सर्वे सन्देहाः सम्यक् विनिर्णीताः, निःशङ्कभावेन यूयं तस्य प्रसिद्धस्य नृपतेः भार्यां अन्वेष्टव्या इति निर्दिष्टाः। ततः, समुद्रे शतयोजनदूरम्, सिद्धचारणसेवितः दिव्यः पुष्पितक इति नाम गिरिः विराजते। स सुमेरुशशिसूर्यरश्मिसदृशः, सागरसलिलैः समालिङ्गितः, विस्तीर्णैः शिखरैः दिवं विदारयन्निव दीप्तिमान् दृश्यते। तत्र एकं सुवर्णशिखरं सूर्यपूजितम्, एकं श्वेतं रौप्यशिखरं चन्द्रमसाऽर्चितम्; ये च कृतघ्नाः, क्रूराः, विश्वासहीनाश्च, तं न पश्यन्ति। तत्र शिरांसि नत्यान्, हे वानराः, तं गिरिं प्रणम्य अन्वेषणं कुरुत; तस्मात् परतः सुदुर्जयः सूर्यवान् नाम पर्वतः स्थितः। तस्य मार्गः दुःखेन गम्यः, चतुर्दश योजनानि व्याप्नोति; तस्मात् परं विद्युत् इति पर्वतः अस्ति। तत्र सर्वकामफलद्रुमाः सर्वदा मनोहराः; तत्र उत्तमानि मूलानि फलानि च भुञ्जध्वम्। तत्रैव उत्तमं मधु पित्वा, अनन्तरं गन्तव्यम्, वानराः; तत्र कुञ्जर इति पर्वतः मनोऽभिलषितः दृश्यते। तत्रैव विश्वकर्मणा निर्मितं अगस्त्यस्य निवासं द्रक्ष्यथ, दशयोजनमायतम्, योजनविस्तीर्णं च। तत्र दिव्यम् सुवर्णमन्दिरं नानारत्नविभूषितं, भोगवती इति नागनिवासः पुरी च अस्ति। तस्याः पुरीम् सर्वतः तीक्ष्णदंष्ट्रविषधरैः उग्रैः नागैः रक्षितां, विस्तीर्णमार्गां, सुदुर्जयां च द्रक्ष्यथ। तत्रैव उग्रः नागराजः वासुकिः निवसति; तां भोगवतीं पुरीं अपि अन्वेष्टव्या। तत्रैव सीम्नि यानि भूतानि संनिहितानि, तेषां प्रदेशान् परं महदृषभालयं अस्ति। तत्र ऋषभ इति प्रसिद्धः पर्वतः सर्वरत्नमयः स्थितः, गोशीर्षक, पद्मक, हरिश्याम, चन्दनद्रुमैः शोभितः। तत्र रोहितास इति गन्धर्वाः तं भीषणं वनं रक्षन्ति; तत्र पञ्च गन्धर्वश्रेष्ठाः सूर्यसमप्रभाः निवसन्ति। शैलूष, ग्रामणि, शिक्ष, शुक, बभ्रुश्च, सूर्यचन्द्राग्निसदृशवपुषः, पुण्यकर्माणः तत्र सन्ति। पृथिव्याः अन्ते त एव दुर्जयाः स्वर्गात् अपि अधिकाः स्थिताः; तस्मात् परं न गन्तव्यम्, पितृलोकः अतीव भीषणः। एषा यमस्य पुरी, अतिमहातमसा आवृता; अत्र पर्यन्तमेव, वीर्यवन्तः कपिश्रेष्ठाः, अन्वेष्टुं शक्यं, ततोऽतीते गतिर्येषां नास्ति। एतद् सर्वं यथादृष्टं, यच्चान्यद् दृश्यते, दृष्ट्वा, वैदेह्याः स्थितिं ज्ञात्वा, प्रतिनिवर्तितव्यम्। यो हि मासे प्रतिनिवृत्त्य "सीता दृष्टा" इति वदेत्, स मम समं भोगं सम्पदं च प्राप्य सुखेन वत्स्यति। स मे प्राणेभ्यः अपि प्रियतरः, स यद्यपि बहून् दोषान् अकरोत्, मम बान्धवः भविष्यति। यूयं सर्वे अप्रमेयबलपराक्रमाः, कुलोद्भवाः, महागुणसम्पन्नाः; तस्मात् सर्वशक्त्या नरपतिदुहितरम् अन्वेष्टव्या। इदानीं वाल्मीकिना विरचितस्य श्रीरामायणस्य किष्किन्धाकाण्डे द्विचत्वारिंशः सर्गः शृणुत। ततः सुग्रीवः सम्यक् कपीन् प्रेष्य, मेघसङ्काशं कपिं सुसेणं दक्षिणदिक्प्रवेशाय आज्ञापयत्। स तदा कृताञ्जलिः तारापितरं राजानं, स्वं भीमबलं श्वशुरं, विनयपूर्वं उवाच। स च महर्षिपुत्रं मारिचं, इन्द्रसमप्रभं महाकपिं, पराक्रान्तकपिसैन्यपरिवृतं, सम्बोधितवान्। तेषां मारिचानां, अर्चिर्माल्यानां, महाबलिनां च, गरुडसमतेजसां, सर्वान् ऋषिपुत्रान् पश्चिमदिशि प्रेषितवान्। सुसेणस्य नेतृत्वे द्विशतसहस्राणि कपिश्रेष्ठाः प्रस्थिताः। सुसेणेन सह, सौराष्ट्रे, बाह्लीके, चन्द्रचित्रे प्रदेशे च, वैदेह्याः अन्वेषणं कर्तव्यम्। समृद्धे रम्ये च देशे, पुरातनपुरेषु, पुंनागकानने, कुक्शौ, बकुलोद्डालकवनेषु च अन्वेषणीयम्। तथैव, हे कपिश्रेष्ठाः, केतकीकुञ्जेषु, प्रतिकूलप्रवाहिण्यः पुण्यशीतलसलिलाः नद्यः च अन्वेषणीयाः। तपोवनानि, पर्वतश्रेण्यः च, तत्र स्थलेषु, बहुधा मरुस्थले, अतीव उच्चशीतलशिलाः च सन्ति। पश्चिमदिक् पर्वतश्रेण्या आच्छादिता, दुःखेन गम्या, अन्वेष्य, पश्चिमसागरं द्रष्टव्यम्। तत्र गत्वा, हे वानराः, तिमिनक्रसमाकीर्णं जलं द्रक्ष्यथ; ततः केतकीकुञ्जेषु, तमालवनेषु च, वानराः विचरिष्यन्ति, नारिकेलवनेषु च। तत्रैव सीतायाः, रावणनिवासस्य च अन्वेषणं कार्यम्। तटस्थितेषु पर्वतेषु, वनेषु, मुरविपत्तनपुरीं, रम्यां जातापुरं च अन्वेषणीयम्। अवन्तिं, अङ्गलेपं, चिह्नहीनं वनं, विशालानि राज्यपुराणि च अन्वेषणीयानि। सिन्धुसागरसंयोगे सोमगिरिः पर्वतः महदस्ति, शतशिखरः, महद्रुमयुतः। तस्य रमणीयेषु कूटेषु, पक्षिव्याघ्राः निवसन्ति, ये मत्स्यशिशुमारगजैः नीडानि कुर्वन्ति। तेषां सिंहानां नीडानि, पर्वतशिखरस्थानि च, गर्वितगजानां निवासभूतानि, येषां स्वनः मेघगर्जितसदृशः इति। एवं सुग्रीवस्य आज्ञया, वानराः सर्वदिक् अन्वेषणाय प्रवृत्ताः, सीतायाः पथं परिश्रान्तचित्ताः, धर्मेण, दाक्षिण्येन च, स्वकर्तव्यं सम्यक् अन्वितवन्तः।