसिद्धः। तस्य मानससम्भूतः तेजस्वी पुत्रः विश्वश्रवा नाम महर्षिः प्रजापतिसमः। तस्यैव पुत्रः रावणः शत्रूनां शत्रुः, तं त्वं पतिं कर्तुं युक्ता असि। किमर्थं त्वं मम उक्तं वचनं न गृह्णासि?" इत्युक्त्वा हरिजटा नाम राक्षसी कोपसंरक्तनयना, मृगदृष्टिसदृशदृशा, वाक्यमब्रवीत्—"त्रयस्त्रिंशद्देवान् इन्द्रं च येन जिताः, तस्य राक्षसाधिपतेः त्वं भार्या भवितुं युक्ता। स वीर्यवान् युद्धे न कदापि प्रत्यागतः, बलपराक्रमसम्पन्नः; किमर्थं त्वं तस्य पत्नीत्वं न इच्छसि?" "स राजा तां प्रियामात्मनः भार्यां परित्यज्य त्वां सर्वसौभाग्यसम्पन्नां समुपैष्यति। सहस्रयोषित्संयुक्तं रत्नविभूषितं स्वान्तःपुरं परित्यज्य रावणस्त्वां समुपैष्यति।" इत्युक्त्वा विकटा नाम राक्षसी वाक्यमब्रवीत्—"यस्य घोरवीर्येण गजाः गन्धर्वा राक्षसाश्च पुनःपुनः युद्धे पराजिताः, स त्वदन्तिकं प्राप्तः।" "कस्मात् त्वं राक्षसानां प्रभोः रावणस्य सर्वसमृद्धेः भार्यां भवितुं न इच्छसि?" इत्युक्त्वा दुर्मुखी नाम राक्षसी अब्रवीत्—"यस्य हेतोः सूर्यः न प्रकाशते, वायुः भीतः न वाति, सौम्यदृष्टे, तेन सह त्वं किमर्थं न स्थितासि? वृक्षाः भीत्या पुष्पवृष्टिं कुर्वन्ति, पर्वतानि जलं मुञ्चन्ति, मेघाः यदिच्छति तद् ददाति। तस्य राक्षसाधिपतेः राजर्षेः त्वं भार्यां भवितुं न निश्चितवती किमर्थम्?" "देवि, सुश्रोणि, यदुक्तं तव हितं सत्यं च; तद् वचनं गृहाण, अन्यथा जीवितुं न शक्यसे।" एवमुक्त्वा सर्वाः विकृताननाः राक्षस्यः सीतां प्रति अमङ्गलानि परुषाणि वचनानि अब्रुवन्। "सीते, किमर्थं त्वं तस्मिन्नन्तःपुरे रम्ये, सुखशय्योपस्कृतम्, स्थितुं न इच्छसि? मानुषस्त्रीणां मानुषेण विवाहः युक्तः इति त्वया अतिक्रान्तं मन्यसे; रामात् चित्तं निवर्तय, सः संयोगः न संभवति।" "राक्षसाधिपतेः रावणस्य सम्पदां भोक्तारम् उपगम्य यथासुखं जीव। सुश्रोणि, त्वं तं मानुषं रामं कामयसे, यो राज्यहीनः, कार्यविघातः, दैन्येन च मन्यते।" राक्षसीनां तानि वचनानि श्रुत्वा, पद्मपत्रनयना सीता अश्रुपूर्णलोचना वाक्यमुवाच—"यद्वदथ सर्वाः क्रूराणि, तानि पापानि वाक्यानि मम हृदि न तिष्ठन्ति। मानुष्या राक्षसस्य भार्या न भवेत्; इच्छथ यदि मां खादितुं, न तु अहम् वः वचनं करिष्यामि।" "सः राज्यहीनः वा दरिद्रः वा, मम पतिः एव स्वामी; अहं तस्मिन् नित्यं पतिव्रता, यथा सुवर्चला सूर्ये।" "यथा महाभागा शची इन्द्रे, अरुन्धती वसिष्ठे, रोहिणी चन्द्रे, तथा। यथा लोपामुद्रा अगस्त्ये, सुकन्या च्यवने, सावित्री सत्यवति, श्रीमती कपिले। यथा मदयन्ती सौदासे, केशिनी सगरे, दमयन्ती नले, भीमि पतिसंयुता। एवं अहम् अपि रामे पतिव्रता अस्मि, इक्ष्वाकुवृषभे।" सीतायाः वचनं श्रुत्वा राक्षस्यः रावणस्य प्रेरणया कोपिता ताम् उग्रैः वाक्यैः त्रासयित्वा तस्थुः। तासां ताडनवचनानि शृण्वन्, हनुमान् शिंशपावृक्षे निःशब्दः सुप्तवत् स्थितः। सर्वतः क्रुद्धाः राक्षस्यः दीप्तजिह्वाः दीर्घदंष्ट्राः सीतामभिपत्य ताम् कम्पमानां त्रासयन्त्यः दृष्टाः।