यदा राक्षसाधिपः रावणः जानकीं भयस्य वचनेन धमयन् स्थितः, तदा देवकन्याः गन्धर्वकन्याः च तस्यां दुःखिताः अभवन्, तासां नेत्राणि विकृतानि सञ्जातानि। ताः काञ्चन जानकीं तस्य राक्षसस्य धमनेन त्रस्तां, केचित् ओष्ठचेष्टया, केचित् नेत्रचेष्टया, केचित् मुखचेष्टया सान्त्वयन्। तासां सान्त्वनानुसारं जानकी राक्षसाधिपं रावणं प्रति स्वहिताय हितवचनानि उवाच, स्वधर्मे अभिमानिनी सा। सा उवाच—नूनं तव जनानां मध्ये कश्चित् धर्मपथे स्थितः नास्ति, यः त्वां एतादृशं निन्दितं कर्म नियच्छेत्। त्वदन्यः कः धर्मपत्नीं चिन्तायामपि इच्छेत्? यथा त्रिषु लोकेषु शचीं शचीपतेः पत्नीं कश्चित् इच्छेत्। हे राक्षसाधम, त्वं रामस्य अपरिमेयतेजसः पत्नीं बलात् हृतवान्, पापं कर्म कृतवान्; तस्य फलात् क्व गमिष्यसि? यथा वनस्थः गर्वितः गजः शशकः च न समानौ, तथा रामो गजः इव, त्वं अधमः शशकः इव। त्वं लज्जां न अनुभवसि, इक्ष्वाकुवंशस्य नाथं अवमानं कुर्वन्, यद्यपि तस्य दृष्टिपथं न आगतवान्। हे दुष्ट, त्वं मां क्रूरैः विकृतैः श्यामैः नेत्रैः पश्यसि, यानि अधः न पतितानि। हे पापिन्, कथं तव जिह्वा न शुष्कताम् उपगच्छति, यदा धर्मपत्नीं दशरथस्य पुत्रस्य मम प्रति वदसि? केवलं रामस्य आज्ञा नास्ति, तपस्याः पालनात् च, हे दशग्रीव, तव यथार्हं तेजसा भस्मीकर्तुं न शक्नोमि। मम बलात् गृहीतुम् अशक्यं, तस्य रामस्य; तव विनाशः विधिना निश्चितः—नात्र संशयः। एवं सीतायाः वचनानि श्रुत्वा राक्षसाधिपः रावणः, ताम् जानकीं तीक्ष्णैः विस्तृतैः नेत्रैः पश्यन् स्थितः। सः मेघः इव श्यामः, महाबाहुः, विशालशीर्षः, सिंहस्य चालं युक्तः, दीप्तजिह्वः, तीक्ष्णनेत्रः च बभौ। तस्य उन्नतं चलत्किरीटं विविधमाल्यलेपनैः शोभितम्, रक्तमाल्यवस्त्रधारी, दीप्तसुवर्णाभरणैः सज्जितः। तस्य कटिप्रदेशे महाविचित्रं मेखलं सुगृहीतं, मन्दरगिरिं वासुकिना मन्थनकाले बद्धमिव। तस्य द्वौ पूर्णौ बाहू मन्दरगिरिं द्विशिखरं इव शोभयामास। नवसूर्यसदृशैः कुण्डलैः शोभितः, अशोकपुष्परक्तकिसलयैः शृङ्गारितगिरिं इव। कल्पवृक्षः वसन्तरूपः इव, तथापि शोभितः श्मशानशिलां इव भीषणः। सः वैदेहीं कोपेन रक्तनेत्रः पश्यन्, सर्पः इव फुफ्फुसन्, सीतां प्रति उवाच— "त्वं निष्फलप्रयत्ना, दुःखसङ्गिनी, आज मम शक्त्या विनाशयिष्यामि, यथा सूर्यः सन्ध्यां विनाशयति।" इति मैथिलीं उक्त्वा, शत्रुसमूहस्य भीषणः रावणः सर्वाः भीषणरूपाः राक्षसीः आह्वयन्। तत्र एकाक्ष्या, एककर्ण्या, आवृतकर्ण्या, गोकर्ण्या, गजकर्ण्या, लम्बकर्ण्या, अकरण्या च। हस्ताः गजपादसदृशाः, पादाः अश्वखुरसदृशाः, गोपादाः, लघुपादाः, एकाक्ष्या, एकपाद्या, विशालपाद्या, अपाद्या च। महती शिरः, ग्रीवा, स्तनः, उदरः, मुखं, नेत्रं, दीर्घजिह्वा, दीर्घनखाः च। अघ्राण्या, सिंहमुख्या, गोमुख्या, वराहमुख्या—यथा जानकी शीघ्रं मम वशं आगच्छेत्। "यूयं सर्वाः राक्षसीः शीघ्रं सन्निपत्य, विपरीतैः, सामैः, दानैः, भेदैः च, दण्डेन च वैदेहीं वशं आनयत।" इति पुनः पुनः राक्षसाधिपः ताः आज्ञापयन्। कामक्रोधाभ्याम् अभिभूतः सः जानकीं गर्जन्, शीघ्रं राक्षसीधन्यमालिनी द्वारा समीपं प्राप्तः। सा दशग्रीवं आलिङ्ग्य, "मया सह क्रीडस्व, महराज; किम् एष्या सीतया?" इति उवाच। "एषा वर्णहीना, कृपणीया मानुषी, हे राक्षसाधिप; निश्चितं, देवाः, श्रेष्ठानां भोगानां..." "सर्वे अमराः तव बाहुबलजितान् भोगान् अस्या न प्रयच्छन्ति। यः अनिच्छन्तीं स्त्रीं इच्छति, तस्य शरीरं तप्यते।" "यः इच्छन्तीं स्त्रीं इच्छति, तस्य सुखं शोभनं भवति।" इति राक्षसी द्वारा उक्तः, रावणः मेघसमूहः इव, हसन् निवृत्तः। गच्छन् दशग्रीवः भूमिं कम्पयन् इव, दीप्तसूर्यः इव, स्वमहलम् प्रविष्टः। ततः दिव्याः, गन्धर्वकन्याः, नागकन्याः च दशग्रीवं परिवृत्य तं दिव्यं प्रासादं प्रविष्टाः। मिथिलाजनकनन्दिनीं सीतां तर्जयित्वा, धर्मशीलां, कम्पमाना, रावणः काममोहितः, तां त्यक्त्वा स्वमहलम् प्रविष्टः। इदानीं ते त्रयोविंशतितमं सर्गं शृणु। रावणः मैथिलीं एवं उक्त्वा, सर्वाः राक्षसीः आज्ञाप्य, स्वगृहं गतः। राक्षसाधिपः स्वान्तःपुरं प्रविश्य, ताः भीषणराक्षसीः सीतां प्रति वेगेन अभ्यधावन्। तदा राक्षसीः क्रोधविह्वलाः, सीतां समीपं गत्वा, वैदेहीं अतीव कठोरैः वचनैः अभिवादन्।