महाबलिनं कपिं प्रति, त्वं यदा त्रिशतयोजनानि गत्वा स्वशक्त्या प्रेरितः, न कदापि विषण्णः अभवः। तदा त्वं शीघ्रं नभः प्राप्तवान्, महाबलिन् कपे, तत्र क्रोधदीप्तः शक्रः स्ववज्रं त्वयि चिक्षेप। ततः पर्वतशृङ्गे तव वामहनुः भग्नः अभवत्, तस्मात् हनुमानिति ख्यातिः जगति प्राप्ता। तदा त्वां पतितं दृष्ट्वा स्वयमेव वातात्मजः कोपितः त्रिषु लोकेषु वातं न प्रववाहित। तेन त्रैलोक्ये कम्पिते, सर्वे देवाः संत्रस्ताः, लोकपालाः कोपितं वातरजं प्रसादयितुम् उद्यताः। वायौ प्रसन्ने, ब्रह्मा त्वां वरं दत्तवान्—"सत्यवीर्य, युद्धे शस्त्रैः न हन्यसे" इति। ततः त्वां वज्रघातेन अप्रभव्यम् दृष्ट्वा, सहस्राक्षः इन्द्रः हृष्टचित्तः परमं वरं दत्तवान्—"स्वेच्छया एव तव मृत्युः भविष्यति, नाथ" इति। एवं केसरिसुतः त्वं, क्षेत्रजः, घोरवीर्यः अभवः। त्वं साक्षात् वातात्मजः, तेन समप्रभः; ननु, पुत्र, त्वं वायोः सुतः, तेन तुल्यं प्लवने च। अद्य अस्माकं जीवितं समाप्तम्, किंतु त्वं अस्माकं मध्ये कौशलवीर्यसम्पन्नः कपिराजसमः अभवः। "त्रिभिः पादैः, वत्स, अहं स्वयं पृथिवीं पर्वतवनोपवनयुतां एकविंशतिः वारं दक्षिणावर्तेन परिक्रमितवान्।" "एवमेव, देवाज्ञया, वयं औषधीन् संहिताः, येन अमृतं मथितम्, ततः वयं महाबलसम्पन्नाः अभवाम।" "अद्य तु वृद्धः अस्मि, वीर्यं हीनं; अस्मिन्काले त्वं सर्वगुणसम्पन्नः अस्माकं आश्रयः।" "अद्य त्वं स्वबलं दर्शय, किल प्लवमानानां श्रेष्ठः असि; सर्वे कपिसंघाः तव बलदर्शनं इच्छन्ति।" "उत्तिष्ठ, कपिसिंह, महोदधिं प्लवस्व; हनुमन्, तव मार्गः सर्वभूतानां मार्गात् अधिकः।" "सर्वे कपयः विषण्णाः, हनुमन्, किं विलम्बसे? महावेगेन गच्छ, विष्णोः त्रीणि पदा इव।" ततः कपिसत्तमेन प्रेरितः, वायुसूनुः स्ववेगं विश्वस्तः, कपिवीरगणं हर्षयन्, महद्रूपं धारयामास। ततः सप्तषष्टितमे सर्गे प्रास्ताव्ये, हनुमतः महदाकारं दृष्ट्वा, यः शतयोजनं प्लवने संकल्पितः, वेगेन व्योम्नि व्याप्नुवन्, स कपिसत्तमः। दुःखं विसृज्य, हर्षपूर्णाः कपयः तं स्तुत्वा प्रहृष्टाः। हृष्टाश्च विस्मिताश्च ते सर्वतः तं त्रिपदं कर्तारं, उत्साहपूर्णं, नारायणं यथा जनाः पश्यन्ति, तथा दृष्ट्वा। सर्वैः स्तुतः, महाबलः हनुमान्, बभूवातिमहान्; लङ्गूलं संकुच्य, हर्षोत्फुल्लः, तेजसा समन्वितः। कपिवृद्धैः स्तूयमानः, तेजसा पूरितः, तस्य रूपं अतुलं बभूव। यथा सिंहः कन्दरायां प्रसारितः, एवं वायुसूनुः स्वं रूपं व्याप्तवान्। तस्य वर्धमानस्य मुखं दीप्तमभवत्, प्राज्ञं, तेजस्वि, अम्बरीषसमानम्, धूमरहिताग्निवत्। कपिमध्ये उत्थाय, हर्षोत्कम्पितगात्रः, हनुमान् वृद्धकपीन् सस्नेहम् अभ्यभाषत। "वायुः, बलवान्, अप्रमेयः, वह्निमित्रः, पर्वतशिखराणि आरोहति, व्योम्नि सञ्चरति। अहं तस्य सुतः, शीघ्रः, महाबलश्च; प्लवने तेन समः। अहं मेरुं सहस्रशः परिक्रमितुं समर्थः, न स्पृशामि, व्योम्नि रेखां यथा कृत्वा। बाहुवेगेन, अहं समुद्रेण सह जगत् पर्वतानदीसरोवरयुक्तं आप्लावयितुं समर्थः। ऊरुवेगेन, सागरः वारुणालयः उत्तिष्ठेत, महाग्राहेण उत्पन्न इव। अहं गरुडं, पतत्रिमुख्यं, आकाशे विहरन्तं, सह पक्षिसंघैः, सहस्रशः परिक्रमितुं समर्थः। अहं सूर्यं, प्रज्वलन्तं, किरणावृतं, उदितमपि, अनुपतितमपि, गन्तुं समर्थः। पुनः पृथिवीं अनस्पृश्य, महावेगेन, भयंकरं वेगेन, प्रतिनिवर्तितुं समर्थः, कपिश्रेष्ठ। गगने सञ्चरद्भूतान् सर्वान् अतिगन्तुं समर्थः; सागरान् शोषयिष्यामि, पृथिवीं विदारयिष्यामि। प्लवमानः पर्वतान् विदारयिष्यामि, प्लवमानः महावेगेन सागरं हरिष्यामि। अद्य प्लवमानस्य मम पृष्ठतः लतानां पुष्पाणि, वृक्षाणां च, पतिष्यन्ति। नूनं मम मार्गः व्योम्नि वातस्य मार्गवत् भविष्यति, अहं भयङ्करं व्योम्नि सञ्चरन्, ऊर्ध्वं प्लविष्यामि। सर्वे भूतानि, हे कपयः, मां पतन्तं द्रक्ष्यन्ति, यूयं च मां मेरुसमानं द्रक्ष्यथ। गच्छतः मम व्योम्नि, आकाशमिव ग्रसमानस्य, मेघान् विक्षिपन्, पर्वतान् कम्पयन्, निश्चयेन प्लवमानः सागरं शोषयिष्यामि।" एवं हनुमान् स्वबलं दर्शयन्, कपिसंघं हर्षयन्, महावेगं महौजसं च रूपं धारयन्, समुद्रलंघनाय उद्यतः अभवत्।