हरियूत्तमाः, यथैव कदम्बकुञ्जेषु, तद्वत् प्रत्यग्रगमनेषु शीतलसलिलेषु पुण्येषु नद्यः अपि विचिन्वन्तु। तपोवनानि तत्र पर्वतानि च, येषु बहुषु स्थलेषु मरुस्थलानि, शिलाः च तत्र अतीव उन्नताः शीतलाः च दृश्यन्ते। पश्चिमदिशं पर्वतशृङ्खलाभिः आवृतां दुर्गमां च सम्यक् अन्वेष्य, ततो पश्चिमसागरं द्रष्टव्यम्। तत्र गत्वा, हरयः, जलानि तिमिमकरसंघातयुक्तानि द्रक्ष्यथ; ततः कदम्बवनानां तमालवनानां च घनानि अन्तः विचरिष्यथ। तत्र वानराः नारिकेलवनानि च विचरन्ति; तत्र एव सीतायाः च रावणनिवासस्य च अन्वेषणं क्रियताम्। समुद्रतीरेषु पर्वतेषु वनानि च अन्वेषणीयानि, मुरविपत्तननगरे रम्ये जातपुर्यां च अन्वेषणं क्रियताम्। अवन्तिं च, अङ्गलेपं च, अग्न्याख्यं वनं च, विस्तीर्णानि राज्यनगराणि च सर्वत्र अन्वेष्यन्ताम्। सिन्धुसमुद्रयोः संगमे सोमगिरिः नाम महापर्वतः तिष्ठति, शतशिखरयुक्तः, महावृक्षसमन्वितः। तस्य रम्येषु शिखरेषु पक्षिव्याघ्राः निवसन्ति, ये तिमिमीनगजरूपेण स्वपत्त्राणि निर्मिमीत। तेषां पक्षिव्याघ्राणां नीडानि, शिखरेषु ये च गजेन्द्राः अहंकारयुक्ताः तुष्टाः च, मेघनिनादनिस्वनाः च, तत्र वसन्ति। ते सर्वत्र जलपूर्णेऽस्मिन्प्रदेशे विचरन्ति; तस्य शिखरः दिवं स्पृशति, सुवर्णमयः विविधवृक्षैः शोभितः च। एवं सर्वं शीघ्रं वानरैः कामरूपिभिः अन्वेषणीयम्; तत्र सुवर्णमयी समुद्रस्य शृङ्गिका शतयोजनविस्तीर्णा अस्ति। ततो दुरदर्शं परियात्रसीमन्तं प्राप्त्य, तत्र विंशतिचत्वारिंशद् कोट्यः शीघ्रगान्धर्वाः दृश्यन्ते। तत्र ते उग्राः रूपिणः तेजस्विनः सर्वत्र अग्निशिखासदृशाः संस्थिताः। तान् वानरैः, अपि भीमरूपैः, न समीपगन्तव्यम्; न च तस्मिन् प्रदेशे फलमपि गृहीतव्यम्। ते हि महाबलपराक्रमयुक्ताः, फलबीजमूलरक्षणे स्थिता वीराः। तत्र यत्नः कर्तव्यः, सीता अपि शोधनीया; वानरधर्मपालकानां तेषां भयमपि नास्ति। तत्र वज्रनाम महापर्वतः अस्ति, वैदूर्याभः वज्रसदृशाकृतिः, नानावृक्षलतान्वितः। तत्र शतयोजनपरिमितः रम्यः देशः विस्तारितः; तत्र गुहाः सम्यगन्वेष्टव्याः। समुद्रस्य पादचतुर्थे चक्रवान् पर्वतः स्थितः, यत्र विश्वकर्मणा सहस्रारं चक्रं निर्मितम्। तत्र पञ्चजनराक्षसं हयग्रीवं च हत्वा परमपुरुषः चक्रशङ्खौ जग्राह। तस्य रम्येषु शिखरेषु गुहासु च, सर्वतो रावणः सीतया सह अन्वेषणीयः। षट्चत्वारिंशद्योजनान्यतिक्रम्य, वराहो नाम महापर्वतः तिष्ठति, सुवर्णशिखरयुक्तः, विशालः, वरुणवशे स्थितः। तत्र प्राज्योतिषपुरं सुवर्णमयं, यत्र दुष्टात्मा नरकासुरः वसति। तस्य रम्येषु शिखरेषु गुहासु च, सर्वतो रावणः सीतया सह अन्वेषणीयः। तस्य महापर्वतस्य, यः अन्तः सुवर्णमयः, परतः सुवर्णमयः एव पर्वतः अस्ति, यस्य अनन्ताः निर्झराः स्रवन्ति। तत्र गजवराहसिंहव्याघ्राः सर्वतः गर्जन्ति, स्वनैः सदा प्रमोदमानाः। तत्र महेन्द्रेण रक्षिते महापर्वते, इन्द्रः देवेशः वृत्रहाः, देवैः अभिषिक्तः, स पर्वतः मेघ इति प्रसिद्धः। तस्य परतः महेन्द्रेण रक्षिते, षष्टिसहस्राणि सुवर्णमयानि पर्वतानि दृश्यन्ते। सर्वतः उदयारुणरागैः प्रभासन्ति, पुष्पितैः सुवर्णवृक्षैः भूषिताः। तेषां मध्ये मेरुः नाम पर्वतराजः तिष्ठति, यः पूर्वं सविता वरं लब्धवान्। सूर्येण एवमुक्तः पर्वतराजः—“ये त्वं आश्रयन्ति, मम प्रसादेन दिवा च निशि च सर्वे सुवर्णमयाः भविष्यन्ति” इति। तत्र देवाः, गन्धर्वाः, दानवाः च, ये तत्र वसन्ति, सुवर्णप्रभया युक्ताः भक्तिशालिनः च भविष्यन्ति। विश्वेदेवाः, वसवः, मरुतः, दिव्याः च, पश्चिमं संध्याकालं प्राप्त्वा मेरुम् अधिगच्छन्ति। सूर्यः तानि दशसहस्रयोजनानि शीघ्रं धावित्वा, अर्धमूहूर्ते तस्य पर्वतस्य शिखरम् अधिगच्छति। तत्र शिखरे दिव्यं महत् प्रासादं अस्ति, सूर्यसदृशप्रभं, भवनैः परिपूर्णं, विश्वकर्मणा निर्मितम्। नानावृक्षैः शोभितं, नानाविहगनिनादितं, तत्र वरुणस्य महात्मनः पाशहस्तस्य रम्यं निवासस्थानम् अस्ति। मेरोः च अस्तगिरिं प्रति मध्ये दशकाण्डरहितः, सुवर्णमयः महत्तालवृक्षः तिष्ठति, दिव्यपीठसमलंकृतः। तेषु सर्वेषु दुर्गेषु, सरःस्वु, नद्यःस्व् च, रावणः वैदेह्या सह सर्वत्र अन्वेषणीयः। तत्र धर्मज्ञः स्वतपसा विशुद्धः, मेरुसावर्णिः नाम ख्यातः, ब्रह्मसमः, वसति।