सीता रावणं प्रत्यवर्त्य पुनः वचनं अब्रवीत्—“नाहं तव योग्य पत्नी, अन्यस्य पत्नी अस्मि, तस्य सत्यव्रता। धर्मं आचर, सदाचारं पालय; स्वपत्नीवत् अन्यपत्नी अपि रक्षितव्या, निशाचर। आत्मनं प्रमाणीकृत्य स्वपत्नीषु रमस्व; स्वपत्नीषु असंतुष्टाः, चञ्चलेंद्रियाः, कुशलाः, परपत्नीषु विनश्यन्ति। इह साधवः सन्ति वा न वा, त्वं तेषां मार्गे न गच्छसि; तव मनः विकृतं, आचारहीनम्। हितं यद् राक्षसहिताय, तद् बुद्धिमन्तः वदन्ति, तु तव मनः मिथ्यायाम् स्थितम्। राजा यः आत्मसंयमहीनः, अधर्मनिष्ठः, तस्य सन्निधौ समृद्धानि राज्यानि नगराणि विनश्यन्ति। तथैव, त्वं अधिपतिः सन्, रत्नसमूहयुक्ता लङ्का, तव एकस्य अपराधस्य कारणात् शीघ्रं विनश्यति। रावणं यथा दूरदर्शी, स्वकर्मणि पतितः, तदा सर्वे प्राणी दुष्टनाशे हर्षं कुर्वन्ति। तव पापकर्मणि जनाः वदन्ति—‘दैवात् घोरस्य अयं विनाशः आगतः’—इति, तव विनाशे हर्षं कुर्वन्ति। नाहं धनैः वा शक्त्या मोहितुं शक्या; रघवस्नेहिनी अस्मि, यथा प्रकाशः सूर्ये। तं लोकनाथं पूज्यबाहुं आश्रित्य, कथं अन्यस्य बाहुं विश्राम्येयम्? भूमिनाथस्य एव अहं धर्मपत्नी, यथा विज्ञानं आत्मनिग्रहिणः, स्नातव्रतस्य। हे रावण, मां रामं प्रति नय, यथा गजपतिं वनं नारी गजा नयति। पुरुषश्रेष्ठः रामः योग्यं संधिं कर्तुम इच्छति, स्थानं अन्वेषयति, न तव घोरसंबन्धं इच्छति। सः सर्वधर्मविज्ञः, शरणागतवत्सलः; तं सख्यं कुरु, यदि जीवितुम इच्छसि। रघुकुलश्रेष्ठेन संधिं कृत्वा हितं लभसे; अन्यथा, विपरीते चरन्, परमं विनाशं प्राप्स्यसि। वज्रं क्षिप्तं परिहर्तुं शक्यं, मृत्युम् दीर्घं विलम्बयितुं शक्यं; किन्तु कोपितं रघवम् न त्वं परिहर्तुं शक्यः। त्वं रामधनुषः महत् शब्दं श्रोष्यसि, यथा इन्द्रवज्रनिर्गमनम्। अत्र शीघ्रं रामलक्ष्मणाभिहिताः बलवंतः बाणाः, ज्वलन्मुखाः सर्पाः इव पतिष्यन्ति। न संशयः, नगरे राक्षसान् हत्वा, ते तान् नष्टान् करिष्यन्ति, यथा गृध्राः आकाशात् पतन्ति। महागरुडः रामः शीघ्रं राक्षसराजं महासर्पं उत्क्षिप्य नयिष्यति, यथा वेनतेयः सर्पान्। पतिस् रिपुशत्रुघ्नः मां त्वत्तः शीघ्रं मोक्ष्यति, यथा विष्णुः त्रिभिः पादैः तेजस्विनीं लक्ष्मीं दैत्येभ्यः अपाकर्षत्। जनस्थानं यत्र राक्षसबलं हतं नष्टं, तत्र त्वं रक्षितुं अशक्तः, अधर्मं अकरोत्। सिंहसदृशयोः भ्रातृयोः शून्याश्रमं प्रविश्य, तयोः गच्छतोः, त्वं दुष्टः माम् तेषां क्षेत्रात् अपहृतवान्। रामलक्ष्मणयोः गन्धं अपि न घ्राणवान्, त्वं तयोः पुरतः स्थातुं न शक्यः, यथा श्वा व्याघ्रयोः पुरतः। तयोः रूपे स्पर्शः अस्थिरः, यथा इन्द्रस्य बाहुः वृत्रे, युध्यतः बाहौ। शीघ्रं तव अधिपः रामः सौमित्रिणा सह, बाणैः तव प्राणान् हरिष्यति, यथा सूर्यः अल्पं जलं अपाकर्षति। त्वं कुबेरपर्वतं वा तस्य निवासं वा, वरुणराजस्य सभां वा गच्छसि, न संशयः, दशरथसुतः त्वां विमोक्ष्यति, यथा वज्रहतः वृक्षः काले पतति। एवं एकविंशतितमं सर्गं शृणु। राक्षसाधिपः सीतायाः तीक्ष्णवचनानि श्रुत्वा, रम्यरूपां सीतां अप्रियं वचनं अब्रवीत्। यः स्त्रीषु शमयति, सः अधिकं ताः वशं करोत्; यः मधुरं वदति, सः अधिकं ताः तिरस्कृतः भवति। मम तव प्रति कामः उत्पन्नः, क्रोधं निगृह्य, यथा दक्षः सारथिः अश्वान् मार्गे धावन्तः नियंत्रयति। यदा चञ्चलः कामः जनं बध्नाति, तदा तस्मिन् दया स्नेहः च जायते। अतः कारणात् हे सुन्दरी, त्वं मृत्युपात्रा, तिरस्कार्या, मिथ्याश्रमनिष्ठा, सन्ती अपि, न त्वां हन्याम्। यद् यद् त्वं मम प्रति तीक्ष्णं वदसि, हे मैथिली, तव क्रूरं मरणं अर्हसि। एवं वदित्वा वैदेहीं रावणः राक्षसाधिपः, क्रोधेन कोपेन च पूर्णः, सीतां पुनः अब्रवीत्। द्वौ मासौ तव रक्षणाय मया निश्चितौ; ततः अनन्तरं, हे शुभवर्णे, मम शय्यां आरोढव्या। यदि तौ मासौ अतीत्य, त्वं मां पतिं न इच्छसि, तदा प्रातःभोजनाय पाकशाला तव टुकांशः कर्ता। राक्षसाधिपेन सीता धमिता दृष्ट्वा, देवगन्धर्वकन्याः दुःखिता अभवन्, तेषां नेत्राणि विकृतानि। काःचित् तां धमितां सीतां ओष्ठसंकेतैः सान्त्वयन्, अन्याः नेत्रैः, अन्याः मुखैः। इति कथा।