निश्चितं, अस्मिन् नगरे राक्षसान् हत्वा, ते दिव्यपक्षिणः आकाशात पतन्तं गृध्रं यथा तान् राक्षसान् नष्टान् करिष्यन्ति। स महागरुडः रामः शीघ्रं राक्षसाधिपतिं महोरगाधिपतिं च वैनतेयः सर्पान् यथा उद्धरिष्यति। मम पति शत्रुनाशनः त्वत्तः मां द्रुतं उद्धरिष्यति, विष्णुः त्रिभिः पादैः दैत्येभ्यः श्रीं दीप्तां यथा हरति स्म। जनस्थानस्य राक्षसबलं या हतं विनष्टं, तत्र त्वं, रक्षितुं अशक्तः, अयं अधर्मः कृतः। सिंहसदृशयोः भ्रातृयोः रिक्ताश्रमे प्रविश्य, तयोः अनुपस्थितयोः, त्वं दुष्टः तयोः क्षेत्रात् मां अपहृतवान्। रामलक्ष्मणयोः गन्धं अपि न जिघ्रन्, त्वं तयोः पुरतः स्थितुं न शक्यः, श्वा यथा व्याघ्रयोः पुरतः न तिष्ठति। तयोः रूपे गृहीतं दुर्बलम् आसीत्, युद्धे इन्द्रस्य बाहुना वृत्रग्रहणं यथा। शीघ्रं तव स्वामी रामः सौमित्रिणा सह बाणैः तव प्राणं हरिष्यति, सूर्यः अल्पं जलं यथा हरति। कुबेरगिरिं वा, तस्य निवासं वा, वरुणराजस्य सभां वा प्रविश्य, न संशयः, दशरथपुत्रः तव विमोचनं करिष्यति, वज्राहतं महावृक्षं यथा कालसमये पतति। शृणु द्वाविंशतितमं सर्गं। सीतायाः तीक्ष्णं वचनं श्रुत्वा, राक्षसाधिपः सीतां रम्यदर्शनीं अप्रियं वचनं प्रत्युवाच। स्त्रीणां प्रशमने अधिकं यत्नं कुर्वन्तः, ताः अधिकं वश्या भवन्ति; तथा सौम्यवचनं अधिकं वदन्तः, ताः अधिकं उपेक्षन्ति। त्वयि कामः उत्पन्नः, क्रोधं निगृह्य, यथा कुशलः सारथिः अश्वान् मार्गे धावन्तः नियच्छति। यदा चपलः कामः जनं बध्नाति, तदा तस्मिन् दया स्नेहः च उत्पन्नः इति कथ्यते। तस्मात्, सुन्दरी, त्वं मृत्युपात्रा अपि, मिथ्याजप्यनिष्ठा, तव वधं न करोत्सि। यत् यत् त्वं मम तीक्ष्णं वचनं वदसि, मैथिली, तव कृपणं मृत्युपात्रता। एतद् उक्त्वा, राक्षसाधिपः रावणः, कोपसम्भृतः, सीतां पुनः अब्रवीत्। द्वौ मासौ मया तव रक्षणाय निश्चितौ; ततः, शुभवर्णे, मम शय्यां आरोढव्यं। यदि तौ मासौ अतीत्य, त्वं मां पतिं न इच्छसि, तदा प्रातःभोजनाय, पक्वाः त्वां छिन्त्वा अंशांशः करिष्यन्ति। राक्षसाधिपेन सीता यदा त्रासिता, तदा देवगन्धर्वकन्याः संतप्ता, तासां नेत्राणि परिवर्तितानि। काःचित् सीतां त्रासितां ओष्ठसञ्चारेण, काःचित् नेत्रैः, काःचित् मुखैः सान्त्वयामासुः। ताभिः सान्त्विता सीता, स्वहितं वचनं राक्षसाधिपाय रावणाय प्रहर्षेण, धर्मनिष्ठा, अब्रवीत्। नूनं तव जनानां मध्ये धर्मपथे स्थितः न कश्चित्, यः तव निन्दितं कर्म निरोद्धुम् शक्नोति। त्वदन्यः कः धर्मपत्न्याः पतिं पत्न्यं इच्छेत्, शचीपतिं शचीं यथा त्रिषु लोकेषु? राक्षसाधम, त्वं रामपत्नीं whose तेजः अपरिमितम्, अपहृत्य दुष्कर्म कृतवान्; तव परिणामं कुतः पलायसे? यथा दर्पयुक्तः गजः शशः च वनमध्ये न तुल्यौ, तथा रामः गजः, त्वं शशः इव अधमः। त्वं लज्जां न अनुभूय, इक्ष्वाकुवंशाधिपं निन्दसि, यद्यपि तस्य दृष्टिपथे न आगतः। दुष्ट, किमर्थं त्वं मां पश्यसि, तव क्रूराणि विकृतानि श्यामवर्णानि नेत्राणि, यानि भूमौ न पतन्ति? पाप, किमर्थं तव जिह्वा न शुष्यति, यदा धर्मपत्न्यां दशरथसूनोः स्नुषायां मां सम्बोधितुम्? केवलं रामाज्ञया रहिता, तपस्याः पालनात्, दशमुख, त्वां तेजसा भस्मीकर्तुं न शक्नोमि, यथा त्वं अर्हसि। बुद्धिमतः रामात् बलात् मम ग्रहणं न शक्यं; तव विनाशाय विधिः निश्चितः, अस्य न संशयः। सीतायाः वचनं श्रुत्वा, राक्षसाधिपः रावणः, तीक्ष्णं नेत्रं विस्तीर्य, जानकीं निरीक्ष्य। स मेघसदृशः, महाबाहुः, विशालशीर्षः, सिंहगमनः, दीप्तजिह्वः, तीक्ष्णनेत्रः च आसीत्। तस्य उन्नतं चलत्किरीटं विविधमाल्यालङ्कृतं च दीप्तं आसीत्; रक्तमाल्यवस्त्रं, दीप्तसुवर्णभूषणैः शोभितम्। महान् विविधपट्टेन कटिस्थले सुशोभितः, मन्दरगिरिः मन्दरगिरिं यथा अमृतमथने नागेन बद्धः। तस्य द्वौ पूर्णौ बाहू राक्षसाधिपस्य मन्दरगिरिं द्विपृष्ठं यथा शोभेताम्। कनकप्रभाभ्याम् कुण्डलाभ्याम् शोभितः, नवसूर्यसदृशः, अशोकवृक्षैः रक्तकोषपुष्पैः अलङ्कृतः पर्वत इव आसीत्। कल्पवृक्षः इव, वसन्तः मूर्तिमान् इव, शोभितः, तथापि श्मशानशिलायाः भीषणः इव। वैदेहीं क्रोधारक्तनेत्रः पश्यन्, रावणः सीतां सर्पवत् श्वसन् अभाषत्। त्वं, भक्त्या युक्ता, किन्तु निष्फला, दुःखिता, मम शक्त्या अद्य विनाशयिष्यामि, सूर्यः सन्ध्यां यथा नाशयति।