हरिः ओम्। हनुमान् महाबलः त्वरया गच्छन् स्वपृष्ठतः वलयितं पुच्छं वहन्, तद् गरुडेन नीयमानं महोरगमिव दृश्यते स्म। स कपिश्रेष्ठः महाबाहुः, वज्रकल्पैः भुजाभ्याम् उद्यम्य, कटिदेशे संयोज्य, जानुनी च संकुञ्च्य, स्वशक्तिं संहृत्य, तेजसा वीर्येण च पूर्णः, बाहूंश्च शोभनान् ग्रीवां च संयम्य, आत्मन्येव बलं प्रविश्य स्थितवान्। स दूरात् मार्गं निरीक्ष्य, दृष्टिं व्योम्नि संस्थाप्य, प्राणं हृदि निगृह्य, व्योमसंमुखः स्थितः। तदा स महाबलः कपिश्रेष्ठः पादौ दृढं भूमौ स्थापयित्वा, कर्णौ संपीड्य, प्लवाय सम्प्रवृत्तः। स अन्यान् कपीन् प्रति वचः उवाच— “यथा राघवस्य बाणः वातवेगसमः विमुक्तः शीघ्रं गच्छति, तथा अहम् रावणपालितां लङ्काम् गमिष्यामि। यदि लङ्कायां जानक्याः दर्शनं न लभे, तर्हि तेनैव वेगेन सुरालयं यास्यामि, व्यर्थप्रयत्नः सन् अपि। अथवा राक्षसराजं बद्ध्वा रावणं नयामि; सर्वथा कार्यसिद्ध्या सीतया सह प्रत्यागमिष्यामि। अपि वा लङ्कां रावणेन सह समूलां उद्धृत्य आनयामि।” एवं उक्त्वा स हनुमान् कपिश्रेष्ठः, दृढनिश्चयः, महावेगेन प्लुत्वा, आत्मानं गरुडसदृशं चिन्तयन्, व्योम्नि उत्पपात। तस्य वेगेन पर्वतस्थाः वृक्षाः शाखाः संकुञ्च्य सर्वतः उत्पेतुः। पुष्पितैः वृक्षैः मधुन्मत्तैः पक्षिभिः सहितः, स हनुमान् स्वच्छं व्योम वेगेन व्यचरत्। तस्य ऊरुवेगेन उद्धृताः ते वृक्षाः क्षणमिव तं अनुययुः, यथा दीर्घयात्रा प्रयान्तं बान्धवाः स्वजनम् अनुयान्ति। महावृक्षाः कपिश्रेष्ठं स्वराजानमिव सेनया अन्वगच्छन्। स पुष्पशिखरैः नानावृक्षैः परिवृतः पर्वतसन्निभः हनुमान् अद्भुतः दृष्टुम् अभवत्। ततः स्थूलमूलाः ते वृक्षाः, भीताः इव, लवणाम्भसि निमग्नाः, यथा महेन्द्रपर्वता वरुणालये निमज्जेयुः। विविधैः पुष्पैः नवपल्लवैश्च आवृतः स कपिः, व्योम्नि जाज्वल्यमानः, शरत्कालमेघः शशिप्रभाभिः अलङ्कृत इव बभासे। तस्य वेगेन मुक्ता वृक्षपुष्पाणि जलं प्रति पतन्ति, यथा स्नेहबन्धवः मिलित्वा गन्तुं विवशाः स्यु:। विविधानि तानि वृक्षपुष्पसमूहानि कपिवातवेगेन संचालितानि, लघुतया सागरे पतन्ति, महोदधिं व्योम्नि नक्षत्रमण्डलवत् शोभयन्ति। सुरभिसुगन्धिपुष्पवर्षेण स्नातः स कपिः, विद्युल्लताचयैः भूषितः उदितमेघः इव बभौ। तस्य वेगेन क्षिप्तानि पुष्पाणि जलमण्डले नक्षत्राणि इव, दीप्तदीपमालिका इव च, व्योम्नि विराजन्ते। व्योम्नि प्रसारिते तस्य भुजद्वयं, पञ्चमुखौ नागाविव पर्वताग्रात् निर्गच्छन्तौ बभूवतुः। स महाकपिः, महावेगवान्, ऊर्मिमालिनीं सागरसंपूर्णां पृथ्वीं पातुमिव, व्योम्नि तृषार्तः इव बभासे। तस्य नेत्रे वातमार्गानुगते, विद्युत्प्रभे, पर्वतशिखरे अग्निद्वयं इव ज्वलन्तौ। तस्य पिङ्गलनयनस्य प्रपञ्चवतः नेत्रे, पूर्णचन्द्रसूर्यौ इव, स्थिरं दीप्तिमन्तौ। तस्य रक्तनासिकया मुखमिन्द्रायुधेन स्पृष्टार्कमण्डलवत् रक्तवर्णं बभौ। तस्य उत्प्लुतस्य पुच्छं व्योम्नि इन्द्रध्वजमिव शोभितम्। प्लवंगमस्य वातात्मजस्य वलयितं पुच्छं श्वेतदंष्ट्राभिः चक्रवत्, सूर्यः प्रभामण्डलवद् विराजते स्म। तस्य अतिक्रान्तलोहितकटिदेशः पर्वतस्य विदारितस्य गेरुकपङ्केन रञ्जितस्य सदृशः बभूव। स कपिसिंहः सागरं तरन्, तस्य पार्श्वयोः वातः मेघघोषवत् निनदति स्म। यथा द्युतः पतति उत्तरदिशि दीप्तपृष्ठः, तथा स महाकपिः दृश्यते स्म। स दीप्तशरीरः दीप्तशिखावद् व्योम्नि प्रसरन्, महान् नागः वलयेन बद्धः इव बभूव। तस्य शरीरच्छायया व्योम्नि पतमानस्य, स सागरनिमग्नः वातवेगेन नीयमानः नौः इव प्रतीतः। यत्र यत्र स महाकपिः सागरस्यान्तं प्राप्नोत्, तत्र तत्र सागरः तस्य बलवेगेन मदाविष्ट इव बभूव। स महाबलः कपिः, पर्वतसमानोर्मिषु सागरतरंगेषु, शीघ्रं प्लुत्वा, तान् इव गणयन्, मेरुमन्दरसमुच्चयान् तरङ्गान् अतीत्य ययौ। कपिवातः मेघवातश्च, उभौ मिलित्वा, सागरं कम्पयन्तौ, भृशं घोषयन्तौ। स महाकपिः लवणाम्भसि ऊर्मिजालान् आकृष्य, व्योम पृथ्वी च विक्षिपन् इव, उत्पपात। स महाकपिः, मेरुमन्दरकल्पितान् सागरतरंगान् वेगेन अतिक्रम्य, तान् इव गणयन्, ययौ। तदा तस्य वेगेन सागरजलं मेघैः पूरितं, व्योम्नि शरत्कालमेखलावद् विराजते स्म। एवं हनुमतः महाकपेश्च महाप्लवः अद्भुतरूपेण, तेजसा, वेगेन च, सर्वलोकस्य चक्षूंषि आकर्षयन्, लङ्कापुरीं प्रति गतः।