यदा सागरस्य द्वारं महाबलः सत्त्ववान् पर्वतराजः मैनाकः अपारं पातालं पुनः पुनः नोत्थायेत्येव तिष्ठति, तदा तस्य सर्वदिक्प्रसारितं बलं विज्ञाय, सागरः तम् उवाच—“त्वं सर्वतोऽधस्तात् ऊर्ध्वं च विस्तारं बलं धारयसि। अतः पर्वतराज, उत्तिष्ठ। वीर्यवान् हनुमान् रामकार्यार्थं आकाशे प्लवमानः त्वां समीपमागच्छति। स इक्ष्वाकुवंशधरः सहाय्यः मया कर्तव्यः; इक्ष्वाकवः मम पूज्याः, तवापि परमपूज्याः। अतः अस्माकं कार्यं न विघ्नं यायात्, सहाय्यं कुरु। कृत्यस्य अकृतिः साधूनां कोपाय भवति। जलात् उत्थाय एष वानरः त्वयि तिष्ठतु; स हि अतिथिः, पूज्यः, उत्तमः प्लवगानाम्। मैनाक, सुवर्णशिखर, येन देवगन्धर्वसेवितः त्वं, तस्मिन् हनूमति विश्रान्तिं कुरु, ततः स पुनः प्रयास्यति। काकुत्स्थस्य कारुण्यं, सीतायाः वनवासं, वानरश्रेष्ठस्य श्रमं च चिन्तयित्वा त्वं उत्थातव्यः।” एवं श्रुत्वा स सुवर्णशिखरः मैनाकः शीघ्रं लवणाम्भसः उदतिष्ठत्, वृक्षलतान्वितः। स सागरजलानि भित्त्वा सूर्यः इव घनान् विदारयन्, उन्नतशिखरः तस्थौ। स महागिरिः जलावृतः क्षणेन एव सागरनिर्देशेन शिखराणि प्रकाशयामास। तस्य जाम्बूनदसुवर्णशिखराणि, किन्नरमहोरगशोभितानि, प्रभातारुणप्रभानि, दिवम् इव स्पृशन्ति स्म। जाम्बूनदशिखरैः व्योम सुवर्णदीप्त्या शस्त्रक्षेत्रमिव बभौ। तस्य शुद्धसुवर्णशिखराणि महाप्रभया दीप्तानि शतसूर्यसमप्रभानि बभुः। हनुमान् सहसा मध्यसागरस्थं पर्वतमुत्थितं दृष्ट्वा, मनसा चिन्तयामास—“एष विघ्नः।” स महाकपिः वातवेगसमः, उन्नतं पर्वतम् उरसा ताडयामास, यथा वातः मेघं क्षिपेत्। तदा स पर्वतराजः कपिना स्पृष्टः, तस्य वानरस्य वेगं विज्ञाय, हृष्टः निनादमकरोत्। स तं वीरं गगनगतं दृष्ट्वा, प्रमुदितचित्तः पर्वतः हनूमन्तं वाक्यमुवाच। स आत्मनः शिखरे मानुषं रूपं धारयित्वा उवाच—“प्लवगश्रेष्ठ, त्वया दुष्करं कर्म कृतम्। मम शिखरेषु अवतीर्य सुखं विश्रान्त्वा ततः गच्छ। रघुवंशसम्भूतैः सागरः वृद्धः। रामकार्यार्थं सागरः त्वां पूजयति; कृतज्ञः प्रत्युपकारं ददाति—एष सनातनधर्मः। तस्मात् प्रत्युपकारेच्छया स त्वया पूज्यः। तव कृते स महता मान्येन मां प्रेरितवान्। एष वानरः शतयोजनं गगनं लङ्घितवान्; शेषं मार्गं विश्रान्त्वा गच्छतु। इह बहूनि सुरभिणि मधुराणि मूलफलानि सन्ति। तानि आस्वाद्य, विश्रान्त्वा, पुनः गन्तव्यं ते। वयं त्रिषु लोकेषु पुण्यकीर्तयः; त्वं अपि अस्माकं सखा। प्लवगानां मध्ये त्वं वायुपुत्र, श्रेष्ठः। सामान्यः अपि अतिथिः ज्ञातेन पूज्यः, धर्मविचारे विशेषतः; त्वां तु किमु न पूजयेत्? त्वं हि उत्तमदेवपुत्रः, महात्मा वातुः सुतः, वेगेन तस्मात् तुल्यः। धर्मज्ञः त्वं पूजितः सति, वायुः अपि पूजितः भवति; अतः त्वं मया पूज्यः, कारणं च शृणु। कृतयुगे पर्वताः अपि पक्षा आसन्; ते सर्वदिशं गरुडवेगेन ययुः। तेषां गच्छतां देवगणाः ऋषयः च, सर्वे भूतानि पतनभीत्या बभूवुः। ततः सहस्राक्षः पर्वतानां प्रभुः, क्रुद्धः वज्रं प्रगृह्य, तेषां पक्षान् छित्त्वा क्षिप्रं नाशयामास। स देवेशः वज्रं प्रगृह्य मां अभ्ययात्; तदा महात्मना वातुना सहसा अहं निपातितः। एवं वानरश्रेष्ठ, अहं लवणाम्भसि निपातितः, पक्षैः गुह्यः, रूपेण स्थितः, तव पित्रा रक्षितः। अतः त्वं मया पूज्यः; त्वं वायुपुत्रः, मम मान्यः। त्वयि मम स्नेहः जातः, वानरश्रेष्ठ, गुणसम्पन्न। अस्मिन्नेव कार्ये, सागरस्य च मम च हितं चिन्तय, प्रीत्या। विश्रान्त्वा मम दत्तं स्नेहम् उपगृहाण; आगमनात् अहं तव तुष्टः।” एवं उक्ते स वानरयूथपः तं श्रेष्ठं पर्वतं प्रत्युवाच—“सन्तुष्टोऽस्मि, अतिथिसत्कारः कृतः। कोपः परित्यज्यताम्। कृत्यकालः प्रवृत्तः; दिवसम् अपि गच्छति। प्रतिज्ञां दत्तवानस्मि; नात्र स्थातव्यम्।” इत्युक्त्वा स वानरश्रेष्ठः पर्वतम् हस्तेन स्पृष्ट्वा, गगनं प्रविष्टः, बलवान् स्मितवत् च प्रस्थितः।