तदा रावणः सीतां मनोहरदर्शनाम्, तन्व्याः कटाक्षेण तस्याः स्तनयुगलं च उदरं च पिहितं दृष्ट्वा, भयभीता इव आत्मानं अप्रकाशयन्तीति चिन्तयन् इदं वचनम् अब्रवीत्—"सुशीले, विशाललोचने, त्वां अहम् इच्छामि। त्वं मम प्रियं भव, सर्वगुणसमन्विते, येन सर्वलोकाः मोहिताः। अत्र न मानुषाः, न च रूपान्तरधारिणः राक्षसाः त्वां हिंसितुं शक्नुवन्ति; तस्मात्, हे सीते, मत्तः ते भयम् अपाकुरु। "राक्षसानां हि सदा स्वभावः—परदारान् यथाकामं बलात् अपि हर्तुम्; अत्र संशयः नास्ति। तथापि, मैथिलि, अहम् अनिच्छन्तीं त्वां न स्पृशामि; यथेष्टं मे देहे कामः प्रवर्तताम्। अतः, हे भीरु, अत्र ते न किञ्चित् भयम् अस्ति; मयि विश्वासं कुरु, प्रिये। शोकसमन्विता मा भूः, स्नेहं सत्यम् ददातु। "एकबद्धकेश्या, भूमौ शयनेन, ध्यानाभ्यासेन, मलिनवस्त्रधारणेन, अयुक्तकाले उपवासेन च किम्? एतानि तव न युक्तानि। अत्र दिव्यानि माल्यानि, चन्दनागुरवः, नानाविधानि वस्त्राणि, भूषणानि च सन्ति। सुरसुरा पेयानि, शय्याः, आसनानि, गीतानि, नृत्यानि, वाद्यश्च—मां प्राप्य, हे मैथिलि, एतानि भुङ्क्ष्व। "स्त्रीरत्नमसि त्वम्; अतः, मा एवं कुरु। भूषणैः तनुं भूषय; मां प्राप्य, सुन्दरी, त्वं कथं न योग्येति? तव एषः सुन्दरः यौवनः शीघ्रं गच्छति; गतं पुनः न आगच्छति, यथा निर्गता नदी न प्रतिगच्छति। रूपाणां विधाता, विश्वस्य कर्ता, त्वां निर्माय कार्यं समाप्तवान् इति मे मन्ये; तव तुल्यं रूपं नान्यत्। "त्वां, वैदेहि, रूपयौवनसमन्वितां, कः न शक्ष्यति संनियन्तुम्, स्वयं पितामहः अपि? यं यं तव अङ्गं पश्यामि, शीतांशुसदृशमुखि, तत्र तत्र मम दृष्टिः तिष्ठति, विशालकटी। मम भार्या भव, मैथिलि, एषा मोहं त्यज; मम बहुषु पत्निषु श्रेस्ठा रानी भव। "मया समग्रेभ्यः लोकाभ्यः जितानि रत्नानि, राज्यं च—एतानि सर्वाणि त्वयि ददामि, भीरु। विजित्य पृथिवीं नगरीभिः विभूषिताम्, तव पितरं दास्यामि, ललिते, तव हेतोः। मम बलसमं लोके अन्यं न पश्यामि; मम अद्वितीयं वीर्यं युद्धे पश्य। "मां कामयस्व; तवाङ्गेषु दिव्यानि भूषणानि अद्य स्थापयन्तु। भूषणैः शोभया च शोभनरूपेण त्वं शोभसे, सुन्दरानने। इच्छया भुङ्क्ष्व, पिब, रमस्व, भीरु; भूतले धनं वा यद् इच्छसि, तद् ददामि। मयि यथेष्टं रमस्व, आदेशं कुरु; मम प्रसादात् भुङ्क्ष्व, तव बन्धवः अपि सुखिनः स्युः। "मम ऐश्वर्यं, धनं पश्य, सौभाग्यवती किर्तिमती च त्वम्; किं त्वं रामेण कर्तुम् इच्छसि, काषायवाससा, सुन्दरी? रामः विजयं हृत्वा, श्रीं च हृत्वा, वनवासे व्रतानि पालयन्, भूमौ शयानः—स जीवति न वा इति सन्देहः। "वैदेहि, रामः त्वां न पश्यति, न च प्राप्नुयात्; यथा शरदम्बुदघनैः चन्द्रकान्तिः आच्छाद्यते। राघवः मां नातिवर्तते, यथा हिरण्यकशिपुः इन्द्रगतम् यशः न प्राप्नोति। सुमधुरस्मिते, मधुरहासे, मनोहरलोचने, त्वं मम हृदयं हरसि, भीरु, यथा गरुडः पन्नगं हरति। "त्वां तन्वीं, मलिनवस्त्रधारिणीं दृष्ट्वा, मम स्वपत्निषु न किञ्चित् रतिः अस्ति। जानकि, मम अन्तःपुरनिवासिन्यः सर्वगुणसम्पन्नाः—तानि सर्वाणि त्वया शासनानि। मम शस्त्रस्य अग्रे त्रिषु लोकेषु याः श्रेष्ठाः स्त्रियः, ताः त्वां लक्ष्मीं यथा अप्सरः सेविष्यन्ति। "सुन्दरभ्रुवि, वैश्रवणस्य ये रत्नानि, निधयः, लोकाश्च—तान् यथेष्टं भुङ्क्ष्व, सुन्दरकटी। न तपसा, न बलवीर्येण, न च धनसम्पदा, रामः मम तेजसा यशसा वा तुल्यः। पिब, विचर, रमस्व, भुङ्क्ष्व; अहम् अपि तव कोटिधनं, भूमिं च दास्यामि। रमस्व मया यथेष्टं, तव बन्धवः अपि सख्येन सन्तु। "भीरु, मया सह, सागरतीरे, पुष्पितवनेषु, भ्रमरैः गुञ्जितेषु, सुवर्णहारैः भूषिता विचर।" एवमुक्त्वा, रावणस्य तानि भीषणानि वाक्यानि श्रुत्वा, सीता दुःखिता, मन्दस्वरेण शोकार्ता प्रत्युवाच। दुःखेन पीडिता, अश्रुपूर्णलोचना, कम्पमाना, तपोधन्या, पतिसत्या सा महाभागा सीता केवलं पतिं चिन्तयन्ती तस्थौ। ततः सा विशुद्धस्मिता सीता, तस्य रावणस्य च मध्ये तृणशकलं स्थाप्य, इदं वचनं अब्रवीत्—"मया तव विषये मनः मा स्थापय; स्वेषु एव तव हृदयं रमय। त्वं मम कामयितुं न अर्हसि, यथा पापात्मा सिद्धिम् न अर्हति; एकपत्नीव्रता या स्त्री, तया अनुचितं कर्तुं न युक्तम्, निन्दितं हि तत्।" एवं सा महतीं कुलोत्पन्ना, सुसंस्कारसमन्विता, वैदेही श्रीमती रावणं प्रत्युवाच।