रावणः सितााम् अभिप्रेष्य ताम् इदं वचनम् उवाच— "मम खड्गस्य अग्रे त्रैलोक्यस्य प्रमुख्याः स्त्रियः त्वां सेविष्यन्ति, यथा अप्सरसो लक्ष्म्याः सेवां कुर्वन्ति। सुश्रोणि! यक्षराजस्य वैश्रवणस्य यानि रत्नानि निधयः च, तथा लोकान् अपि यथेष्टं भुङ्क्ष्व, सुमध्यमे! न तपसा, न बलवीर्येण, न वित्तेन रामः मया तेजसा कीर्त्या वा तुल्यः। पिब, विचर, रमस्व, भोगान् अन्वभुङ्क्ष्व; अहम् अपि त्वां वित्तसमूहैः पृथिव्या च यथेष्टं समर्पयिष्यामि। रमस्व मया सह यथाकामम्; तव बान्धवाः अपि त्वया सह सन्नद्धाः प्रमोदन्ताम्। भीरु! मया सह पुष्पितवृक्षैः मधुव्रतसङ्कुलैः काननेषु, सागरतीरेषु, शुद्धसुवर्णमालाभिः भूषितः विचर।" एवम् उक्त्वा रावणः, तस्याः प्रत्युत्तरम् अकाङ्क्षन्, तस्याः प्रतिक्रियाम् अपेक्ष्य स्थितः। तदा पञ्चविंशतितमे सर्गे आरभ्यमाणे, सिता, तस्य राक्षसस्य तद्भीषणं वचनं श्रुत्वा, दुःखार्ता, क्षीणया स्वरया शोकसन्तप्तया प्रत्युवाच। सा सती, तपोधना, पतिसंयता, शोकातुराः अश्रूणि मुमोच, कम्पमाना, केवलं रामम् एव चिन्तयन्ती, तस्यैव पतिसंयुक्ता। सा तु सिता, स्वच्छस्मिता, तस्य रावणस्य मध्ये, तृणमेकं न्यस्य, इदं वचनम् उवाच— "माम् अपसारय मनसः; स्वेषु एव हृदयम् आनन्दय। त्वं ममाभिलाषे योग्यः न, यथा पापी सिद्धौ न योग्यः; यदनुचितं, तद् पतिव्रतायाः मया कर्तुं न शक्यते, तद् निन्दितम्।" "त्वं महात्मनः कुलस्य जातः, धर्मपरम्परां प्राप्य; एवं वैदेही रावणम् उक्तवती। रावणस्य मुखं प्रहाय, पुनर् उवाच— 'अहम् अयुक्ता तव भार्या; अन्यस्य भार्या, पतिसंयता च। धर्मं आचर, धर्मव्रतम् आचर; यथा आत्मनः, तथा परदाराः रक्षितव्याः, निशाचर। आत्मानं प्रमाणं कृत्वा, स्वदारेषु एव रमस्व; ये स्वदारैः असन्तुष्टाः, चपलाः, कृतघ्नाः, ते परदारैः नश्यन्ति।" "इह सत्पुरुषाः सन्ति वा न वा, त्वं तेषां मार्गं नानुवर्तसे; तव मनः विपरीतम्, सदाचारवर्जितम्। ये हितं वदन्ति, राक्षसानां कल्याणाय, तेषां शुभवचनं त्वं न गृह्णासि; तव मनः मिथ्यायाम् एव निष्ठितम्।" "यदा राजा आत्मसंयमवर्जितः, अधर्मनिष्ठः भवति, तदा समृद्धानि राज्यानि नगराणि च विनश्यन्ति। एवं त्वां स्वामिनम् उपगम्य, रत्नसमूहेन पूर्णा लङ्का अपि, एकस्य तव अपराधात् शीघ्रं विनश्यिष्यति।" "यदा रावणसदृशः दूरदर्शी स्वकर्मणा निपात्यते, तदा सर्वे प्राणी पापिनः नाशे प्रमुद्यन्ते। एवं जनाः त्वां दोषिणं वदिष्यन्ति— 'दैवयोगात् अस्य भीमस्य अयं विपत्तिः प्राप्ता' इति, हृष्टाः स्युः।" "न अहम् अर्थेन, न राज्येन लुब्धा; केवलं राघवाय एव समर्पिता, यथा प्रकाशः सूर्याय।" "विश्वस्य नाथस्य तस्य पूजितबाहौ आश्रयं कृत्वा, कथं अन्यस्य कस्यचित् बाहुम् उपविशेयम्? स एव भूमिपालः मे पतिः, यथा विद्या नियमस्नातस्य मुनेश्च।" "रावण! मां रामाय, दुःखिताय, आनय, यथा गजपतिं गजाङ्गना वनं नयति। रामः पुरुषर्षभः, सुसम्बन्धं कर्तुम् इच्छति, स्थानं च इच्छति, न तु त्वया घोरं सम्बन्धं।" "स धर्मज्ञः, शरणागतवत्सलः; तेन सह मैत्रीं कुरु यदि जीवितुम् इच्छसि। रघुकुलश्रेष्ठेन सह शमं कृत्वा, तव कल्याणं स्यात्; अन्यथा विपरीतेन, परमां विपत्तिम् आप्स्यसि।" "वज्रं क्षिप्तं परिहर्तुं शक्यते, मृत्युः च दीर्घकालं विलम्बयितुं शक्यः; किं तु राघवात्, कोपितात्, त्वादृशः कोऽपि न मोक्ष्यते। त्वं रामधनुषः महान् शब्दं श्रोष्यसि, यथा इन्द्रस्य वज्रनिःस्वनः।" "इह शीघ्रं रामलक्ष्मणाङ्किताः, दृढशल्याः बाणाः, ज्वलद्वदनाः सर्पाः इव, पतिष्यन्ति। न संशयः, ते अस्मिन नगरे राक्षसान् निहत्य, पतन्तं गृध्रं यथा, तान् नाशयिष्यतः।" "स महान् गरुडः रामः, त्वां राक्षसराजं, महोरगं च, शीघ्रं उद्धरिष्यति, यथा विनतात्मजः सर्पान्। मम पतिः शत्रुनाशनः, त्वत्तः मां शीघ्रं मोक्षयिष्यति, यथा विष्णुः त्रिभिः पगैः दैत्येभ्यः श्रीं हरन्।" "जनस्थानं यत्र राक्षसबलानि निहतानि, तत्र त्वं रक्षां कर्तुं न अशक्नुवन्, अयं अधर्मः कृतः। सिंहसदृशयोः भ्रातृयोः रिक्ताश्रमे प्रविश्य, तयोः अनुपस्थिते, त्वं दुष्टः माम् अपहृत्य गतोऽसि।" "रामलक्ष्मणयोः गन्धम् अपि नाघ्राय, त्वं तयोः पुरतः स्थितुं न शक्नोषि, यथा श्वा व्याघ्रयोः पुरतः। तयोः रूपग्रहणं युद्धे इन्द्रस्य वज्रधारणं यथा, अस्थिरम् आसीत्।" "त्वदीयः स्वामी—रामः सौमित्रिणा सह—त्वां शीघ्रं बाणैः प्राणान् हरिष्यति, यथा सूर्यः अल्पं जलं आपोहति।" "कुबेरस्य पर्वतम् आगत्य, तस्य वेश्म वा प्रविश्य, वरुणस्य सभाम् अपि, त्वं न संशयः, दशरथात्मजेन विमोक्ष्यसे, यथा महावृक्षः कालविपाकेन विद्युत्पातेन पतति।" एवं सिता रावणं प्रत्युक्तवती।