सीता रावणस्य समक्षं स्थित्वा, विश्वस्य अधिपते रामस्य पूजिते भुजे विश्वासं स्थापयित्वा, अन्यस्य भुजं कदापि न स्पृशेयमिति मनसि निश्चयमकरोत्। सा उवाच—अहं भूमिपतेः रामस्य एव धर्मपत्नी, यथा आत्मवशः तपस्वी ज्ञानस्य अधिकारी भवति। हे रावण, दुःखितं रामं मम प्राप्त्यर्थं आनय, यथा गजपतिः वनं गजिन्या नीयते। पुरुषश्रेष्ठः रामः उचितं सम्बन्धं कर्तुमिच्छति, स्थानं अन्वेषयति, तव संगं न इच्छति। स सर्वधर्मविद् शरणागतप्रियः प्रसिद्धः, यदि जीवितुमिच्छसि तेन सह मैत्रीं कुरु। यदि रघुकुलश्रेष्ठेन शान्तिं कृत्वा सुखं प्राप्स्यसि, अन्यथा विपरीतेन चरन् परमं अनर्थं प्राप्स्यसि। वज्रं क्षिप्तं निवारयितुं शक्यं, मृत्युं दीर्घकालं टोलयितुं शक्यं, परन्तु क्रुद्धं राघवं त्वद्वत् कोऽपि निवारयितुं न शक्यते। शीघ्रं रामधनुषः महद् शब्दं श्रोष्यसि, यथा इन्द्रवज्रस्य गर्जनम्। अत्र रामलक्ष्मणाभ्यां चिह्निताः दृढशराः शीघ्रं पतिष्यन्ति, यथा ज्वलन्मुखाः सर्पाः। न संशयः यत् नगरे राक्षसान् हत्वा ते पतन्ति, यथा गृध्राः आकाशात् पतन्ति। स महान् गरुडः रामः त्वां राक्षसराजं महाविषं शीघ्रं उद्धरिष्यति, यथा वेनतेयः सर्पान्। मम पतिः शत्रुनाशनः त्वत्तः शीघ्रं माम् उद्धरिष्यति, यथा विष्णुः त्रिभिः पादैः दैत्येभ्यः श्रीम् आदत्त। जनस्थानं यत्र राक्षसबलं हतं विनष्टं, तत्र त्वं रक्षयितुं न अशक्नुवन् अधर्मं अकरोत्। सिंहसमानयोः भ्रातृयोः रिक्ताश्रमं प्रवेश्य, तयोः गत्वा, त्वं दुष्टः तयोः क्षेत्रात् माम् अपहृतवान्। रामलक्ष्मणयोः गन्धं अपि न ज्ञायित्वा, त्वं तयोः पुरतः स्थातुं न शक्यसि, यथा श्वा व्याघ्रयोः पुरतः। तयोः रूपे गृहीतं दुर्बलं, यथा इन्द्रस्य बाहुः वृत्रे युद्धे गृहीते। शीघ्रं तव प्राणं रामः सौमित्रिणा सह बाणैः हरिष्यति, यथा सूर्यः अल्पं वारि हरति। यदि कुबेरगिरिं गच्छसि, वा तस्य नगरं, वा वरुणस्य सभां प्रविशसि, न संशयः दशरथनन्दनः त्वां मुक्त्वा यथा महावृक्षः वज्रेण पतति। ततः अध्यायं द्वाविंशतितमं शृणु। सीताया उग्रं वचनं श्रुत्वा, राक्षसराजः रावणः सीतां रम्यदर्शनीं अप्रियं वचनं उवाच। योषितः यथा यथा प्रशम्यन्ते, तथा तथा वश्या भवन्ति; यथा यथा प्रियं भाष्यन्ते, तथा तथा तिरस्कृत्यन्ते। मम तव प्रति कामः उत्पन्नः, क्रोधं निगृह्य, यथा कुशलः सारथिः पथि धावमानान् अश्वान् योजयति। यदा चपलः कामः जनं बध्नाति, तदा दया स्नेहः च तस्मिन जायते। अतः, सुन्दरी, त्वं मृत्युपात्रं चापि, मिथ्याश्रमनिष्ठा, तस्मात् त्वं न हन्याम्। यद् यद् कठोरं वचनं त्वं मम प्रति भाषसे, मैथिली, तव निर्दयमृत्युः अर्ह्यः। एवं वदित्वा, वैदेह्याः प्रति रावणः राक्षसराजः क्रोधेन कोपेन च सीतां पुनः संबोधितवान्। द्वौ मासौ तव रक्षणाय मया निश्चितौ; ततः, उत्तमवर्णे, मम शय्यां आरोढव्यम्। यदि तयोः मासयोः पश्चात् मम पतित्वं न इच्छसि, तदा प्रातःभोजनाय पाकशाला त्वां छिन्त्वा यच्छन्ति। राक्षसराजेन सीता त्रासिता दृष्ट्वा, देवगन्धर्वकन्याः विषण्णाः अभवन्, तेषां नेत्राणि विकृतानि। केचित् तां त्रासितां सीतां ओष्ठैः, केचित् नेत्रैः, केचित् मुखैः सान्त्वयन्ति स्म। ताभिः सान्त्विता सीता राक्षसराजं रावणं आत्महितं वचनं उवाच, स्वधर्मे गर्विता। नूनं तव जनाः धर्ममार्गे स्थिताः न सन्ति, ये त्वां निवारयन्ति। त्वदन्यः कोऽपि धर्मपत्नीं इच्छेत्, यथा त्रैलोक्ये शचीपत्नीं इच्छेत्। राक्षसाधम, त्वं रामपत्नीं अपहृत्य पापं अकरोत्, तस्य फलात् क्व गमिष्यसि? यथा अहङ्कारिणः गजः च शशः च वनं न समौ, तथा रामः गजः, त्वं तु शशः। इक्ष्वाकुवंशस्य अधिपतेः अपमानं कृत्वा, तस्य दृष्टिपथं न आगत्य, त्वं लज्जां न अनुभवसि। हे दुष्ट, तव क्रूराणि विकृतानि श्यामवर्णानि नेत्राणि मम प्रति पश्यन्ति, तानि भूमौ न पतन्ति किम्? हे पापिन्, तव जिह्वा मम प्रति भाषमाणा, धर्मपत्नीं दशरथस्य पुत्रस्य, शुष्कां न भवति किम्? रामस्य आज्ञा नास्ति, तपस्याः पालनात्, दशानन, त्वां तेजसा भस्मीकर्तुं न शक्नोमि। बुद्धिमतः रामात् बलात् मम हरणं न शक्यं, तव विनाशाय विधिः निश्चितः—नात्र संशयः।