सागरः महात्मना देवानां राज्ञा असुरगणानां अधःस्थितानां प्रतिबन्धरूपेण त्वां, महाकाय Mainaka पर्वतं, तत्र स्थितवान्। तव बलं तेषु प्रसिद्धं, अतः त्वं अपरिमितं अधोलोकद्वारं निरोधयन् स्थितः, यथा ते पुनः नोत्थायन्ति। तव शक्तिः पर्वतेश, सर्वतः—ऊर्ध्वं, अधः, पार्श्वतः—व्याप्ता; अतः तवोत्तम पर्वत, उत्तिष्ठेति तवोद्धापनाय प्रयत्नं करोमि। तदानीं रामस्य कार्यार्थं गगनं लङ्घयन्, कर्मणा महान्, हरिवरः वीरः हनुमान् त्वां अभिगच्छति। तस्य साहाय्यं कर्तव्यम्; इक्ष्वाकुवंशस्य रक्षणे यत्नं कर्तुं मम धर्मः, ते अपि तव पूज्याः। अतः तव साहाय्यं याचामि, यथा कार्यं बाध्यते न; कर्तव्यं विहितं न चेत्, सतां कोपं जनयति। जलात् उत्तिष्ठ, यथा वानरः तवोपरि तिष्ठेत्; सः अतिथि, पूजनीयः, लङ्घनश्रेणि अग्रगण्यः। हे Mainaka, सुवर्णशिखरः, देवगन्धर्वसेवितः, हनुमानं तवोपरि विश्राम्य, अनन्तरं मार्गं प्रतिपद्यताम्। काकुत्स्थस्य दया, सीताया वनवासः, वानरश्रेष्ठस्य श्रमः च दृष्ट्वा, त्वं उत्तिष्ठितव्यम्। एवं श्रुत्वा Mainaka सुवर्णशिखरः शीघ्रं लवणोदकात् उदतिष्ठत्, महावृक्षलता आवृतः। ततः सः सागरं भित्त्वा, सूर्यः मेघान् विदारयन् इव, उन्नतम् स्थितः। जलाच्छन्नः पर्वतः, क्षणेन शिखराणि प्रकाशयन्, सागरस्य निर्देशेन। सुवर्णशिखरैः, किन्नरमहानागैः भूषितः, सूर्यसमानदीप्तिमान्, आकाशं स्पृशन् इव ददृशे। जाम्बूनदसुवर्णशिखरैः, आकाशं शस्त्रक्षेत्रवत् दीप्तिमान् अभवत्। निर्मलसुवर्णशिखरैः, महान् प्रभाभिः, पर्वतेश्वरः शतसूर्यवत् प्रकाशमानः अभवत्। हनुमान् पर्वतं आकस्माद् उद्यमानम्, लवणोदकमध्ये स्थितम्, दृष्ट्वा, 'अयं विघ्नः' इति मनसि चिन्तयामास। सः महान् वानरः, वातवेगः, पर्वतं वक्षसा आघातयामास, यथा वायुर्वर्षमेखलां क्षिपेत्। ततः पर्वतेश्वरः वानरस्पर्शं अनुभूय, तस्य बलं ज्ञात्वा, हृष्टः निनादं चक्रे। आकाशे वीरं समीपं गच्छन्तम् दृष्ट्वा, पर्वतः हर्षितः, प्रमुदितहृदयः, वानरं सम्बोधयन् वदति स्म। स्वशिखरे मानवस्वरूपं धारयन्, 'वानरश्रेष्ठ, कष्टं कार्यं त्वया साधितम्' इति उवाच। 'मम शिखरे विश्रान्तः, ततः गच्छ; रघुवंशजैः समुद्रः वर्धितः। रामस्य कार्ये समुद्रः त्वां पूजयति; उपकारस्य प्रत्युपकारः धर्मः सः शाश्वतः। अतः प्रत्युपकारं कर्तुम्, सः तव पूज्यो; तव निमित्तं सः मम प्रेरितः। एष वानरः शतयोजनं गगनं लङ्घितवान्; तव शिखरे विश्रान्तः, शेषमार्गं प्रतिपद्यताम्। वानरशार्दूल, मम शिखरे विश्रान्तः, तदनन्तरं गच्छ; अत्र सुमधुराणि, सुगन्धिनि मूलानि, कन्दानि, फलानि च सन्ति। एतानि आस्वाद्य, वानरश्रेष्ठ, विश्राम्य, ततः गच्छ; वानरश्रेष्ठ, त्रिलोकप्रसिद्धं तव धर्मसंबन्धं अपि अस्ति। वातसुत, लङ्घनश्रेणि मध्ये त्वं अग्रगण्यः, वानरगजः इति मन्ये। अतिथिः अपि साधारणः ज्ञातेन पूजनीयः, धर्मार्थज्ञेन विशेषतः; त्वद्वत्सदृशः कितोऽधिकम्। त्वं श्रेष्ठदेवपुत्रः, महानात्मा वायु, तस्य वेगेन तुल्यः वानरगजः। धर्मज्ञः त्वं पूजितः चेत्, वायुर्देवः अपि पूजितः; अतः मया त्वं पूज्यः, कारणं अपि शृणु। कृतयुगे पूर्वे, पर्वताः पक्षिणः आसन्; सर्वदिशं गरुडसमानवेगाः गतवन्तः। तेषु गच्छन्तेषु, देवगणाः ऋषयः सर्वे च, पतनभीत्या भयम् अपूर्वन्। ततः सहस्राक्षः पर्वतानां स्वामी इन्द्रः, कोपितः, वज्रेण पक्षाणि छित्त्वा, शतसहस्राणि छित्तवान्। इन्द्रः कोपितः, वज्रं उत्तोल्य मम समीपं आगतः, तदा महानात्मा वायुना अहं आकस्मात् दूरं क्षिप्तः। अतः वानरश्रेष्ठ, अयं लवणोदके पतितः, पक्षाणि गुप्तानि, रूपं सम्पूर्णम्, तव पितुना रक्षितः। अतः त्वं पूज्यः, वातसुत, मम पूज्यत्वं त्वयि स्थितम्; त्वद्वारा मम सम्बन्धः जातः, वानरश्रेष्ठ, महागुणयुक्तः। मम कार्ये च समुद्रस्य च, त्वं बुद्धिमान्, हर्षितचित्तः, मम प्रियं कर्तुं यत्नं कुरु। श्रमं त्यज, मम उपहारं गृहाण, वानरश्रेष्ठ; मम स्नेहं गृहाण, पूजितः त्वं, आगमनात् मम हर्षः जातः। एवं उक्तः वानरश्रेष्ठः पर्वतेश्वरं प्रत्युवाच—'तुष्टः अस्मि, अतिथिसत्कारः कृतः; मन्युस्सन्त्यज्यताम्। कार्यकालः समीपः, दिवसः गच्छति; वचनं दत्तम्, अत्र अधिकं स्थातुं न शक्यते।' इति Mainaka पर्वतेश्वरः हनुमन्तं हर्षितः, पूज्यः, स्नेहपूर्णः, उपहारैः सत्कृत्य, मार्गे सहाय्यं कर्तुं समुद्रस्य प्रेरणया, हनुमन्तं विश्रामयितुम् यत्नं अकरोत्। हनुमान् तु कार्यदक्षः, स्नेहं स्वीकृत्य, विश्रान्तिं त्यक्त्वा, रामस्य कार्याय शीघ्रं अग्रे प्रस्थितः।