महान् गरुडः रामः शीघ्रं राक्षसाधिपतिं महोरगसमूहं च उत्थापयिष्यति, यथा वैनतेयः सर्पान् उत्थापयति। मम पतिः शत्रुनाशनः त्वत्तः मां शीघ्रं उद्धरिष्यति, यथा विष्णुः दैत्येभ्यः त्रिभिः पादैः श्रीं दीप्तां हरति। जनस्थानस्थले यत्र राक्षसबलं हतं विनष्टं च, तत्र त्वं रक्षितुं न समर्थः अधर्मं कृतवान्। सिंहसदृशयोः भ्रातृयोः रिक्ताश्रमं प्रविश्य, तयोः गत्वा, त्वं नीचः तेषां क्षेत्रात् मां अपहृतवान्। रामलक्ष्मणयोः गन्धं अपि न जिघ्रन्, त्वं तयोः पुरतः स्थितुं न शक्नोषि, यथा श्वा व्याघ्रयोः पुरतः न तिष्ठति। तयोः रूपे गृहीतं अस्थिरं आसीत्, यथा इन्द्रस्य बाहुर्न् युद्धे वृत्रस्य बाहौ धृतवान्। शीघ्रं तव प्रभुः रामः सौमित्रिणा सह शरैः तव प्राणान् हरिष्यति, यथा सूर्यः लघुं जलं हरति। कुवेरस्य पर्वतं वा गृहम् वा वरुणस्य सभा वा गत्वा, न संशयः, दशरथस्य पुत्रः त्वां मुक्त्वा वज्रहतं वृक्षं इव विनेष्यति। शृणु द्वाविंशतितमं सर्गम्। सीतायाः कठोरं वचनं श्रुत्वा राक्षसाधिपः सीतां रम्यदर्शनाम् अप्रियं वचनं प्रत्युवाच। स्त्रियः यथाधिकं प्रशम्यन्ते, तथा यथाधिकं प्रियं वदन्ति, ततोऽधिकं तिरस्कृत्यन्ते। त्वदर्थं मम कामः उत्पन्नः, क्रोधं निगृह्य यथा कुशलः सारथिः अश्वान् नियंत्रयति। चञ्चलः कामः यं जनं बध्नाति, तस्मात् तस्मिन् दया स्नेहः च उत्पद्यते। अतः हे सुन्दरी, त्वां न हन्यामि, यद्यपि त्वं मृत्युवर्ज्या, मिथ्यतपस्याम् संलग्ना। यत् त्वं मम प्रति कठोरं वचनं वदसि, हे मैथिली, तव क्रूरं मृत्युं अर्हसि। एवं वदित्वा वैदेह्याः प्रति रावणः राक्षसाधिपः क्रोधेन रुष्टः सीताम् पुनः अभाषत। द्वौ मासौ मया तव रक्षणाय निश्चितौ, ततः उत्तमवर्णे, मम शय्यां आरोढव्यम्। यदि द्वयोः मासयोः अनन्तरं त्वं मां न इच्छसि, तदा मम प्रातःभोजनाय पाकिनः त्वां खण्डशः कर्तुम् इच्छन्ति। राक्षसराजेन सीता धम्यमाना दृष्ट्वा, देवगन्धर्वकन्याः दुःखिता अभवन्, तेषां नेत्राणि विकृतानि। ताः काञ्चित् सीतां मुखेन, काञ्चित् नेत्रैः, काञ्चित् वदनेन सान्त्वयन्। ताभिः सान्त्विता सीता राक्षसाधिपं रावणं हितं वचनं उवाच, स्वधर्मे अभिमानिनी। न कश्चित् तव जनः धर्ममार्गे स्थितः, यः त्वां निवारयेत् अयं निन्द्यं कर्म। त्वदन्यः कः धर्मपत्नीं कामयेत्, यथा शचीपतिं त्रिषु लोकेषु कश्चित् शचीं कामयेत्। हे राक्षसाधम, रामपत्नीं whose तेजः अपरिमेयम्, अपहृत्य पापकर्म कृतवान्, क्व गमिष्यसि? यथा दर्पितः गजः तथा रामः, त्वं शशकः, वनमध्ये गजः शशकः च न तुल्यौ। इक्ष्वाकुवंशाधिपं तिरस्कृत्य, लज्जां न अनुभवसि, यद्यपि तस्य दृष्टिपथे न आगतः। त्वं, दुर्जन, मां क्रूरैः विकृतैः कृष्णपिङ्गैः नेत्रैः पश्यसि, यानि पातितानि न सन्ति। यथा धर्मपत्नीं दशरथस्य पुत्रस्य, मां प्रति वदन्, तव जिह्वा न शुष्कति किम्? रामस्य आज्ञा नास्ति, तपस्याः पालनात्, दशमुख, तव योग्यं भस्मीकरणं न कृतवती, तेजसा। मम बलात् गृहीतुम् अशक्यं, रामस्य बुद्धिमतः; तव नाशाय विधिः निश्चितः, न संशयः। सीतायाः वचनं श्रुत्वा रावणः राक्षसाधिपः दारुणैः नेत्रैः विस्तीर्णैः जानकीं अपश्यत्। स मेघसदृशः, विशालबाहुः, विस्तीर्णशीर्षः, सिंहगमनः, दीप्तजिह्वः, दारुणनेत्रः। तस्य उच्चं चलत्किरीटं विविधमाल्यगन्धयुक्तं शोभितम्, रक्तमाल्यवस्त्रधारी, दीप्तसुवर्णाभरणयुक्तः। महान् विविधपट्टेन कटिप्रदेशे बद्धः, मन्दरपर्वत इव मन्दरः मणिमणिपट्टेन बद्धः। तस्य द्वौ पूर्णबाहू राक्षसाधिपस्य मन्दरपर्वतस्य द्वौ शिखरौ इव शोभेते। कर्णाभरणैः युवा सूर्यसदृशैः शोभितः, अशोकपुष्पयुक्तः पर्वत इव शोभते। इच्छावृक्ष इव वसन्तरूपः, तथापि अलङ्कृतः, श्मशानशिलाप्रतिमः भीषणः। वैदेहीं क्रोधारुणैः नेत्रैः पश्यन् रावणः सीतां सर्पवत् श्वसन् अभाषत्। त्वं भक्त्या किंचित् फलहीना, दारुणदुःखसंयुक्ता, तव नाशं आज आज्ञाय करिष्यामि, यथा सूर्यः सन्ध्यां नाशयति। एवं वदित्वा मैथिलीं रावणः शत्रुभयङ्करः सर्वा राक्षसीः भीषणरूपाः आह्वयत्।