एवं रावणः, शत्रुसंतापनः, मैथिलीं भाषित्वा, भयङ्करदर्शना राक्षसीः सर्वाः समाह्वयत्। तासु कश्चिदेकाक्षी, कश्चिदेककर्णा, कश्चिदावरणकर्णा, कश्चिद्गोकरणा, कश्चिद्गजकरणा, कश्चिद्लम्बकर्णा, कश्चिदकर्णहीना च। तासां हस्ताः गजपादसदृशाः, पादाः अश्वखुरसदृशाः, कश्चिद्गोपादाः, कश्चिद्विपुलपादाः, कश्चिदपादाः, कश्चिदेकाक्षी, कश्चिदेकपदी, कश्चिद्विपुलपदी, कश्चिदपदी च। तासां शिरांसि, ग्रीवाः, स्तनाः, उदराणि च अतिविस्तीर्णानि; मुखानि, नेत्राणि, जिह्वाः, नखाः च दीर्घाः। कश्चिदनासिका, कश्चिदसिंमुखी, कश्चिद्गोमुखी, कश्चिदवराहमुखी; ताः सर्वाः जनकात्मजां शीघ्रं वशं नयितुम् रावणः समाह्वयत्। ततः रावणः ताः राक्षसीः प्रोत्साह्य, साम, दान, भेद, दण्डेन च मैथिलीं वशं नयितुम् आज्ञापयत्। पुनः पुनः ताः आज्ञाप्य, कामक्रोधाभ्याम् अभिभूतः, जानकीं गर्जन् अभ्यागतः। तं राक्षसी धान्यमालिनी शीघ्रं समीपं गत्वा दशग्रीवं आलिङ्ग्य, इदं वचनं अब्रवीत्—“महाबाहो, मया सह क्रीड; किम् एषा सीता ते आवश्यकम्?” सा पुनः उवाच—“राक्षसाधिपते, एषा निरवर्णा, दुःखिता, मानुषी; तस्यां न देवाः, न उत्तमभोगाः, न दिव्यानन्दः ते लभ्यते। यदि अनिच्छन्त्याः स्त्रियाः कामनां कुर्यात्, तदा देहः क्लिश्यते; इच्छन्त्याः तु रमणीयं सुखम्।” राक्षसी वचनेन रावणः, मेघसमूहसदृशः, हसन् तत्रतः प्रस्थितः। दशग्रीवः प्रस्थितः भूमिं कम्पयन् इव दीप्तसूर्यसदृशः स्वमहालयं प्रविष्टः। तं तत्र दिव्याः गन्धर्वकन्याः, नागकन्याः च परिवृत्य तं दिव्यं प्रासादं प्रविशन्ति। मिथिलाजां धर्मात्मन्यां सीतायां, कम्पमानायां, रावणः काममोहितः तिरस्कृत्य, स्वगृहं प्रविष्टः। ततः राक्षसराजः सीतायै भाष्य, सर्वाः राक्षसीः आज्ञाप्य, स्वगृहं गतः। रावणस्य गृहे प्रविष्टे, ताः भीषणरूपा राक्षसीः सीताम् अभिगच्छन्। ताः राक्षसीः, क्रोधेन मूढाः, वैदेहीं तीक्ष्णं वचनं ऊचुः। “सीते! त्वं महात्मनः दशग्रीवस्य, श्रेष्ठस्य पौलस्त्यस्य पत्नीत्वं न मन्यसे।” ततः एकजा नाम राक्षसी, क्रोधात् रक्तलोचना, सीतां उदरं हस्ते स्थापयित्वा अब्रवीत्—“षड्भ्यः प्रजापतेभ्यः चतुर्थः पुलस्त्यः, ब्रह्मणः मानसपुत्रः, प्रसिद्धः। पुलस्त्यस्य मानसः पुत्रः विश्रवा, तेजसा प्रजापतिसमः। तस्य पुत्रः रावणः, शत्रुसंतापनः; त्वं तस्य राक्षसाधिपते पत्नीत्वं स्वीकरोतु।” सा पुनः उवाच—“सुश्रोणि! किम् एतद् वचनं न स्वीकारयसि?” हरिजटा नाम राक्षसी, क्रोधेन बिलावाक्षी, अब्रवीत्—“येन त्रयस्त्रिंशत् देवाः, देवेशः च जितः, तस्य राक्षसाधिपते त्वं पत्नीत्वं स्वीकारय। स वीर्यवान्, युद्धे न प्रत्यागतः, बलपराक्रमसम्पन्नः; किम् तस्य पत्नीत्वं न इच्छसि?” तस्य प्रियां पत्नीं परित्यज्य, त्वाम् उपैष्यति; रावणः सर्वस्त्रीरत्नैः युक्तं अन्तरालयं परित्यज्य, त्वाम् उपैष्यति। विकटा नाम राक्षसी अब्रवीत्—“यस्य विक्रमेण गजाः, गन्धर्वाः, राक्षसाः च युद्धे पुनः पुनः पराजिताः, स तव समीपम् आगतः। हे अधम! किम् रावणस्य पत्नीत्वं न इच्छसि, यः सर्वसमृद्धिम् अधिगतः?” दुर्मुखी नाम राक्षसी उवाच—“यस्मिन सूर्यः न प्रकाशते, वायुः भीता न वायति; वृक्षाः तस्य भीत्या पुष्पाणि वर्षयन्ति, पर्वताः जलं विमुञ्चन्ति, मेघाः यद् इच्छति तत् ददाति। हे सुश्रोणि! तस्य राक्षसराजस्य पत्नीत्वं किम् न निश्चितवती?” “देवि! सुश्रोणि! यद् उक्तं तव हितं, सत्यम्; तद् स्वीकारय, अन्यथा जीवितं न भविष्यति।” ततः विकृतवदनाः सर्वाः राक्षसीः सीतायै अप्रियं, कठोरं च वचनं ऊचुः। “सीते! किमर्थं सुखशय्यायुक्ते रम्ये अन्तरालये स्थातुम् न इच्छसि?” “मानुषस्त्रीणां मानुषपतेः विवाहं अतिकल्पयसि; रामे मनः न स्थापय; तद् न संभवति।” “राक्षसाधिपते रावणे मनः स्थापय, त्रैलोक्यसंपदाम् उपभोक्, यथेष्टं तेन सह रमस्व।” एवं राक्षसीभिः विविधरूपाभिः, विविधवचनैः, सीता रावणस्य वशं नयितुम् प्रयत्नं कृतवती, परन्तु जनकात्मजा दृढनिश्चया तेषां वचनं न स्वीकारयत्।