रामस्य शोकदुःखेन संतप्तः स दिव्यदर्शना, सुश्रोणी, वनवासप्रियया सीता नूनं इह आगमिष्यति इति हनुमान् मनसि चिन्तयन् तस्यां प्रतीक्षां चकार। सा जनकस्य प्रियकन्या, रामस्य प्रिया धर्मज्ञा च, सदा वनवासिनां संगमं कामयते इति हनुमता निश्चितम्। सांध्यपूजायाम् निष्ठा, श्यामवर्णा जानकी, नूनं शुद्धवारिणा युक्ते नदीतीरे सायं समये आगमिष्यति इति हनुमान् प्रत्यभिज्ञाय। अयं शोभनः अशोकवनः तस्याः धर्मपत्नी रामस्य पत्नी, तया सन्नद्धः इति हनुमान् मन्यते। यदि सा दिव्यदर्शना, चन्द्रमुखी, जीवति तर्हि नूनं शीतलवारिणां नदीतीरे आगमिष्यति इति हनुमान् विचारयन्, पुष्पितगुल्ममध्ये गुह्यम् स्थित्वा सर्वं निरीक्ष्य प्रतीक्षां चकार। एवं चिन्तयन् महाबलः हनुमान् रामपत्नीमधिगच्छन्, सर्वं क्षेत्रं निरीक्ष्य तस्थौ। तत्र सर्वत्र लताभिः आवृतवृक्षैः, दिव्यगन्धरसैः, सर्वतः शोभायुक्तं तदाशोकवनं ददर्श। नन्दनवनं इव, मृगपक्षिसम्पूर्णं, प्रासादैः आवृतं, कोकिलस्वरैः गुञ्जितं तं स्थलं अपश्यत्। सुवर्णपद्मैः, कुमुदैः पूरितसरोवरैः, आसनशय्याभिः, अट्टालिकाभिः संयुक्तं तद्वनं ददर्श। सर्वकालसुन्दरवृक्षैः, फलेन पुष्पिताशोकवृक्षैः, सूर्योदयप्रभया शोभितं तं वनं हनुमान् निरीक्ष्य। तत्र शाखाभिः रहितं, पक्षिभिः सदा निर्मितं, अग्निप्रतापमिव दीप्तं तद्वनं हनुमान् अपश्यत्। शतशः पक्षिणः निर्गच्छन्ति, विविधपुष्पमालाभिः भूषितं, अशोकवृक्षैः दुःखहरैः पुष्पितं तद्वनं ददर्श। पुष्पभारः भूमिं स्पृशति इव, कर्णिकारकिंशुकवृक्षैः पुष्पितं, तद्वनं हनुमान् निरीक्ष्य। तत्र पुन्नाग, सप्तपर्ण, चम्पक, उद्दालकवृक्षैः सर्वतः दीप्तमिव तद्वनं ददर्श। बहुवृक्षाः, गाढमूलाः, सुवर्णप्रभया, अग्निशिखया च दीप्ताः, तत्र शोभायुक्ताः। सहस्रशः अशोकवृक्षाः, अञ्जनवर्णाः, नन्दनचैत्ररथयोः इव, तत्र ददर्श। तद्वनं अतिवैचित्र्ययुक्तं, दिव्यं, रमणीयं, पुष्पदीप्तिपूरितं द्वितीयं नभः इव हनुमान् अपश्यत्। शतशः पुष्परत्नैः भूषितं, पंचमसागरमिव, सर्वकालपुष्पवृक्षैः, मधुगन्धयुक्तं तद्वनं ददर्श। मृगपक्षिसमूहैः विविधस्वरैः गुञ्जितं, शुभगन्धयुक्तं, मनोहरं तद्वनं हनुमान् निरीक्ष्य। न दूरस्थे, सहस्रस्तम्भयुक्तं, कैलासश्वेतं, दिव्यं विहारशिखरं हनुमान् ददर्श। प्रवालसीढैः, सुवर्णमण्डलैः, दीप्तिमद्भिः, तेजसा दीप्तं तं प्रासादं अपश्यत्। निर्मलम्, उन्नतम्, आकाशस्पृशं तं प्रासादं अपश्यत्। तत्र, मलिनवस्त्रपरिधानां, राक्षसीसमूहाभिः परिवृतां, सीतां हनुमान् ददर्श। उपवासक्लान्तां, शोकसंतप्तां, पुनः पुनः श्वसन्तीं, शुक्लपक्षारम्भे शशांकशुद्धां सीतां हनुमान् अपश्यत्। तस्याः शोभा निवृत्ता, तेजः धूमच्छन्नज्वलनमिव, मलिनवस्त्रपरिधानां, अलंकारहीनां, कमलशाखायाः पुष्पहीनां सीतां अपश्यत्। दुःखदाहेन संतप्तां, तपस्यानिष्ठां, रोहिणीं मङ्गलग्रहेण संतप्तामिव सीतां हनुमान् ददर्श। अश्रुपूर्णमुखीं, उपवासक्लान्तां, शोकध्याननिष्ठां, दुःखसंतप्तां सीतां अपश्यत्। प्रियजनविहीनां, राक्षसीसमूहपरिवृतां, हरिणीं श्वसमूहपरिवृतां इव सीतां हनुमान् ददर्श। तस्याः कटिप्रदेशे एकश्या कालेश्या, वनराज्यस्य भूमिं निर्झररेखया रेखितां इव, सीतां हनुमान् अपश्यत्। सुखसाध्यां, दुःखदाहेन संतप्तां, विपत्त्यकुशलां, विशालाक्षीं, अधिकं कृशां, मलिनवस्त्रां सीतां हनुमान् अपश्यत्। चिन्तयन्—"एषा सीता भवेत्"—हेतुभिः निश्चित्य, यत् तदा राक्षसः रूपान्तरः ताम् अपहरत्। यथा तदा दृष्टा, तथा इयं स्त्री, पूर्णचन्द्रमुखी, सुब्रह्मणी, सुशोणितस्तनयुग्मा। तस्याः तेजसा सर्वदिशः तमोविहीनाः, देवीव, श्यामग्रीवा, बिम्बोष्ठी, तन्वी, स्थिरा च। सीता, कमलपत्रलोचना, लोकस्य प्रिया, रत्याः कामस्य इव, पूर्णचन्द्रप्रभया दीप्तिमती। भूमौ उपविष्टा, तन्वी, चन्द्रकिरणमिव, तपस्विनीव, दीर्घनिश्वासयुक्ता, भयभीता, नागपत्नीव। दुःखजालपरिवृता, न शोभा, धूमसमूहच्छन्नज्वलनमिव। स्मृतिरपि भ्रमिता, श्रीः पतिता, श्रद्धा नष्टा, आशा बाधिता इव सीता। सिद्धिः विघ्नसंयुक्ता, बुद्धिः दूषिता, यशः मिथ्यापवादेन पतितं इव सीतां हनुमान् ददर्श। एवं हनुमान्, वनवासप्रियायाः, धर्मपत्नी रामस्य प्रतीक्षां कृत्वा, पुष्पितगुल्ममध्ये गुह्यम् स्थितः, सीतां दृष्ट्वा, तस्याः लक्षणैः निश्चित्य, मनसि हर्षं चकार।