अथ सहसा दुःखं परित्यज्य, हर्षेण पूर्णाः वानराः वीरं हनुमन्तं उच्चैः स्तुत्वा प्रशंशन्। हर्षसंपन्नाः विस्मिताः च ते सर्वे तं त्रिभिः पादैः महत्कृत्य उत्साहितं हनुमन्तं परितः निरीक्ष्य, नारायणं यथा जनाः पश्यन्ति, तस्य महिम्ना विस्मयमापन्नाः। सर्वैः प्रशंसितः बलवान् हनुमान् हर्षेण तैलं संकुच्य, उत्साहात् बलं प्राप्य, महान् अभवत्। वानरश्रेष्ठैः वरिष्ठैः प्रशंसितः, तेजसा पूर्णः, तस्य रूपं अतुलं अभवत्। वायुपुत्रः सिंहः यथा पर्वतगुहायां प्रसारयति, एवं तत्र आत्मानं विस्तारयामास। तस्य वर्धमानस्य मुखं अम्बरीषस्य यथा, धूमरहितस्य ज्वलितस्य अग्नेः सदृशं, बुद्धिमान् तेजस्वी च बभूव। वानरमध्यात् उत्थाय, हर्षात् रोमाञ्चितः शरीरः, हनुमान् वरिष्ठवानरान् सन्मानपूर्वकं सम्बोधितवान्। तदा वायुः, अग्निसखा, बलवान्, अपरिमितः, पर्वतशिखराणि आरोहति, आकाशे विचरति। अहं तस्य वायोः पुत्रः, शीघ्रः बलवान्, तस्य तुल्यः प्लवने। अहं मेरुं पर्वतं सहस्रशः परिक्रामितुं समर्थः, स्पर्शं विना, आकाशमार्गं यथा। बाहुबलात्, अहं समुद्रं जगत् सहितं पर्वतैः, नदीनां सरांसि च, प्लावयितुं समर्थः। जघनवेगात्, वरुणालयः समुद्रः, महान् मकरः यथा, उत्थायेत्। अहं गरुडं, सर्पभक्षं, आकाशे पक्षिसंयुक्तं, सहस्रशः परिक्रामितुं समर्थः। सूर्यं, दीप्तं, रश्मिमण्डितं, उदितं वा अनुदितं वा, गन्तुं समर्थः। भूमिं स्पर्शं विना, पुनः शीघ्रवेगेन, भयानकेन, प्रतिवर्तितुं समर्थः, हे वानरश्रेष्ठ। आकाशगतान् सर्वान् प्राणिनः अतिक्रान्तुं समर्थः; समुद्रं शोषयितुं, भूमिं विदारयितुं समर्थः। प्लवने पर्वतान् विदारयिष्यामि, समुद्रं महान् शीघ्रवेगेन हरिष्यामि। अद्य आकाशे प्लवन्तः, विविधाः पुष्पाणि लतानां वृक्षाणां च मम पृष्ठतः अनुवर्तिष्यन्ति। मम मार्गः वायोः आकाशमार्गं यथा भविष्यति, भयानकं दिवं व्याप्य, ऊर्ध्वं प्लविष्यामि। सर्वे प्राणी वानराः च मां पतन्तं द्रक्ष्यन्ति, यूयं च मेरुं पर्वतं यथा मां द्रक्ष्यथ। गच्छन्तः आकाशं व्याप्य, आकाशमिव निगीर्य, मेघान् विक्षिप्य, पर्वतान् कम्पयित्वा, दृढनिश्चयेन प्लवित्वा, समुद्रं शोषयिष्यामि। गरुडं पक्षिराजं वा, वायुम् महाबलम् वा, मम प्लवनं अनुगन्तुं समर्थं न पश्यामि। निमिषमात्रेण, अचलिते आकाशे, सहसा पतिष्यामि, मेघात् विद्युत् यथा निर्गच्छति। समुद्रं प्लवित्वा, मम रूपं विष्णोः त्रिविक्रमस्य यथा भविष्यति। बुद्ध्या अहं पश्यामि, मनः निश्चितं; वैदेहीं द्रक्ष्यामि—हर्षं कुरुत वानराः। वेगेन वायोः तुल्यः, गरुडस्य शीघ्रतायाः तुल्यः; मम निश्चयः दशसहस्रयोजनं समुद्रं लङ्घयितुं। वज्रधरः इन्द्रः वा, स्वयम्भूः ब्रह्मा वा, तेषां हस्तात् अमृतं बलात् हरितुं समर्थः। मम निश्चयः लङ्कां अपि उत्थाय हरितुं; एवं असमिततेजाः वानरश्रेष्ठः गर्जितवान्। तत्र हर्षपूर्णाः वानराः तं विस्मयेन निरीक्ष्य, तस्य वचनं श्रुत्वा, स्वजनदुःखं निवार्य, हर्षिताः। तदा जाम्बवान् वानरश्रेष्ठः, हर्षेण, केशरिपुत्रं, वायुपुत्रं, शीघ्रं वीरं सम्बोधितवान्—'तव कृते बान्धवानां महद् दुःखं नष्टम्; शुभतेजसः वानरश्रेष्ठाः तव कृते समागताः।' 'अर्थसिद्धये, ते शुभकार्याणि करिष्यन्ति; ऋषिसंमत्या वरिष्ठवानराणां मन्त्रेण च। वरिष्ठैः कृपया, त्वं विशालं समुद्रं लङ्घयितुं अर्हसि; वयं तव आगमनपर्यन्तं एकपादेन स्थित्वा प्रतीक्षामहे। वनवासिनां जीवितं तव आगमनपर्यन्तं आश्रितम्; ततः वानरव्याघ्रः तान् वनवासिनः सम्बोधितवान्।' 'प्लवने मम वेगं कोऽपि स्थातुं न शक्नोति; एते शिलासंपन्नाः शिखराः। स्थिराः महेन्द्रस्य महाशिखराः, येषु मम वेगं प्रयोजयिष्यामि। विविधवृक्षैः आभाति, रत्नैः शोभितम्, महाशिखराः मम वेगं धारयिष्यन्ति।' 'प्लवने, एते महाशिखराः शतयोजनात् वेगं धारयिष्यन्ति; ततः वायुसदृशः वायुपुत्रः महेन्द्रं पर्वतश्रेष्ठं, शत्रुनाशनं, आरोहत्।' सः विविधपुष्पैः आवृतः, हरिणैः रमणीयं, लतापुष्पैः आविलं, वृक्षैः सदा पुष्पफलयुक्तं। सिंहैः व्याघ्रैः सह, मदोन्मत्तैः गजैः सेवितं, पक्षिसंघैः शब्दितं, जलप्रवाहैः पूर्णं महेन्द्रं पर्वतं आरोहत्।