सा सीता वनमध्ये फलेषु मूल्येषु च सन्तुष्टा, पतिसेवायाम् अनवरता, राजप्रासादे यथा तथा परमं सुखं लभते स्म। या सुवर्णवर्णा, सदा स्मितमुखी, मृदुवादिनी च, दुःखं चाप्यनर्हा सहते। सा रावणेन पीडिता धर्मपत्नी राघवस्य दर्शनं तृषितः पन्थानमिव जलाशयं सदा कामयते। पुनरलब्ध्वा तां राघवः राज्यमिव नष्टं पुनः प्राप्य हर्षं प्राप्स्यति। सा तु विषयसुखं त्यक्त्वा, बन्धुभिः वियुक्ता, केवलं पतिसंयोगलाभस्य आशया देहम् धारयति। न सा राक्षस्यः पश्यति, न फुल्लफलवतीः वृक्षान्, राम एव तस्याः हृदये नित्यं प्रतिष्ठितः। नारीणां पतिः परमं भूषणं, रत्नान्यपि तेन न तुल्यन्ते; पतिसंयोगविहीना सा न शोभते, यद्यपि शोभायुक्ता। रामः अपि दुःखितः सन् तां विना देहम् धारयन् महद् धैर्यं दर्शयति। या कृष्णकेशी, पद्मपत्रनयना, सुखार्हा सती दुःखेन पीडिता, तां दृष्ट्वा ममापि हृदयम् उद्विग्नम्। या धरणिसमा सहिष्णु, नीलोत्पललोचना, पूर्वं राघव-लक्ष्मणाभ्यां रक्षिता, अधुना वृक्षमूले विकृतदृष्टिभिः राक्षसीभिः रक्ष्यते। हिमेन हतं कमलं यथा शोभाहीनं, अनवरतदुःखैः पीडिता, पतिहीना चक्रवाकवद् दुःखार्हा सा जानक्यवधूः पतितावस्थां प्राप्ता। अशोकवृक्षाः पुष्पभारनमितशाखाः तस्याः शोकं केवलं वर्धयन्ति; हेमन्ते गतस्मिन्शीतांशुः उदयति, तथैव सहस्रांशुः सूर्यः अपि उदितः। एवं चिन्तयन् हनुमान् निश्चित्य एषा सीतेति, तस्मिन्वृक्षे स्थित्वा, तस्य छायायाम् उपविश्य, वानरश्रेष्ठः तत्र स्थितवान्। अथ सप्तदशोऽध्यायः श्रूयताम्। तदा शुक्लोत्पलसमन्यायः निर्मलः शशाङ्कः नभसि स्फुरन्, नीलतोयेषु हंस इव, बभासे। स शीतरश्मिः चन्द्रः, स्वच्छः, शीतलैः किरणैः वातात्मजम् उपतस्थे। तदा हनुमान् सीतां ददर्श, या पूर्णचन्द्रवदनाभूत्, दुःखभारार्ता, जलनिमग्ननौवद् दुःखेन पीडिता। वैदेहीं द्रष्टुकामः हनुमान् समीपे विकृतरूपाः राक्षस्यः अपश्यत्। एकाक्षीं, कर्णैकां, कर्णच्छन्नां, निर्कर्णां, शंखकर्णां, शीर्षनासिकां च अपश्यत्। महाकायां, दीर्घग्रीवां, जटिलां, बहुकेशीं, जटाच्छन्नां च दृष्टवान्। लम्बकर्णललाटां, लम्बोदरस्तनां, विशालोष्ठठुडां, विवृतास्यां, भग्नजानुं च अपश्यत्। ह्रस्वां, दीर्घां, कुब्जां, विकृतां, वामनां, विकटमुखीं, पीतनेत्रां, विकृताङ्गीं च। विकृतां, पीतां, कृष्णवर्णां, क्रुद्धां, कलहप्रियां, लोहशूलमुसलधारिणीं। वराहमृगव्याघरमहिषाजवदनां, गजोष्ट्राश्वपादां, शिरोनिहितमुखीं। एकहस्तपादां, गर्दभकर्णीं, अश्वकर्णीं, गोकर्णीं, गजकर्णीं, वानरकर्णीं च। अतीवदीर्घनासिकां, तिर्यग्नासिकां, अनासिकां, गजाननासिकां, ललाटश्वासिनीं च। गजपादां, महापादां, गवां पादां, पादपद्मवदां, अतिविस्तीर्णशीर्षग्रीवां, महोदरस्तनीयुक्तां। महावक्त्रनेत्रां, दीर्घजिह्वाननां, अजमुखीं, गजमुखीं, गवांमुखीं, वराहमुखीं। अश्वोष्ट्रगर्दभमुखीं, भीषणा राक्षस्यः, शूलमुसलधारिण्यः, क्रुद्धाः, कलहप्रियाः। धूम्रकेश्या, विकृतमुख्या, मद्यपानरताः, मांसभक्ष्यप्रिया राक्षस्यः। वृक्षस्य पार्श्वे विस्तीर्णस्कन्धस्य, तस्याधः निष्कल्मषा राजकन्या उपविष्टा। हनुमान् तेजस्वी तां जानक्यां ददर्श, या दुःखाग्निना संतप्ताङ्गी, मलिनकेशी, शोभायुक्ता। पुण्यकर्मक्षीणा सा, पतिसंयोगवियोगात्, पतिता नक्षत्रमिव, धर्मसम्पन्ना दुःखिता। अलङ्काररहिता, पतिस्नेहेन भूषिता, राक्षसेन्द्रेण बद्धा, बन्धुवियोगिता। राक्षसीसैन्यैः परिवृता, हस्तिनीदंष्ट्रावद्, मेघान्ते शशाङ्कलेखेव, शरत्कालधूम्यवृतामिव। दुःखार्ता, किंचित् अस्पृष्टा, वीणेव स्वरविहीना, पतिसंरक्षणे स्थिता, राक्षसीवशगता। अशोकवनिकायां, शोकसागरमग्ना, तत्र ताभिः स्त्रीभिः परिवृता, रोहिणीव नक्षत्रैः सह। स तत्र हनुमान् तां ददर्श, पुष्पहीनलतामिव, मलिनाङ्गीं, शोभायुक्तामपि, पङ्केन लिप्तां कमलनालमिव, दीप्तिमन्तीं, अप्रकाशमानामिव। मलिनवस्त्रधारिणीं, क्षीणवस्त्रां, मृगदृशं, तां हनुमान् वानरः ददर्श। सा देवी दुःखार्ता, पराक्रमेऽविचलिता, स्वधर्मरक्षिता, श्यामलोचना, पत्युः तेजसा शोभिता।