ततः रावणः, मधुरैः आकर्षकैः वाक्यैः सीतायाः समीपं समागतः, तस्याः समक्षं स्वं प्रकटयन्, राक्षसैः परिवृतः, विषण्णः, दुःखितः, तु तपस्यायां निरतः अभवत्। स तां सीतां, तन्वीं, दीनां, शुभसौन्दर्ययुक्तां, सम्बोधयन् उवाच — "हे सुमध्यमे! मां दृष्ट्वा त्वं स्तनौ च उदरं च गुप्त्वा, भयात् अदृश्यत्वं इच्छसि इव। हे विशालनेत्रे! अहं त्वां कामये; त्वं मां महत्त्वेन चिन्तय, हे प्रिये! त्वं सर्वगुणैः भूषिता, सर्वलोकान् मोहयन्ती। अत्र, न मानवाः न च रूपान्तरराक्षसाः त्वां हिंसन्ति शक्नुवन्ति; तस्मात्, हे सीते, मम भयम् त्यज। हे भीरु! राक्षसाणां स्वभावः सदा — नात्र संशयः — परस्त्रीं समीपं गन्तुं, वा बलात् अपहर्तुं। तथापि, हे मैथिली! अहं त्वां अनिच्छन्तीं स्प्रष्टुं न इच्छामि; मम देहे कामः यथेष्टं वर्ततु। हे प्रिये! अत्र त्वं भीतिः न कुर्याः; मां विश्वसिहि, स्नेहं देहि, दुःखेन एव न मग्ना भव। एकबन्धनं, भूमौ शयनं, ध्यानं, मलिनवस्त्रं, अयोग्ये उपवासः — एते ते न युक्ताः। अत्र ते शोभनमाल्यं, चन्दनं, अगरु, विविधानि वस्त्राणि, दिव्याभरणानि च सन्ति। मूल्यवानि पानानि, शय्यानि, आसनानि, गीतानि, नृत्यानि, वाद्यानि च — एतानि त्वं मम लाभेन उपभुञ्जस्व, हे मैथिली। त्वं स्त्रीरत्नम्; एवं न भव; शरीरं भूषणैः अलङ्कुरु। मम प्राप्त्या, त्वं रूपवती, कथं अयोग्या भवेत्? एषा तव रम्या यौवनावस्था गच्छति; यत् गतं तद् न पुनः आगच्छति, यथा नदी प्रवाहः न प्रत्यागच्छति। अहं मन्ये, रूपकृत् विश्वकर्मा त्वां निर्माय कार्यं समाप्तवान्; तव सदृशं रूपं अन्यत्र नास्ति। कः त्वां, हे वैदेहि, रूपयौवनसम्पन्नां, प्राप्त्वा न विजिगीषेत् — अपि ब्रह्मा स्वयम्। यं यं तव अङ्गं पश्यामि, शीतांशुसमानवदनां, तं तं मम दृष्टिः आकर्ष्यते, हे विशालश्रोणी। मम पत्नी भव, हे मैथिली; एषा मोहम् परित्यज; मम उत्तमपत्न्यः मध्ये मुख्यपत्नी भव। सर्वाणि रत्नानि, यानि लोकात् अपहृतानि, हे भीरु, राज्यं च — तानि सर्वाणि तुभ्यं ददामि। सम्पूर्णां पृथिवीं, नगरेषु शोभितां, तव पितरं ददामि, हे क्रीडाप्रिये, तव कृते। मम बलसम्पन्नः अन्यः कोऽपि न दृश्यते; मम युद्धे महद् अप्रतिमं वीर्यं पश्य। मां कामयस्व; उत्तमानि भूषणानि अद्य तव कृते निर्मीयन्ताम्; शोभनानि आभरणानि तव अङ्गेषु स्थापयन्तु। तव रूपं भूषणाय युक्तं इति अहं पश्यामि; भूषणैः शोभितं, हे सुन्दरमुखि। यथेष्टं सुखानि उपभुञ्जस्व, पिब, हे भीरु, रमस्व; यथेष्टं ददातु, भूमिं वा धनं वा। मयि यथेष्टं रमस्व, निर्भयम् आज्ञापय; मम कृपया, यथा त्वं सुखं उपभुञ्जसे, तथा तव बान्धवाः अपि आनन्दन्तु। मम ऐश्वर्यं, मम धनं पश्य, हे सौभाग्यशालिनी, कीर्तिमती; रामेण किम् करिष्यसि, हे शुभे, वल्कलधारिणि? रामः, जयः पराजितः, भाग्यं नष्टम्, वनवासे व्रतानि पालयन्, भूमौ शयनं कुर्वन् — जीवति वा न वा, अहं न जानामि। हे वैदेहि, रामः त्वां न पश्यति, न च तव समीपं गन्तुं शक्नोति, यथा शशांकः कपोतघनैः आच्छादितः। राघवः अपि त्वां मम हस्तात् न नेतुं शक्नोति, यथा हिरण्यकशिपुः इन्द्रस्य कीर्तिं न अपहर्तुं शक्तः। हे सुहासिनी, मधुरहासिनी, सुनेत्रे, त्वं मम हृदयं हरसि, हे भीरु, यथा गरुडः सर्पं। त्वां दृष्ट्वा, तन्वीं, अलङ्कृतां, मलिनपटधारिणीं, मम पत्न्यः मध्ये अहं सुखं न पश्यामि। हे जानकि, मम अन्तरगृहस्थाः सर्वगुणसम्पन्नाः स्त्रियः त्वया शासनं प्राप्नुयुः। मम शस्त्राग्रे, त्रैलोक्यस्य श्रेष्ठाः स्त्रियः तव सेवां कुर्वन्ति, यथा अप्सराः लक्ष्म्याः। हे सुन्दरभ्रू, यथेष्टं रत्नानि, धनानि, यानि वैश्रवणस्य समीपे सन्ति, लोकान् च, हे शुभश्रोणी, उपभुञ्जस्व। न तपसा, न बलवीर्येण, न धनसम्पदया रामः मम तेजसा वा कीर्त्या वा तुल्यः। पिब, विचर, रमस्व, सुखानि उपभुञ्जस्व; अहं तुभ्यं धनराशिं, भूमिं च दास्यामि। हे शुभे, मयि यथेष्टं रमस्व, तव बान्धवाः अपि तव संयोगेन आनन्दन्तु। हे भीरु, मया सह कुसुमितवृक्षसमाकीर्णेषु, मधुमक्षिकासंकुलेषु, समुद्रतीरे, सुवर्णहारैः भूषिता, वनानि विचर। एवं रावणस्य तीक्ष्णं वाक्यं श्रुत्वा, सीता, दुःखिता, शोकाकुला, मन्दस्मिता, शोकपूर्णया कण्ठेन प्रत्युवाच। शोकात् क्लान्ता, अश्रुमुखी, कम्पमाना, तपस्यायां निरता, धर्मपत्नीयुक्ता सीता, केवलं रामं चिन्तयन्ती स्थितवती। तया, तस्याः च तस्य मध्ये, तृणशकलं स्थाप्य, शुद्धस्मिता सीता उवाच — "मां प्रति मनः न कुर्याः; हृदयम् तव स्वेषु रम्येषु कुरु। त्वं मां कामयितुं अर्हः न, यथा पापी सिद्धिं प्राप्तुं अर्हति न; अनुचितं कर्म मया, पतिव्रत्यायुक्तया, कर्तुं न शक्यं, तद् निन्दितम्।