ततः राक्षसी रावणं संबोध्य यथार्थं वचोऽब्रवीत्— “इयं निर्बर्णा दुःखिता मानुषी स्त्री, हे राक्षसाधिपते! नूनं, महाबाहो, अस्यां न देवाः न उत्तमभोगाः—” इति। “तेजस्विनः अमराः तव बाहुबलात् प्राप्तान् भोगान् अस्यै न ददति। यः अनिच्छन्तीं स्त्रीं इच्छति, तस्य शरीरं क्लेशं प्राप्नोति।” “यः इच्छन्तीं स्त्रीं इच्छति, तस्य सुखं शोभनं भवति।” इत्येवं राक्षसीया उक्तः बलवान् रावणः मेघसमूहसदृशः हास्यं कृत्वा निवर्तितः। गच्छन् दशग्रीवः पृथिवीं कम्पयन् इव दृश्यते, दीप्तसूर्यसदृशः तद्विलसन्तं प्रासादं प्रविष्टः। तदा दिव्याः गन्धर्वकन्याः नागकन्याश्च दशग्रीवं परिवृत्य तं रम्यं प्रासादं प्रविष्टाः। रावणः मिथिलाजं धर्मात्मनं सीतां कम्पमानां तिरस्कृत्य, काममोहितः तां परित्यज्य स्वप्रासादं प्रविष्टः। ततः रावणः मैथिलीं सम्बोध्य, सर्वाः राक्षसीः आदेशं दत्वा, शत्रुभयः राजा निर्गतः। राजा राक्षसः स्वगृहं प्रविश्य, ताः भीषणराक्षसीः सीतां प्रति धावन्ति। ताः राक्षसीः मैथिलीं समीपं गत्वा, क्रोधात् ताम् अतिशयदुष्टं वचनं अब्रुवन्। “सीते, त्वं न मूल्ययसि राक्षसश्रेष्ठस्य, महात्मनः दशग्रीवस्य पत्नीत्वम्।” तदा एकजटा नाम राक्षसी क्रोधात् रक्तलोचना, सीतां उदरं हस्ते स्थापयन्ती, वचः अब्रवीत्— “षड्भावानां मध्ये चतुर्थः प्रजापतिः प्रसिद्धः पुलस्त्यः, ब्रह्मणः मानसपुत्रः। तस्य तेजस्वी मानसपुत्रः महर्षिः विश्रवा नाम, प्रजापतिसमः। तस्य पुत्रः, विस्तीर्णनेत्रे, रावणः शत्रुशत्रुः; तस्य पत्नीत्वं त्वया कर्तव्यम्।” “किं त्वं, सुन्दरी, मम वचनं न गृह्णासि?” तदा हरिजटा नाम राक्षसी अब्रवीत्— “येन त्रयस्त्रिंशद्देवाः, देवेशः च जितः। तस्य राक्षसाधिपतेः, वीर्यवान् युद्धे न पलायमानः, सामर्थ्यसंपन्नः; तस्य पत्नीत्वं त्वं न इच्छसि?” “स राजा प्रियां धर्मपत्नीं त्यक्त्वा, त्वां सर्वसंपन्नां उपयास्यति। सहस्रस्त्रीरत्नैः विभूषितं अन्तःपुरं त्यक्त्वा, रावणः त्वां उपयास्यति।” तदा विकटा नाम राक्षसी अब्रवीत्— “यस्य भीषणवीर्येण गजाः, गन्धर्वाः, राक्षसाः युद्धे पुनःपुनः पराजिताः, स तव समीपं आगतः।” “किं कारणं, हे अधमस्त्री, रावणस्य सर्वसंपदः, महात्मनः पत्नीत्वं न इच्छसि?” तदा दुर्मुखी नाम राक्षसी अब्रवीत्— “यस्य कृते सूर्यः न प्रकाशति, वायुः भयात् न वायति, सुन्दरी, तस्य सह तिष्ठसि किम् न?” “तस्य भयात् वृक्षाः पुष्पाणि वृष्टवन्ति, पर्वताः जलं स्रष्टवन्ति, मेघाः यद् इच्छति तद् ददति। तस्य राक्षसराजस्य, राजराजस्य, त्वं रावणस्य पत्नीत्वं किम् न निश्चितवती?” “देवि, सुन्दरी, यद् उक्तं तव समीपे, तत् शुभं, सत्यम्; वचः स्वीकुरु, हसन्ती, अन्यथा न जीविष्यसि।” ततः सर्वाः विकृतमुख्यः राक्षसीः, सीतां प्रति अप्रियं, कठोरं, अनार्यं वचनं अब्रुवन्। “सीते, त्वं किम् न रम्ये अन्तःपुरे स्थितुं इच्छसि, यत्र सुखशय्याः सर्वसत्त्वानां प्रियाः?” “मानुषपत्नीमानुषपत्नीत्वं अतिक्रान्तं; रामं विस्मर, तस्य सम्भावना नास्ति।” “राक्षसाधिपतिं रावणं उपगच्छ, त्रैलोक्यसंपदां भुङ्क्ष्व, यथेष्टं तेन सह वस।” “सुन्दरी, तं मानुषं रामं त्वं इच्छसि, यः राज्यहीनः, कार्यविघ्नः, विषण्णः, निर्दोषे।” ताः राक्षसीः वचनं श्रुत्वा, पद्माक्षी सीता, अश्रुपूर्णनेत्रा, वाक्यं अब्रवीत्— “यद् द्वेष्यं वचनं सर्वाः मिलित्वा वदन्ति, तद् पापं मम मनसि न स्थाति। मानुषी स्त्री राक्षसस्य पत्नीत्वं न कुर्यात्; यदि इच्छन्ति, मां भक्षयन्तु, अहं तव वचनं न करिष्यामि।” “यद्यपि स निर्धनः वा राज्यहीनः, मम पतिरेव प्रभुः; अहं तं नित्यं सेवामि, यथा सुवर्चला सूर्यं। यथा शची इन्द्रं, अरुन्धती वसिष्ठं, रोहिणी चन्द्रं सेवते। यथा लोपाामुद्रा अगस्त्यं, सुकन्या च्यवनं, सावित्री सत्यवतम्, श्रीमती कपिलं। यथा मदयन्ती सौदासं, केशिनी सगरं, दमयन्ती नलम्, भीमी पतिं धर्मेण सेवते। एवं अहं रामं, इक्ष्वाकुवंशश्रेष्ठं, पतिं सेवामि।” सीतायाः वचनं श्रुत्वा, राक्षसीः रावणस्य प्रेरणया, क्रोधात् तां कठोरवचनैः त्रासयितुं प्रारभन्त।