हनूमान् बलवान् तदा तं विचित्रं वनं ददर्श, यत्र विविधवर्णैः पुष्पैः फलैः च विपुलैः वृक्षैः समलङ्कृतं वनं, पक्षिसंघैः मृगगणैः च पूर्णं, उदितसूर्यसम्प्रभं चाभवत्। तत्र सततम् कूजन्त्यः कोकिलाः मदोत्कटाः कृष्णभृङ्गाश्च तं वनं रमणीयं कुर्वन्ति स्म। तस्मिन् काले तद्वनं प्रमुदितजनैः, हृष्टैः पक्षिमृगैः, मदान्वितैः मयूरैः अन्यैः च पक्षिसंघैः निनदितम् आसीत्। स धर्मात्मना हनूमान् सुकेशिनीं सीतां विचिन्वन्, तेषां सुप्तानां पक्षिणां निद्रां छेदयामास। तदा बहवः पक्षिसंघाः विहाय आकाशे पतन्तः, पंखपातैः वातं सञ्चालयन्तः, नानावर्णानि पुष्पवर्षाणि पातयामासुः। तैः पुष्पैः आवृतः पवनसुतः हनूमान् अशोकवनस्य मध्ये पुष्पमयशैल इव बभौ। तं वृक्षकुञ्जेषु सर्वतः शीघ्रगं हनूमन्तं विलोक्य, सर्वे प्राणी वसन्तागमनम् इव मेनिरे। तत्र भूमिः पतितपुष्पविचित्रा महोत्सवशोभिताङ्गनावद् बभौ। ते महान् वृक्षाः, कम्पितशिखराः, विकीर्णपुष्पफलाः, पराजितगणिका इव वस्त्राभरणपरित्यक्ताः दृष्टाः। शीघ्रगतिना हनूमता कम्पिताः ते फलसमृद्धाः वृक्षाः शीघ्रं पुष्पपर्णफलानि स्रंसयामासुः। पक्षिसंघविहीनाः ते शुष्कशाखा वृक्षाः सर्वे प्राणशून्याः वातेन कम्पिताः इव बभूवुः। युवत्याः विकीर्णकेशरूपा, विक्लिष्टाभरणा, दन्तोष्ठच्छिद्रिताङ्गना यथा, तथा हनूमत्पुच्छहस्तपादैः कम्पिताः अशोकवनस्य भग्नवृक्षाः बभूवुः। बलवता कपिना तत्र महालतानां हाराः बलात् विदारिताः, यथा वर्षाकाले वातेन मेघसमूहाः विक्षिप्यन्ते। तत्र कपिः रम्यरत्नमयभूतलानि, रौप्यभूतलानि, सुवर्णमयानि च ददर्श। तत्र नानारूपकुलानि सरांसि, उत्तमवारिसम्पन्नानि, रत्नमयसीमानि, मुक्तामाणिक्यशर्कराभिः शुक्तिप्रवालशय्याभिः, स्फटिकमण्डलानि, सुवर्णवृक्षशोभितानि अपश्यत्। तानि उत्पलनलिनैः विभूषितानि, चक्रवाकैः शोभितानि, जलचरनिनादैः, हंसराजहंसकूजितैः च पूर्णानि। सर्वतः दीर्घनदीभिः वृक्षपङ्क्तिभिः परिवेष्टितानि, अमृतोपमशुद्धशिववारिसम्पन्नानि सरांसि दृष्टानि। शतशः लतानां समूहैः, पुष्पगुच्छैः, विविधवनेषु, करवीरकुञ्जैः च विभक्तानि अपि तानि सरांसि आसन्। तदा सः पर्वतमेकम्, महाभ्रसन्निभम्, उन्नतशिखरम्, नानावर्णशिखरैः शोभितम्, शिलासंकटेभ्यः परिवेष्टितम् अपश्यत्। शिलागृहैः आवृतम्, नानावृक्षैः परिवेष्टितम्, स बलवान् कपिः तं रमणीयं पर्वतम् अपि ददर्श। तस्मात् पर्वतात् कपिः नदीं पतन्तीं ददर्श, या प्रियया प्रियाङ्कात् पतितेवाभवत्। तया नदीया जलान्तर्निपतितवृक्षशिखरैः अलङ्कृता, प्रियसखीभिः निरुद्धा कुपिता युवतीव दृश्यते स्म। पुनः सः महाकपिः तां पुनरागतवारिसम्पूर्णां ददर्श, या प्रियस्य प्रियया समागता इव शोभते स्म। तस्मात् न दूरस्थे हनूमान्, कपिश्रेष्ठः पवनात्मजः, नानावर्णपक्षिसंघयुक्तानि पद्मिनीं ददर्श। सः कृत्रिमं दीर्घसरोऽपि ददर्श, शीतलवारिसम्पन्नम्, रत्नमयसीमानि, मुक्ताशर्कराभिः शोभितम्। नानामृगगणैः च अद्भुतवनम्, विश्वकर्मणा निर्मितमहाप्रासादैः च शोभितम् अपश्यत्। सर्वत्र कृत्रिमोपवनैः विभूषिते, सर्वे वृक्षा पुष्पफलसम्पन्नाः। सर्वे छायापट्टपर्वतः, सुवर्णयष्टिभिः, बहुलतानापत्रैः आवृताः। तत्र महाकपिः एकं सुवर्णशिंशपावृक्षं ददर्श, यः सर्वतः सुवर्णमयमञ्चैः परिवेष्टितः। भूमिप्रदेशान्, पर्वतप्रवाहांश्च, अन्यांश्च सुवर्णवृक्षान्, मयूरसदृशप्रभांश्च अपश्यत्। तैः सुवर्णवृक्षैः दीप्तिमद्भिः दृष्ट्वा, स वीरः सर्वतोऽपि आत्मानम् मेरुसदृशं सुवर्णमयं मेने। तानि सुवर्णवृक्षाणि वातेन कम्पितानि, शतघण्टानिनादयुक्तानि दृष्ट्वा, विस्मयेन पूरितः अभवत्। ततः सः शोभनं पत्रपुष्पशाखासम्पन्नं शिंशपावृक्षं शीघ्रं आरोहति स्म। तत्र स्थित्वा हनूमान् चिन्तयामास—अत्रैव वैदेही, रामदर्शनकाङ्क्षिणी, दुःखिता, कदाचित् संचरन्ती दृश्यते। एषा नूनं तस्य दुष्टस्य रम्या अशोकवाटिका, चन्दनचम्पकबकुलैः शोभिता। अत्रैव रम्यं पद्मिनीं पक्षिसंघैः सेवितम्, नूनं सा राजकन्या जानकी अत्र आगमिष्यति। सा च राज्ञः प्रिया, धर्मपत्नि, वनवासकुशला जानकी नूनं अत्र आगमिष्यति। अथवा सा मृगाक्षी, बुद्धिमती, रामचिन्तया संतप्तहृदया, शीघ्रमेव अत्र वने आगमिष्यति।