हनुमान् महाकपिः तदा मनसा दृढनिश्चयः, गरुडमिव आत्मानं चिन्तयन्, महान् वेगेन अग्रे प्रजगाम। स यदा बलात् उत्पपात, तदा पर्वतस्थाः वृक्षाः स्वशाखाः संकुञ्च्य सर्वतः समन्तात् तं अन्वयुः। स पुष्पितैः वृक्षैः मधु-मत्त- विहङ्गैः सहितः, स्वच्छे नभसि महावेगेन प्रजगाम। तस्य ऊरुबलेन उद्धृताः ते वृक्षाः, यथा दीर्घयात्रायां गच्छन्तं बान्धवाः स्वजनं अनुयान्ति, तथा किञ्चित्कालं तं कपिमन्वयुः। ते महावृक्षाः, ऊरुबलेन समुद्भूताः, हनूमन्तं स्वमिव राजानमण्वयुः। पुष्पशिखरैः बहुभिः वृक्षैः परिवृतः, गिरिप्रतिमाकृतिः हनुमान् अद्भुतदर्शनः बभूव। ततः ते दृढमूलवृक्षाः, भीतानिव, लवणोदके निमग्नाः, यथा महेन्द्रपर्वताः वरुणालये निमज्जेयुः। तं कपिं नानावर्णपुष्पैः नवपल्लवैश्च आवृतं, ज्वलद्भिरलङ्कृतं, नभसि दीप्यमानं, शशाङ्कलेखाभिरलङ्कृतमिव मेघमिव बभासे। वेगेन विमुक्ताः ते वृक्षाः स्वपुष्पाणि जले न्यपातयन्, यथा मित्रसमागमे मित्राणि प्रयान्ति। स वृक्षोत्पन्नः विविधः पुष्पसमूहम्, कपिवातेन समुत्क्षिप्तः, सलिले लघुतया पतन्, महोदधिं तारागणैः विभूषितमिव व्यरोचयत्। सुरभिभिः नानावर्णपुष्पैः अभिषिक्तः स कपिः, विद्योत्पुन्जैरलङ्कृतमिव उदयन्तं मेघमिव बभासे। तस्य वेगेन विक्षिप्तानि पुष्पाणि जले न्यपतन्, तारा इव, वा दिवि दीपाः इव बभासिरे। तस्य व्योम्नि प्रसारिते भुजद्वये, पञ्चमुखौ भुजङ्गाविव पर्वतशिखरात् निष्क्रमन्तौ इव दृष्टौ। स महाकपिः, महोदधिं तरङ्गयुक्तं पिबन्निव, व्योमपिपासुः इव बभूव। तस्य नेत्रे वातमार्गानुगते, विद्युत्प्रतिमे, पर्वते अग्निवत् जज्वलाते। तस्य पिङ्गलनयने, स्थूलवृत्ते, चन्द्रसूर्यवत् स्थिरं व्यराजेताम्। तस्य रक्तनासिकं मुखं सन्ध्यायामिव स्पृष्टं सूर्यबिम्बमिव रक्तं बभासे। तस्य उत्तानं पुच्छं व्योम्नि इन्द्रध्वजमिव व्यराजत। वातात्मजस्य हनूमतः, वर्तुलितेन पुच्छेन, शुक्लदन्तावभासेन, सविस्तारः सूर्यः प्रभामण्डलवद् बभासे। तस्य अति-रक्त-जघनदेशः पर्वतस्य विदारितस्य गेरुकाभितिक्तस्य इव बभूव। स कपिसिंहः यदा सागरमुल्लंघयत्, तदा तस्य पार्श्वयोर्वायुः मेघगर्जनवत् निनदन् शुश्रुवे। यथा उल्कापातः उत्तरदिग्भ्यः प्रदृश्यते, तथैव स महाकपिः बभासे। दीप्तः स कपिः द्युतिमान् ज्वलनकाष्ठवत्, वलयितमहागज इव, पार्श्वयोः पाशेन बद्ध इव दृष्टः। तस्य दीर्घच्छायया व्योम्नि, नावमिव वातवेगात् समुद्रं निमज्जन्तीं बभासे। यस्मिन् यस्मिन् स महाकपिः समुद्रस्य देशे प्राप्नोति, तं तं देशं तस्याङ्गवेगेन उन्मत्तमिव ददर्श। स महाबलिकपिः, महावेगेन, पर्वतशिखरसमानां महातरङ्गान् उल्लंघयन् प्रजगाम। कपिवातः मेघवायुश्च मिलित्वा, सागरं कम्पयन्तौ, सः सागरः भीषणं निनदन् बभूव। लवणोदके महातरङ्गजालान् आकृष्य, कपिसिंहः व्योम्नि भूमिं च विक्षिपन्निव उत्पपात। महावेगेन सः महोदधिं मेरुमन्दरसमुन्नतान् महातरङ्गान् गण्यन्निव उल्लंघयत्। तदा तस्य वेगेन जलं मेघैः पूरितं, व्योम्नि शरद्भ्रदिव व्यराजत्। तत्र तत्र मत्स्य-शर्कराः-कच्छपाः-नक्राश्च, आवरणविहीनदेहाः इव, दृश्यन्ते स्म। स तदा कपिसिंहं व्योम्नि गच्छन्तं दृष्ट्वा, सागरनिवासिनः सर्पाः, तं गरुडमिव अमन्यन्त। स सिंहकपेश्छायाः वेगेन, दशयोजनविस्तीर्णा, त्रिंशद्योजनदीर्घा, शोभमानाः बभूवुः। स वातात्मजस्य छाया लवणोदके शुभ्रा घनरेखेव व्यराजत्। स महाकायः महातेजाः कपिः, वातपथे, अनाश्रितः, पक्षिराजपर्वत इव बभासे। स कपिगजः महाबलः, यत्र यत्र गतः, सागरः तेन मार्गे कूपवत् कृत इव बभूव। पक्षिसंघान् व्यत्यस्य, हनुमान्, विहगपतिरिव, मेघसमूहान् वातवत् विक्षिपन् जगाम। श्वेत-रक्त-नील-लोहितवर्णाः महाघनाः, तेन कपिना आकृष्यमाणाः, व्यराजन्त। स मेघसमूहान् प्रविश्य, पुनः पुनः निष्क्रम्य, चन्द्रमाः इव, कदाचित् तिरस्कृतः कदाचिद् प्रकाशमानः बभूव। तं शीघ्रवेगं कपिं उत्पतन्तं दृष्ट्वा, देवाः, गन्धर्वाः, चारणाश्च तत्र पुष्पवृष्टिं चक्रुः।