एवं संबोधितः तव जननी हर्षिताभवत्, हे महाबलिन् वानरश्रेष्ठ; सा गुहायां तव जन्म अकरोत्, तव दीर्घबाहुः वानरवृषः। ततः, महावने सूर्यस्योदयम् दृष्ट्वा, बाल्ये तव, फलं इव ग्रहीतुं इच्छन्, आकाशे विस्पृश्य त्वं उत्प्लुतवान्। हे महाबलिन्, त्रिशतयोजनानि व्याप्त्वा, तव तेजसा प्रेरितः, त्वं न विषण्णोऽभवः। त्वं शीघ्रं आकाशं समासाद्य, हे महाबलिन्, इन्द्रः कोपसमुज्ज्वलः तव प्रति वज्रं प्रक्षिप्तवान्। ततः, पर्वतशिखरे तव वामहनुः भग्ना अभवत्; तस्मात् त्वं "हनुमान्" इति प्रसिद्धः अभवः। ततः, तव वज्रेण अभिहतं दृष्ट्वा, वायुदेवः स्वयम्, क्रुद्धः, त्रिलोक्येषु वातं न प्रवाहितवान्। त्रिलोक्येषु विक्षोभे, सर्वे देवाः उद्विग्नाः अभवन्; लोकनाथाः क्रुद्धं वायुदेवं प्रशमयितुं प्रयत्नं कृतवन्तः। वायौ प्रशमिते, ब्रह्मा त्वां वरं दत्तवान्—"हे वीर्यवान्, युद्धे शस्त्रैः न वधः भविष्यति।" वज्रप्रहारात् अनवद्यं त्वां दृष्ट्वा, सहस्रनेत्रः इन्द्रः, हृष्टः, उत्तमं वरं दत्तवान्—"तव मृत्युस्तु तव इच्छायामेव भविष्यति, हे प्रभो।" एवं त्वं केसर्याः पुत्रः, क्षेत्रे जातः, घोरवीर्यः; वायुदेवस्य सुतः, तस्य तेजसः तुल्यः; वायोः पुत्रः, तस्य उत्प्लवने समः। अद्य अस्माकं आयुः क्षीणम्, किन्तु त्वं अस्माकं मध्ये, कौशलवैर्ययुक्तः, वानरराजः इव स्थितः। "त्रिः पदैः, हे बाल, अहं भूमिं पर्वतवनगुल्मयुक्तां एकविंशति बारं दक्षिणाभिमुखं परिक्रान्तवान्।" "देवानां आज्ञया, वयं औषधीन् संचितवन्तः, येन अमृतं मथितम्, ततः वयं महान् बलं प्राप्तवन्तः।" "किन्तु अधुनाऽहं वृद्धः, वीर्यं क्षीणम्; अस्मिन्काले त्वं, सर्वगुणसम्पन्नः, अस्माकं आशा।" "अद्य स्वं वीर्यं दर्शय, त्वं उत्प्लवने अग्रगण्यः; सर्वे वानराः तव बलं द्रष्टुम् इच्छन्ति।" उत्तिष्ठ, वानरशार्दूल, महोदधिं उत्प्लुत्य गच्छ; हनुमन्, तव मार्गः सर्वेषां प्राणिनां मार्गात् अधिकः। सर्वे वानराः विषण्णाः, हनुमन्, किम् विलम्बसे? शीघ्रं उत्प्लुत्य गच्छ, विष्णोः त्रिपदगमनमिव। ततः, वानरश्रेष्ठेन प्रेरितः, वायुपुत्रः, स्वं वेगं विश्वस्तः, वानरवीरगणं हर्षयन्, महद् रूपं धारयामास। हनुमतः महोत्प्लवाय तस्य रूपवृद्धिं दृष्ट्वा, शतयोजनव्याप्तिं साधयन्तं, वानरश्रेष्ठं, सर्वे वानराः हर्षिताः, दुःखं विसृज्य, स्तुतिं कृतवन्तः। हर्षविस्मिताः, सर्वतो हनुमन्तं दृष्टवन्तः, त्रिपदगामिनं, नारायणं इव जनाः। सर्वैः स्तुतः, महाबलिन् हनुमान्, रूपं वर्धयन्, हर्षात् पुच्छं संकुर्वन्, तेजसा पूर्णः अभवत्। वरिष्ठवानरैः स्तुतः, तेजसा समृद्धः, तस्य रूपं अतुलं अभवत्। सिंहः यथा पर्वतगुहायां तानं विस्तारयति, तथा वायुपुत्रः स्वं रूपं विस्तारयामास। तस्य मुखं विस्तारमापन्नं, दीप्तं, प्राज्ञं, अम्बरीषस्य इव, धूमरहिताग्नेः इव, शोभमानम्। वानरमध्यात् उत्थाय, हर्षस्फुरितशरीरः, हनुमान् वृद्धवानरान् विनयेन अभ्यभाषत। "वायुः, बलवान्, अग्निसखा, पर्वतशिखरेषु आरोहति, आकाशे विचरति। अहं तस्य पुत्रः, वेगेन समः, उत्प्लवने तस्य तुल्यः। अहं मेरुं सहस्रवारं परिक्रामितुं समर्थः, न स्पृशन्, आकाशं रेखयन् इव। बाहुवेगेन, अहं समुद्रं जगति पर्वतसरित्सरोवरैः सह आपूरयितुं समर्थः।" "जंघावेगेन, वारुणालयः समुद्रः महाक्रौञ्चेनोत्थितः इव उत्तिष्ठति। अहं गरुडं, पन्नगभक्षकं, आकाशे विहरन्तं, पक्षिसंवृतं, सहस्रवारं परिक्रामितुं समर्थः। अहं सूर्यं, दीप्तं, किरणमालिनं, उदितं वा, अनास्तमितं वा, गन्तुं समर्थः। ततः, भूमिं न स्पृशन्, पुनः शीघ्रं, भयानकवेगेन, प्रतिनिवर्तितुं समर्थः, हे वानरश्रेष्ठ।" "आकाशे गच्छतां सर्वप्राणिनां अहं अधिकः; समुद्रं शोषयितुं, भूमिं विदारितुं समर्थः। उत्प्लवने पर्वतान् विध्वंसयितुं, उत्प्लवने महोदधिं वेगेन हर्तुं समर्थः। अद्य आकाशे उत्प्लुत्य, लतावृक्षसम्भूताः विविधाः पुष्पाणि मम पृष्ठे अनुगच्छन्ति।" "मम मार्गः वायुमार्गस्य इव भविष्यति, आकाशे भयानके गच्छन्, उत्प्लुत्य गच्छामि।" एवं हनुमतः अद्भुतवीर्यं, तेजः, उत्प्लवनसमर्थ्यं च वानरैः प्रशंसितम्, स वायुपुत्रः सर्वान् वानरान् हर्षयन्, महोदधिं उत्प्लुतुं उद्यतः अभवत्।