सागरः महाकाश्यपः पर्वतः सर्वदिशेषु, ऊर्ध्वं च अधः च, तव शक्तिः व्याप्य अस्ति; अतः, हे पर्वतश्रेष्ठ, उत्थाय स्वकार्यं कुरु। तस्माद् वीरः हरिवरः हनुमान्, रामस्यार्थे गगनं लङ्घयन्, महाकर्मा, त्वां समीपं आगच्छति। तस्य सहाय्यं कर्तव्यम्; यः इक्ष्वाकुवंशस्य पालनं करोति, तस्य मम पूज्यत्वं अस्ति, तव अपि परमपूज्याः सन्ति। अतः, अस्माकं कार्ये विघ्नः मा भवतु; कर्तव्यस्य अनुष्ठानं न क्रियते चेत्, साधूनां कोपं जनयति। जलात् उत्थाय, एष वानरः तव शिखरे स्थित्वा विश्रामं करोतु; स अतिथिः, पूज्यः, लङ्घनशीलानां अग्रणी। हे मैनाक, सुवर्णशिखरयुक्त, देवगन्धर्वसेवित, हनुमानं तव शिखरे विश्रामय, ततः स यत्रेष्टं गच्छेत्। काकुत्स्थस्य दया, सीतायाः वनवासः, वानराध्यक्षस्य श्रमः च विचार्य, त्वया उत्थाय कर्तव्यम्। एवं उक्त्वा, सागरस्य आदेशात् सुवर्णशिखरयुक्तः मैनाकः शीघ्रं लवणोदधिं उत्थाय, महावृक्षलतावृतः, उद्भूतः। तदा, स जलं विदार्य, सूर्यस्य प्रभया मेघं विदारयन् इव, महाशिखरयुक्तः पर्वतः उच्चैः स्थितः। स जलाच्छादितः पर्वतः, सागरस्य निर्देशेन, क्षणेन शिखराणि प्रकाशयामास। सुवर्णशिखरयुक्तः, किन्नरमहानागभूषितः, सूर्यसमानप्रभायुक्तः, आकाशं स्पृशन् इव ददृशे। जाम्बूनदसुवर्णशिखरैः आकाशः शस्त्रक्षेत्रमिव दीप्तिमान् अभवत्। शुद्धसुवर्णशिखरैः, महाप्रभायुक्तः, पर्वतश्रेष्ठः शतसूर्यसदृशः ददृशे। हनुमान् तं पर्वतं लवणोदधिमध्ये आकस्मिकं उद्भूतं दृष्ट्वा, 'अयं विघ्नः' इति चिन्तयामास। ततः, महावानरः, वातवेगः, तं पर्वतं वक्षसा ताडयामास, यथा वायुः वर्षमेखं क्षिपेत्। पर्वतः वानरस्य स्पर्शं ज्ञात्वा, तस्य बलं अनुभूय, हर्षितः गर्जितवान्। तं वीरं गगनगतं दृष्ट्वा, पर्वतः हर्षितः, हृदयेन प्रहृष्टः, वानरं प्रति इदं वचनं अब्रवीत्। मानवमूर्तिं धृत्वा, स्वशिखरे स्थित्वा, 'वानरश्रेष्ठ, दुष्करं कार्यं कृतं त्वया' इति अब्रवीत्। 'मम शिखरे अवतीर्य, सुखेन विश्रान्त्वा, ततः गच्छ; रघुवंशजैः सागरः वृद्धः। सागरः रामस्य कार्ये तव सत्कारं करोति; कृतस्य प्रतिकृतिः धर्मः। अतः, तस्य कृतं प्रत्यर्पयितुं तव सत्कारः कर्तव्यः; तव हेतोः सागरः मम प्रेरणा कृतवान्। एष वानरः शतयोजनं गगनं लङ्घितवान्; तस्य विश्रान्तिं कुरु, ततः शेषमार्गं गच्छतु। वानरश्रेष्ठ, मम शिखरे विश्रान्त्वा, गन्तव्यम्; अत्र सुगन्धितानि, मधुराणि मूलफलानि सन्ति। तानि आस्वाद्य, विश्रान्त्वा, गन्तव्यम्; वानरश्रेष्ठ, त्रिलोकविख्यातः, अस्माकं सम्बन्धः अपि अस्ति। लङ्घनशीलवानराणां मध्ये, हे वातसुत, त्वं अग्रणी, वानरगजः। साधारणः अतिथिः अपि सत्क्रियायाः पात्रः, धर्मज्ञस्य विशेषतः; त्वमिव वानरश्रेष्ठः कियदधिकः। त्वं श्रेष्ठदेवस्य पुत्रः, महात्मा वातः; वानरगज, तस्य वेगेन तुल्यः। धर्मज्ञः त्वं पूजितः चेत्, वायुः अपि पूजितः भवति; अतः त्वं मया पूज्यः, तस्य कारणं शृणु। पूर्वे कृतयुगे, पर्वताः पंखयुक्ताः आसन्; ते गरुडसमानाः सर्वदिशं गच्छन्ति स्म। तेषां गतौ, देवाः, ऋषयः, सर्वभूतानि, पतनभीत्या, भयमापन्नानि। तदा, इन्द्रः, सहस्राक्षः, पर्वतानां स्वामिः, क्रुद्धः, वज्रेन तेषां पंखान् छित्त्वा, शतसहस्राणि छिन्नवान्। तदा, देवाधिपः वज्रं उद्यम्य, मम समीपं आगतः, महात्मा वातः मां आकस्मात् दूरं क्षिप्तवान्। अतः, वानरश्रेष्ठ, अहं लवणोदधौ पतितः, पंखान्याच्छाद्य, स्वरूपेण स्थितः, तव पितृणा रक्षितः। अतः, त्वं पूज्यः, वातसुत, मम सत्कारः तव पात्रः; तव गुणैः मम सम्बन्धः उत्पन्नः। अत्र मम च सागरस्य च कार्ये, त्वं बुद्धिमान्, हर्षितचित्तः, मम प्रसन्नतां कुरु। विश्रान्त्वा, मम उपहारं स्वीकरोतु, वानरश्रेष्ठ; मम प्रेम स्वीकरोतु, त्वं पूजितः, आगमनेन अहं तुष्टः। एवं उक्तः, वानराध्यक्षः पर्वतश्रेष्ठं प्रति उवाच—'अहं तुष्टः; सत्कारः कृतः; क्रोधः त्यक्तव्यः। कार्यकालः समीपः, दिनं चलति; वचनं दत्तम्, अधिकं स्थातुं न युक्तम्।' एवं उक्त्वा, वानरश्रेष्ठः पर्वतं हस्तेन स्पृशित्वा, आकाशं प्रविश्य, बलसम्पन्नः, स्मितमिव कुर्वन्, निर्जगाम। पर्वतः च सागरः च, तं वानरश्रेष्ठं श्रद्धया निरीक्ष्य, पूजितं, शुभाशिषः ददतु।