ते तत्र विविधैः पक्वान्नैः स्वादुभिः, नानाविधान् मांसान्, गवां च चमसान्, सुवर्णपट्टाभिरलङ्कृतान् खड्गांश्च परित्यज्य, विद्याधराः प्रमुदिताः स्वैः प्रियैः सह दिवमुत्पेतुः। त एव रमणीयैः कुण्डलैः भूषिताः, सुराभिव्याप्तचित्ताः, रक्तमाल्यगन्धलेपनैः समलङ्कृताः, रक्तलोचनाः, कमलनयनाः, आकाशमारुह्य तस्थुः। तत्र तासां स्त्रीणां कण्ठसूत्राङ्गदकङ्कणाभरणधारिणीनां, प्रेम्णा रममाणानां प्रियैः सह, विहायसि विस्मितानां स्मयमानानां च स्थितिः दृष्टा। तत्रैव विद्याधरमहर्षयः स्वबलप्रभावप्रदर्शनार्थं समागताः, आकाशे स्थित्वा पर्वतमवलोकयामासुः। ततः शुद्धात्मनां मुनिनां, चारणसिद्धानां च, विशदाकाशे स्थितानां, मधुरस्वराः शब्दाः श्रुताः। तैः श्रावितमिदम्—“एष हनुमान् वातात्मजः पर्वतसन्निभः, अतुलवेगवान्, वरुणालयं सागरं तीर्तुमिच्छति। स रामवानरार्थं दुष्करं कार्यं कर्तुमुद्यतः, दूरगं दुस्तरं च सागरतीरं प्राप्नुमिच्छति।” एवं विद्याधरमुनिसंवादमाकर्ण्य, ते सर्वे तं महाकायं वानरश्रेष्ठं पर्वते दृष्टवन्तः। स हनुमान् रोमाञ्चितः, कम्पमानः, ज्वलिताग्निसमः, मेघगम्भीरनिनादं महाशब्दं मुमोच। तस्य लाङ्गूलं रोमशं, क्रमशः वलितं, प्लवायमानस्य पक्षिराजस्य सर्पग्रहमिव विचित्रं बभौ। स तु लाङ्गूलं वेगेन पृष्ठतः परिवर्त्य, महावेगेन विचलमानस्य गरुडेन नीतमिव महोरगं प्राकाशत्। वानरश्रेष्ठः स्वबाहू, महायष्टिकायमानान्, कटिपार्श्वे सन्न्यस्य, पादौ संकुच्य, सर्वाङ्गैः तेजसा युक्तः, बलवीर्यसम्पन्नः, बाहून् ग्रीवां च संहत्य, स्वशक्तौ प्रविष्टः। स दूरात् मार्गं निरीक्ष्य, दृष्टिं व्योम्नि न्यधात्, प्राणं हृदि निगृह्य, आकाशाभिमुखं सन्नद्धः। पदाभ्यां दृढमवस्थितः, महाबलः हनुमान्, कर्णौ संपीड्य, प्लवाय सन्नद्धः। ततः वानरश्रेष्ठः अन्येषां वानराणां समीपे इदं वचनमुवाच— “यथा राघवेण मुक्तः बाणः शीघ्रवेगवान् गच्छति, तथा अहं रावणपालितां लङ्कां गमिष्यामि। यदि तत्र लङ्कायां जानकिं न पश्येयम्, तर्हि तेनैव वेगेन देवालयं यास्यामि, यद्यपि श्रमः कृतः। अथवा राक्षसराजं रावणं बद्ध्वा आनयिष्यामि; सर्वथा सीतया सह कृतकार्यः प्रत्यागमिष्यामि। अथवा लङ्कां रावणसहितां समूलं उत्क्षिप्य आनयिष्यामि।” एवं उक्त्वा हनुमान् वानरश्रेष्ठः, महावेगेन मनः संकल्प्य, गरुडमिव स्वात्मनं चिन्तयन्, प्रचक्रमे। तस्य वेगेन पर्वतस्थाः वृक्षाः सर्वशाखाः संकुच्य, सर्वतः समुत्पेतुः। पुष्पितैः फलैः च पूर्णाः, मधुमत्तद्विहगसमाकुलाः वृक्षाः तेन सह व्योम्नि महावेगेन नीताः। वृक्षाः तस्य ऊरुवेगेन क्षणमेकं अनुययुः, यथा दीर्घयात्रायां गच्छन्तं बान्धवाः अनुयान्ति। महावृक्षास्तु ऊरुवेगेन उपटिताः, हनूमन्तं स्वराजानमिव सैन्यं अनुययुः। तान् पुष्पिताग्रान् बहून् वृक्षान् समन्वितः पर्वतसन्निभः हनुमान् अद्भुतदर्शनः बभूव। ते दृढमूलवृक्षाः, सागरसलिलमुपगम्य, भीतवत्, महेन्द्रशैलानिव वरुणालये निमग्नाः। तं वानरं विविधानि पुष्पाणि नवमञ्जरीश्च आवृत्य, ज्वलितशिखिवद् व्योम्नि विराजमानं ददृशुः। तस्य वेगेन मुक्ता वृक्षाः पुष्पाणि अपातयन्, तानि सलिलेषु पतित्वा, यथान्योन्यं स्नेहसमागमात् विनिवृत्तमित्राणि। वृक्षोत्पन्नं तदद्भुतं नानावर्णपुष्पसमूहं, वानरवेगेन समुत्पन्नवातेन, लघु पतितं, समुद्रस्य महत् सलिलं तारकाकीर्णमिव विराजयामास। स सुमनोहरगन्धवर्णपुष्पवर्षेण स्नातः, जलद इव विद्युद्गणैः शोभितः, व्योम्नि विरराज। तस्य वेगेन विक्षिप्तानि पुष्पाणि सलिलं व्याप्तानि, तानि तारागणवद्, दीपवद् वा, व्योम्नि शोभन्ते स्म। तस्य व्योम्नि प्रसारिते बाहू, पञ्चमुखसमन्वितौ द्वौ भुजङ्गाविव पर्वताग्रात् निर्गच्छन्तौ बभूवतुः। स महाकपिः, महावेलं सागरं पातुमिव, व्योमपिपासुरिव बभासे। तस्य नेत्रे वातमार्गानुगते, विद्युत्प्रभे, पर्वतस्थाग्निवत् द्योतमानौ। तस्य बृहद्बृहत् पीतलोचनस्य वानरश्रेष्ठस्य नेत्रे, चन्द्रसूर्यसमौ, स्थिरौ बभूवतुः। तस्य मुखं रक्तघ्राणसमन्वितं, सायंसूर्यवद् रक्तवर्णं बभूव। लङ्गूलं प्लवमानस्य व्योम्नि इन्द्रध्वजमिव विराजमानम्। वातात्मजः हनुमान्, लङ्गूलचक्रेण श्वेतदंष्ट्राभिश्च, सूर्यः प्रभामण्डलसंवृत इव बभासे। स महाकपिः, अतिरक्तकटिप्रदेशः, रक्ताङ्गारलिप्तविच्छिन्नशैल इव शोभते स्म।