सीतायाः वचनानि श्रुत्वा, राक्षसाधिपः रावणः, क्रुद्धदृष्ट्या विशालाक्षः ताम् जानकीम् अपश्यत्। स तमालमेखलाभः, महाबाहुः, विस्तीर्णशिराः, सिंहगमनो, दीप्तजिह्वः, क्रूरलोचनः च, मेघ इव तत्र विराजमानः स्थितः। तस्य उच्चैः सञ्चलद्मुकुटम्, नानाविधमाल्याभरणैः, चन्दनकुङ्कुमैश्च शोभितम्, रक्तमाल्यवस्त्रधारी च, तप्तहेमभूषणैः विभूषितः आसीत्। स महतीनां नानावर्णपट्टिकया कटिसूत्रेण सुबद्धः, अमृतमन्थनकाले मन्दरगिरिः इव नागेन बद्धः इव, विराजमानः आसीत्। तस्य पूर्णयोर्योरुबाहुभ्यां राक्षसाधिपः मन्दरशैलस्य द्विशिखरयोः इव शोभाम् अवाप। नवसूर्यसदृशकुण्डलाभरणः, रक्तकोरकपुष्पयुक्ताशोकतरुभिः भूषितगिरिः इव, स तत्र स्थितः। स कामद्रुम इव, वसन्तरूपधारी इव, भूषणैः अलङ्कृतः अपि, श्मशानशिलावद् भीषणः अभवत्। स क्रोधात् रक्तलोचनः वैदेहीं निरीक्ष्य, सर्पवत् श्वसन्, सीताम् इदं वचनम् उवाच— “त्वं या भक्त्या युक्ता, परन्तु निष्फला, दारुणदुर्लभा च, अद्य मम तेजसा नाश्यसे, यथा सूर्यः संध्याम् इव विनाशयति।” एवं मैथिलीं संबोध्य, शत्रुभयदः रावणः सर्वाः भीषणरूपधारिण्यः राक्षस्यः समाह्वयत्। तत्र एकाक्ष्यः, कर्णैक्यः, पिहितकर्ण्यः, गोकर्ण्यः, गजकर्ण्यः, लम्बकर्ण्यः, निर्कर्ण्यः च राक्षस्यः आसन्। गजपादपाण्यः, अश्वखुरपाद्यः, गवपाद्यः, लघुपाद्यः, एकाक्ष्यः, एकपाद्यः, विस्तीर्णपाद्यः, अपाद्यः च ताः आसन्। अतिविस्तीर्णशिरःकण्ठ्यः, महोदरस्तन्यः, विशालमुखलोचन्यः, दीर्घजिह्वनख्यः च ताः आसन्। अनास्यः, सिंहमुख्यः, गवमुख्यः, वराहमुख्यः, जानक्याः शीघ्रमेव वशे गमनाय ताः उपस्थिताः। रावणः ताः राक्षस्यः उवाच— “यूयं सर्वाः शीघ्रं संगम्य, विपरीतानुकूलोपायैः, सामदानभेददण्डैः च, वैदेहीं वशे कुरुत। यदि आवश्यकं तर्हि दण्डेन अपि ताम् अनुनीयत।”— इति पुनः पुनः आदेश्य, राक्षसराजः कामक्रोधवशः जानकीं प्रति गर्जन् स्थितः। ततः धान्यमालिनी नाम राक्षसी शीघ्रं आगत्य दशग्रीवम् आलिङ्ग्य, इदम् उवाच— “देव महाबाहो, मया सह क्रीड, किं तव अस्याः सीतायाः आवश्यकम्?” “एषा वर्णहीना दुःखिता मानुषी, त्वं राक्षसाधिपः, देवाः च उत्तमा भोगाः च अस्याम् न सन्ति। या अनिच्छन्तीं स्त्रीं इच्छति, सः शरीरम् उपतापयति; इच्छन्त्याः तु सौख्यमेव रमणीयम्।” एवं उक्त्वा, सा राक्षसी, मेघसमूहवत् बलिनं रावणं हसित्वा, तस्मात् निवृत्तवती। दशग्रीवः निर्गच्छन्, भूमिम् इव कम्पयन्, दीप्तसूर्यसङ्काशः स्वमन्दिरम् प्रविवेश। तत्र दिव्याः गन्धर्वकन्याः, नागकन्याश्च दशग्रीवं परिवृत्य तस्मिन् प्रासादे प्रविश्य तस्थुः। मिथिलात्मजां सीतां निर्भर्त्स्य, रावणः, काममोहितः, ताम् परित्यज्य स्वमन्दिरम् प्रविवेश। एवमुक्त्वा मैथिलीम्, रावणः राक्षसराजः, सर्वाः राक्षस्यः आदेश्य, तस्मात् निर्गतः। राक्षसाधिपतौ निर्गते, अन्तःपुरम् प्रविष्टे, भीषणरूपाः राक्षस्यः सीतां प्रति अभ्यधावन्। ताः राक्षस्यः, क्रोधविह्वलाः, समीपम् आगत्य, वैदेहीं तीव्रकठोरैः वाक्यैः उपालभन्त। “सीते, त्वं दशग्रीवस्य महात्मनः रावणस्य, पौरस्त्यश्रेष्ठस्य पत्नीभावम् न मन्यसे।” तदा एकजा टा नाम राक्षसी, क्रोधात् रक्तलोचना, उदरम् हस्ते निधाय, सीताम् उवाच— “षड्वंशानाम् अयं चतुर्थः प्रजापतिः, पुलस्त्यः नाम, ब्रह्मणः मानसपुत्रः। तस्य तेजस्वी पुत्रः, मनसः उत्पन्नः, विश्रवा नाम, प्रजापतिसदृशः। तस्य पुत्रः, रावणः, रिपूनां रिपुः, त्वं तस्य राक्षसाधिपतेः भार्या भवितुम् अर्हसि। किं कारणम्, सुकेशान्तरे, मम उक्तं न गृह्णासि?” इति। अन्यया हरिजटा नाम राक्षस्या, क्रोधात् मृगदृशा इव लोचनानि प्रसार्य, इदं वचनम् उक्तम्— “येन त्रयस्त्रिंशत् देवाः, देवराजः च जिताः, सः राक्षसपतिः, वीर्यशाली, युद्धे न कदापि पलायते, बलपराक्रमेण युक्तः, तस्य भार्या भवितुम् अर्हसि; किं कारणम् इच्छसि न?” सः महाबलः राजा, प्रियाम् आत्मनः भार्यां परित्यज्य, त्वाम् उपगमिष्यति, त्वं सर्वासाम् उत्तमभाग्ये, रावणः त्वाम् एव गमिष्यति। स्वर्णमणिविभूषितं सहस्रस्त्रीयुक्तं अन्तःपुरम् परित्यज्य, रावणः त्वाम् एव उपैष्यति। अथ विकटा नाम राक्षसी वचनम् उवाच— “यस्य भीषणविक्रमात् गजाः, गन्धर्वाः, दानवाः च पुनःपुनः संग्रामे पराजिताः, सः तव समीपम् आगतः। हे अधमे, किमर्थं त्वं राक्षसाधिपतेः रावणस्य भार्या भवितुम् न इच्छसि, यः सर्वसमृद्धियुक्तः, महात्मा च?” एवं ताः राक्षस्यः, सीताम् अभ्यधावन्, भयङ्करैः वाक्यैः च ताम् अनुशशासुः।