रावणः तदा सीतां मधुरया वाचा सम्बोध्य उवाच—“त्वं स्त्रीणां मध्ये रत्नमिव, मा तथा भूः, स्वदेहमभरणैः भूषय। मामवाप्य, त्वं यथा रूपवती, कथं न शोभनं प्राप्नुयाः? एष ते सुन्दरः यौवनः क्षीयते; यद्गतम्, तद् न पुनः आगच्छति, यथा प्रवाहितः जलधारः न प्रतिनिवर्तते। अहं मन्ये, रूपकर्ता विश्वस्य निर्माता त्वां निर्माय स्वकर्म समाप्तवान्, त्वदीयस्य सदृशं रूपं अन्यत्र न दृश्यते। को वा त्वाम् उपगत्य, सौन्दर्ययौवनशालिनीं वैदेहीं, प्रतियातुं समर्थः—even प्रजापतिः अपि न। यस्यां यस्यां ते शरीरस्य भागे पश्यामि, शीतरश्मिसममुखि, तत्र तत्र मम दृष्टिः आकर्ष्यते, विस्तीर्णकटीवति। “ममैव भार्या भव मैथिलि, एष मोहं त्यज; मम बहुषु उत्तमेषु स्त्रीषु, त्वं मुख्यपत्नी भव। ये रत्नानि मया त्रिभुवनेभ्यः संगृहीतानि, भीरु, राज्यं च, सर्वं तव ददामि। पृथिवीं नगरीभिः भूषिताम् अखिलां जित्वा, तव कृते तव पितरं दास्यामि, विलासिनी। मम तेजसा तुल्यं बलं लोके न पश्यामि; मम युद्धे अप्रतिमं विक्रमं पश्य। माम् इच्छ, अद्य तवाङ्गेषु उत्तमाभरणानि स्थाप्यन्तां। ते रूपं भूषणाय युक्तमिव दृश्यते; भूषणैः शोभया च संयुक्ता, सुन्दरमुखि। “यथेष्टं भुङ्क्ष्व, पिब, रमस्व, यथा कामं ददातु पृथिवीं वा वित्तं वा। मया अनुगृहीता, त्वं यथेष्टं रमस्व, तव बन्धवः अपि सुखं लभन्ताम्। मम ऐश्वर्यं, मम सम्पदः पश्य, सुभगे, कीर्तिमति; किं करिष्यसि रामेण, काषायवाससा रमणीये? रामः, जयः नष्टः, लक्ष्मीः गता, वने वसन्, व्रतानि पालयन्, भूमौ शय्यां कुर्वन्—जीवति वा न वा, न जानामि। वैदेहि, रामः त्वां द्रष्टुं न शक्नोति, नापि त्वाम् आप्तुं, यथा शशाङ्कस्य प्रभा बकवृन्दैः तमसा आवृता। “राघवः अपि त्वां मम हस्तात् न नेष्यति, यथा हिरण्यकशिपुः इन्द्रगृहीतां कीर्तिं न प्राप्नोति। स्मितशोभनस्मिते, सुन्दरनेत्रे, मनोहरि, मम हृदयं हरसि, भीरु, यथा गरुडः पन्नगम्। त्वां क्षामां, अनाभरणां, मलिनपटवासिनीं दृष्ट्वा, मम स्वपत्नीषु न किञ्चित् रतिं लभे। जानकि, मम अन्तःपुरे वसन्त्यः सर्वा गुणसम्पन्नाः स्त्रियः—तासु त्वं अधिपा भव। असिमुखे, त्रैलोक्यस्य मुख्याः स्त्रियः त्वां सेविष्यन्ति, यथा लक्ष्मीं अप्सरः सेवन्ते। सुकेशी, वैश्रवणस्य रत्नानि धनानि च, लोकांश्च, यथेष्टं भुङ्क्ष्व, सुन्दरनितम्बिनि। “न तपसा, न बलवीर्येण, न वित्तेन, रामः मम तेजसा कीर्त्या वा तुल्यः। पिब, विचर, रमस्व, भुङ्क्ष्व; अहं तुभ्यं निधीन् भूमिं च दास्यामि। रमणीयि, मया सह यथेष्टं रमस्व, तव बन्धवः अपि त्वया सह प्रमोदन्ताम्। भीरु, मया सह सागरतीरं पुष्पितवृक्षैः व्याप्तं, मधुकरीभिः गुञ्जितं वनं विचर, शुद्धसुवर्णहारैः भूषिता। एवं रावणस्य ताम् अतिभीषणा वाचं श्रुत्वा, सीता दुःखिता, मन्दस्वरेण शोकसमन्विता प्रत्युवाच। सा शोकातुरा, रुदन्ती, कम्पमानाङ्गी, तपःपरायणा, पतिसंनता सीता केवलं राममेव चिन्तयन्ती तस्थौ। सा निर्मलस्मिता सीता, तस्य च रावणस्य मध्ये, तृणशकलं स्थाप्य, इत्युवाच—“मत्तः मनः निवर्तय; स्वेषु एव हृदयं रमय। “त्वं मम स्पृहां कर्तुं अर्हसि न, यथा पापी सिद्धिं प्राप्नुयात् न; यत् अनुकूलं न, तत् न कर्तव्यम्, एकपत्नीव्रता या अहम्, तद् निन्दितम्। उत्तमकुलोत्पन्ना, पुण्यवंशसम्पन्ना, एवं वैदेही रावणं प्रति उवाच। तस्मात् पृष्ठतः परिवर्त्य, पुनरुवाच—‘अहं तव भार्या नास्मि, अन्यस्य पत्नी, पतिसंनता चास्मि। “धर्मं आचर, धर्मव्रतम् अनुष्ठेहि; यथा आत्मनः, तथा परदाराः रक्ष्याः, निशाचर। आत्मनं प्रमाणीकृत्य, स्वपत्नीषु एव रमस्व; यः स्वेषु तुष्टिं न लभते, चपलः, कृतघ्नः, सः परदारैः विनश्यति। इह साधवः सन्ति वा न वा, त्वं तेषां मार्गं न अनुसरति; तव मनः विकृतं, सदाचाररहितम्। “सज्जनैः हितं यत् उक्तं, तद् न त्वया गृह्यते; राक्षसहिताय यदुक्तं, तव मनः असत्ये स्थिता। यदा राजा आत्मसंयमविहीनः, अधार्मिकः च दृश्यते, तदा राज्यं पुरीश्च विनश्यन्ति। एवं त्वां स्वामिनं कृत्वा, लङ्का रत्नसमुच्चयैः पूरिता, त्वदेकदोषात् शीघ्रं विनश्यिष्यति। यदा रावणसमः दूरदर्शी स्वकर्मणा निपात्यते, तदा सर्वे प्राणीन्द्राः दुष्टनाशे प्रहृष्यन्ति। एवं जनाः वदिष्यन्ति—‘दुष्कृत्कारी अयं, दैवयोगात् एष विपत्तिः प्राप्ता,’ इति, हृष्टाः च भविष्यन्ति।” इति सीता रावणस्य गर्वितं वचनं श्रुत्वा, धर्मनिष्ठया, पतिसंनतया, धैर्येण च प्रत्युत्तरं ददौ।