रावणः तदा मैथिलीं सीतां कोमलां सान्त्वनपूर्वकं वाक्यम् उवाच—"यथेष्टं भुङ्क्ष्व सुखानि, पिब सुश्रोणि, रमस्व च। यथाकामं ददातु त्वं, भूमिं वा वित्तमेव वा। मयि त्वं यथेष्टं रमस्व, निर्भया भव, मम प्रसादेन सुखं भुङ्क्ष्व, तव बान्धवाः अपि तेन एव मोदन्ताम्। पश्य मम ऐश्वर्यं, मम सम्पदं, सौम्ये, कीर्तिमत्याः तव किं रामेण, या त्वं वल्कलधारिण्या रूपेण स्थितासि? रामः तु विजयं हृत्वा, लक्ष्मीं हित्वा, वने वसन्, व्रतानि चरन्, भूमौ शयानः, जीवति वा न वा, इति मम सन्देहः। वैदेहि, रामः त्वां न द्रष्टुं शक्नोति, न च त्वां प्राप्नुयात्, यथा शशाङ्ककान्तिः शारदीयैः मेघैः छाद्यते। राघवः त्वां मम हस्तात् न नेष्यति, यथा हिरण्यकशिपुः इन्द्रगृहीतां कीर्तिं न शशाक हर्तुम्। सुभ्रूः सुखस्मिता चारुनेत्रे, त्वं मम मनः हरसि, भीरु, यथा गरुडः पन्नगं हरेत्। त्वां निरालङ्कृतां, कृशां, मलिनांशुकधारिणीं दृष्ट्वा, मम स्वदारेषु न काचित् प्रीतिर्भवति। जानकि, अन्तःपुरवासिन्यः सर्वा गुणसम्पन्नाः स्त्रियः, सर्वासु त्वं राज्ञी भव। मम शस्त्रस्य अग्रे त्रैलोक्यस्य श्रेष्ठाः स्त्रियः त्वां सेविष्यन्ति, यथा लक्ष्मीं अप्सरसः सेवन्ते। सुललिता सुभ्रुवः, वैश्रवणस्य रत्नानि धनानि वा, लोकांश्च यथेष्टं भुङ्क्ष्व। न तपसा, न वीर्येण, न धनेन, रामः मम तेजसा वा यशसा वा तुल्यः। पिब, विचर, रमस्व, सुखानि भुङ्क्ष्व; अहं त्वां वित्तकोशैः तथा भूम्या च सम्पादयिष्यामि। मयि रमस्व, तव बान्धवाः अपि तव संयोगेन प्रमोदन्ताम्। भीरु, मया सह सागरतीरे पुष्पितवनेषु, मत्तभृङ्गनादिते, सुवर्णहारभूषिता विचर।" एवं राक्षसेन्द्रस्य तस्य वाक्यानि श्रुत्वा, सीता दुःखिता, मन्दस्वरेण शोकाभिभूता प्रत्युवाच। सा शोकेन क्लिष्टा, रुदन्ती, कम्पमाना, पतिसंयुक्ता, धर्मनिष्ठा, तं एव रामं चिन्तयन्ती, तस्य समीपे तृणं निधाय, शुद्धस्मिता सीता उवाच—"मत्तः मनः निवर्तय, स्वेषु एव रमस्व। त्वं मम न योग्यः, यथा पापी सिद्धिम् अर्हति न; पतिसंयुक्ताया नार्याः अनुक्तमाचरणं न कर्तव्यम्, तत् निन्द्यं हि। अहं महाकुले जाता, कुलीन्या धर्मनिष्ठया, इति वैदेही श्रीमती रावणं प्रत्युवाच। रावणं प्रत्यवमुखी भूत्वा पुनरुवाच—'नाहं तव भार्या योग्याऽस्मि, परपत्नी च पतिव्रता चास्मि। धर्मं चर, पुण्यव्रतं पालय, स्वपत्नीवत् परदारांश्च रक्ष, निशाचर। आत्मानं प्रमाणीकृत्य स्वपत्नीषु एव रमस्व; आत्मनः पत्न्यः परित्यज्य परदारेषु रममाणाः कापुरुषाः विनश्यन्ति। अत्र साधवः सन्ति वा न वा, त्वं तेषां मार्गं न गच्छसि; तव चित्तं विकृतं, सदाचाररहितं। हितं वक्त्रैः साधुभिः उक्तं, राक्षसहिताय, त्वं न गृह्णासि; तव मनः मिथ्यायामेव स्थितम्। राजा यदि आत्मसंयमवर्जितः, धर्मविहीनः च भवति, तदा राज्यं पुरी च नश्यतः। एवं त्वां स्वामिनं कृत्वा, रत्नसमृद्धां लङ्कां अपि त्वदीयेन एकेन एव अपराधेन शीघ्रं विनश्यति। यदा रावणः स्वकर्मणा निहन्यते, तदा सर्वे प्राणीणि पापिनः नाशे सन्तुष्टानि भवन्ति। तव दुःकृतानि लोकेषु चर्च्यन्ते—'दैवेन घोरस्यायं विपदागतः' इति, सर्वे च प्रहृष्यन्ति। अहं न वित्तेन, न राज्येन लुभ्ये; केवलं राघवे एव पतिव्रता, यथा प्रभा सूर्ये। तस्य जगन्नाथस्य पूजितबाहौ आश्रित्य, कथं अन्यस्य बाहौ विश्रान्तिं कुर्याम्? अहं केवलं भूमिपतेः रामस्य पत्नीत्वं अर्हामि, यथा ज्ञानं संयतात्मनः स्नातकस्य। रावण, मां रामाय प्रापय, यथा गजपतिं वनं स्त्रीगजेन नीयते। रामः पुरुषश्रेष्ठः योग्यं सम्बन्धं कर्तुम् इच्छति, तव तु घोरसंगमं न कामयते। सः सर्वधर्मविद्, शरणागतवत्सलः, तेन सह सख्यं कुरु, यदि जीवितुम् इच्छसि। रघुवंशश्रेष्ठेन शमं कृत्वा श्रेयः लभ्यते; अन्यथा तु महती विपत्तिः भविष्यति। शक्रवज्रं निपातितं च पालयेत्, मृत्युं च दीर्घकालं वञ्चयेत्; परन्तु राघवकुपितात् त्वादृशः न मोक्ष्यते। त्वं रामधनुषः महाशब्दं श्रोतुम् इच्छसि, यः इन्द्रवज्रनिःस्वनमिव भविष्यति। अत्र शीघ्रं रामलक्ष्मणचिह्निताः दृढधन्विनः बाणाः, ज्वलद्वदनाः सर्पा इव, पतिष्यन्ति। असंशयं, राघवौ अस्मिन्पुरी राक्षसान् निहत्य, पतङ्गानिव गृध्रान् नाशयिष्यतः।" एवं रावणस्य कठोरवाक्यानि श्रुत्वा, सीता तु धर्मनिष्ठया, पतिसंयुक्ता, शोकाकुला, तृणं निधाय, रावणं धर्मपथं प्रति प्रेषयन्ती, स्वस्य पतिव्रतां, रामे अनन्यचेतसां स्थितिं, तस्य तेजः, धर्मनिष्ठां च प्रकटयन्ती, सान्त्वनपूर्वकं, परं धर्मं प्रतिपादयन्ती, रावणं शमाय आह्वयति।