हनूमान् तदा समुपेत्य सुविस्तीर्णं वेदिकास्थानं, तत्र बालव्याघ्रवद् राक्षसेन्द्रं मदोन्मत्तं समाश्रित्य, महाकपिः तं निरीक्षते स्म। तस्य राक्षसाधिपतेः शयनं, यत्र सः सुप्तः आसीत्, महागिरेः निर्झर इव, महागजः तदाश्रयः इव, शोभमानं दृश्यते स्म। हनूमान् तस्य महात्मनः राक्षसराज्ञः सुवर्णकङ्कणोपेतौ विशालभुजौ, इन्द्रध्वजसदृशौ, सशङ्कं निरीक्षते स्म। तौ भुजौ, गजदन्ताघातैः विगलितौ, वज्रनिष्पिष्टौ इव, चक्रचिह्नितौ, महाबलिनौ, विष्णुचक्राकारौ इव, आसीताम्। सुदृढौ, सम्यग्विन्यस्तौ, सुसंहतौ, सुशोभननखाङ्गुलियुक्तौ, स्वकङ्कणचिह्नितौ, तौ भुजौ आसीताम्। तौ समुपविष्टौ, लोहदण्डसदृशौ, वृतौ, गजसुण्डासमौ, शय्यायां दीप्तायां पञ्चमुखभुजङ्गयुगलमिव आसीताम्। तौ शीतलचन्दनसुरभिस्निग्धौ, चन्द्राङ्ककर्दमलेपसदृशौ, शोभमानाङ्गदाभरणौ, रम्यगन्धयुक्तौ, उत्तमसुगन्धद्रव्यैः अलङ्कृतौ, यक्षनागराक्षसगन्धर्वदैवतदानवरमणीयौ, तौ भुजौ हनूमान् अपश्यत्। तौ शय्यायां सुप्तौ, मन्दरकन्दराशयसुप्तमहोरगयुगलमिव, कोपाकुलौ इव, दृष्टौ। ताभ्यां पूर्णभुजाभ्यां स राक्षसेन्द्रः गिरिसन्निभः, मन्दरशृङ्गयुगलवत्, शोभमानः आसीत्। तस्य राक्षसाधिपतेः मुखात्, सुप्तस्य, आम्रचम्पकबकुलगन्धयुक्तः, मधुरमिष्टान्नपानगन्धसम्बद्धः श्वासः, तद्गृहं पूरयन् इव निष्पतन् आसीत्। तस्य किरीटेन, मुक्तामणिविचित्रेण, किंचित्प्रविद्धेन, मकरकुण्डलदीप्तमुखेन, रक्तचन्दनलेपनसौन्दर्ययुक्तेन, रम्यहारभूषितेन, विस्तीर्णवक्षसा, पीतवस्त्रेण सुवाससा, पक्ष्मलदिग्धेन, शोभमानः राक्षसेन्द्रः आसीत्। श्वासेन सर्पवत् निष्वसन्, कृष्णमाषराशिसदृशः, गङ्गातटस्थितमहागज इव, शय्यायाम् उपविश्यते स्म। चतुर्भिः सुवर्णदीपैः सर्वतो दीप्तिमान्, मेघ इव विद्युत्संयुक्तः, तस्य सर्वाङ्गं प्रकाशमानम् आसीत्। तस्य पादयोः समीपे, तस्य प्रियाभिः पत्निभिः, गृहान्तरे, महात्मनः राक्षसेन्द्रस्य भार्याः दृश्यन्ते स्म। तासां मुखानि पूर्णचन्द्रसदृशानि, मकरकुण्डलशोभितानि, अपुष्पितमालाभरणानि, कपिश्रेष्ठः अपश्यत्। नृत्यगीतविशारदाः, राक्षसेन्द्रस्य भुजेषु उपविष्टाः, सुशोभनाभरणभूषिताः, ताः विश्रान्ताः कपिः अपश्यत्। तासां कर्णान्तेषु सुवर्णकुण्डलाङ्गदाः, वज्रवैडूर्यरत्नयुक्ताः, शोभन्ते स्म। तासां मुखानि पूर्णचन्द्रसदृशानि, रम्यकुण्डलभूषितानि, सा प्रासादशाला तारागणयुक्ताकाशमिव शोभते स्म। मदमत्तनृत्यक्रीडालसाः ताः कन्यकाः, राक्षसेन्द्रस्य पत्न्यः, विविधेषु स्थानेषु सुप्ताः आसन्। अन्या काचित् नृत्यविशारदा, सुशोभनाङ्गी, सर्वाङ्गसौन्दर्ययुक्ता, सुप्ता, शोभमानवर्णा आसीत्। काचित् वीणामालिङ्ग्य सुप्ता, महतीं नद्यां पद्मिनीव तरिणा संयुता, शोभते स्म। अन्या श्यामलोचना, पार्श्वे तालं स्थाप्य सुप्ता, मातृवत् शिशुं परिष्वज्य शोभते स्म। सुशोभनाङ्गी, सुस्तन्युक्ता, तालं निक्षिप्य सुप्ता, प्रियं दीर्घसमागमात् प्रियया आलिङ्गितेव, आसीत्। पद्मलोचना काचित् वीणामालिङ्ग्य सुप्ता, प्रियं समाश्लिष्येव, कृतकामेव आसीत्। अन्या नृत्यकला-निपुणा, विपञ्चीं गृहीत्वा सुप्ता, दीप्यमानाङ्गना प्रियं समाश्लिष्येव आसीत्। अन्या मदमत्तलोचना सुप्ता, सुरभिताङ्गा, सुवर्णसदृशं तालं रमणीयं स्पृशन्ती आसीत्। काचित् सुकेशी, निर्दोषा, मदक्लान्ता, सुप्ता, लघुतालं बाहुपार्श्वयोः संस्थाप्य आसीत्। अन्या तालं परिष्वज्य सुप्ता, वसन्ते पुष्पितलता इव शोभते स्म। पद्मलोचना काचित् मदमोहिता, डमरुकं परिष्वज्य, बाहुभिः पीड्य सुप्ता आसीत्। अन्या दीप्ताङ्गना घटं परित्यज्य सुप्ता, वसन्ते माल्यलता इव शोभते स्म। काचित् युवती, निद्राबलात् सुप्ता, स्वकर्णिकां सुवर्णकलशसदृशौ स्तनौ आलिङ्ग्य आसीत्। अन्या पद्मलोचना, पूर्णचन्द्रमुखी, मदनिमग्ना, अन्यां सुशोभनकटीमलिनीमालिङ्ग्य सुप्ता आसीत्। ताः कुलाङ्गनाः, विविधवाद्यालिङ्गनयुक्ताः, तानि प्रियाणि वल्लभावद् स्तनयोः पीडयन्त्यः सुप्ताः आसीत्। तासां मध्ये, पृथग् शुभशय्यायाम्, कपिः तदा परमसुन्दरीं कन्यां अपश्यत्। सा मुक्तामणिविचित्राभरणभूषिता, स्वतेजसा प्रासादं विराजयन्ती, शोभते स्म। तत्र स कपिः मन्दोदरीं अपश्यत्, कनकप्रभाम्, अन्तःपुरप्रियाम्, शोभायुक्तां शय्यायाम् सुप्ताम्।