ततः वीर्यवान् हनुमान् त्वरितमुत्तमं रूपं धारयन् सप्ततिं योजनानां ऊर्ध्वं समभवत्। सुरसा अपि तस्य प्रतिरूपं विधाय, मुखं विस्तृत्य अशीतिं योजनानि कृतवती। तदा हनुमान् ज्वलन्निव अग्निः नवतिं योजनानि समभवत्, सुरसा च मुखं शतयोजनपरिमाणं कृतवती। हनुमान् तद्विस्तीर्णं, दीर्घजिह्वं, भीषणं, नरकसदृशं सुरसायाः मुखं दृष्ट्वा, वायुपुत्रः बुद्धिमान् चिन्तयामास। ततः हनुमान्, वायुसुतः, मेघसदृशं शरीरं संकुच्य, तर्जनीपरिमाणः अभवत्। स महाबलः, कीर्तिमान्, सुरसायाः मुखं समीपं गत्वा प्रविश्य, आकाशे स्थित्वा इदं वचनं अब्रवीत्— "दक्षकन्ये, तव मुखं प्रविष्टवान् अहम्। नमः ते। अद्य अहम् वैदेहीं यत्र सा तत्र गमिष्यामि। तव वरः सत्यम् अस्तु।" तं सुरसाया मुखात् मुक्तं, राहोः मुखात् चन्द्रमिव, दृष्ट्वा देवी सुरसा स्वस्मिन्न् रूपे वानरं उवाच— "गच्छ, वानरश्रेष्ठ, सौम्य, यथेष्टं कार्यं साधय। वैदेहीं महात्मनः राघवस्य समीपं प्रापय।" हनुमतः तृतीयं दुस्तरं कर्म दृष्ट्वा, सर्वे प्राणीः तं वानरं प्रशंसन्तः "साधु साधु" इति शंसितवन्तः। ततः हनुमान् अगम्यगं वारुणालयं समुद्रं सम्प्राप्तः, गरुडस्य वेगेन आकाशं प्रविष्टवान्। तत्र जलधरैः, पक्षिभिः, कैशिकनृत्याचार्यैः, ऐरावतैः च समाकीर्णं आकाशं आसीत्। सिंहैः, गजैः, व्याघ्रैः, पक्षिभिः, नागवाहनैः, शुद्धैः, भूषितैः विमानैः च शोभितम्। तत्र विद्युत्प्रभाभिः स्पृष्टं, अग्निसदृशं, पुण्यप्राप्तैः महाभागैः निवासितम्। सूर्येण युक्तं, चित्रभानुना पूजितं, ग्रहैः, ताराभिः, चन्द्रसूर्याभ्यां शोभितम्। महर्षिभिः, गन्धर्वैः, नागैः, यक्षैः, विश्वावसुबहुलं, निर्मलं, शुद्धं च आकाशं आसीत्। देवराजगजेन पदस्पृष्टं, शुभचन्द्रसूर्यमार्गे, जीवजनानां छत्ररूपेण, ब्रह्मणा विस्तारितं आकाशं आसीत्। वीर्यशाली विद्याधरैः यत्र यत्र गन्तव्यम्, तत्र तत्र हनुमान् वायुपुत्रः गरुडसदृशं वातपथेन ययौ। हनुमान् मेघसमूहान् वातवत् आकर्षन्, कृष्णागुरसदृशान्, रक्तपीतश्वेतवर्णान् मेघान् चालयामास। स महाकपिः मेघसमूहान् प्रविश्य निर्गत्य पुनः पुनः, मेघान् दीपयन् शोभितवान्। तदा हनुमान् सर्वत्र दृश्यमानः, शरदिन्दुसदृशः प्रविश्य निर्गत्य प्रकाशमानः आसीत्। स निर्भरं आकाशं प्राप्तवान्, पक्षयुक्तगिरिसदृशः; तं तत्र तिष्ठन्तं राक्षसी सिंहिका अपश्यत्। सिंहिका, बलवती, रूपवती, मनसि चिन्तयामास— "अद्य दीर्घकालात् भोजनं भविष्यति।" "एष महाकायः मम वशं गतः," इति चिन्तयित्वा, छायाम् आकर्षयामास। छायायाः गृहीतायाः, वानरः चिन्तयामास— "अहं आकृष्टः, बलं नष्टम्।" स समुद्रे महानौकायाम् वातेन प्रवाहितः इव, पार्श्वतो, ऊर्ध्वं, अधः च निरीक्ष्य, सिंहिकां दृष्टवान्। तां समुद्रजलसमुत्थितां दृष्ट्वा, हनुमान् विचारयामास— "यथा वानरराजः वर्णितवान्, एषा अद्भुतशरीरा छायाग्राहिणी नूनम्।" स हनुमान् तस्याः स्वरूपं विज्ञाय, मेघसदृशं शरीरं विस्तारयामास। सिंहिका तं महाकपिं विस्तीर्णं दृष्ट्वा, मुखं आकाशपातालसदृशं विस्तारितवती। मेघसमूहवत् गर्जन्ती, वानरं प्रति धावन्ती, विकृतं विशालं मुखं हनुमान् अपश्यत्। बुद्धिमान् महाकपिः तस्याः शरीरं, प्राणस्थानानि च निरीक्ष्य, विकृतं मुखं दृष्ट्वा, वज्रसदृशबलः कपिः, पुनः पुनः संकुच्य, तस्याः मुखं प्रविश्य, सिद्धचारणैः दृष्टः निमग्नः अभवत्। राहुः पूर्णचन्द्रं यथा ग्रसति, तथा तया ग्रस्यमानः, तदा हनुमान् तीक्ष्णनखैः प्राणस्थानानि विदारयामास। ततः वेगेन, मनःसदृशप्रभावेन, हनुमान् उत्पत्य, भाग्येन, धैर्येण, कौशलस्य योगेन, सिंहिकां प्रहारयामास। वीर्यवान् कपिः, आत्मसंयमी, पुनः वेगेन विस्तीर्णः अभवत्; हृदयं विदार्य, जलानां विक्षेपे पतितः। आत्मभूता हनुमता सिंहिकाया विनाशाय सृष्टः। सिंहिकां तेन शीघ्रकपिना निहतां पतितां दृष्ट्वा, दिव्यप्राणीः तं वानरश्रेष्ठं उवाचुः— "अद्य घोरं कर्म कृतं; बलवती निहता। यः कार्यं कर्तुं उद्यतः, स तं साधयतु।" "वानरराज, यस्य चत्वारः—निश्चयः, दृष्टिः, बुद्धिः, कौशलम्—यथास्ति, स कर्मणि न प्रमाद्यति।" तैः कार्यसिद्धैः पूजितः, हनुमान् गरुडसदृशः आकाशं प्रविष्टवान्। शतयोजनान्ते, सर्वतः दृष्ट्वा, हनुमान् वनविस्तारं अपश्यत्।