हनुमतः प्रभृतयः सर्वे वानराः श्रुत्वा सुग्रीवेण निर्दिष्टं मार्गं, तं वनान्तरेषु यत्र यत्र शरणं प्रपन्नाः वानराः, ये च गिरिदुर्गेषु, ये च प्लवनेन, तरणेन, नौभिः प्राप्तव्या स्थलेषु, तत्र तत्र सर्वत्र सीतायाः अन्वेषणं कर्तव्यमिति निश्चितवन्तः। यावद्द्वीपं नाम सुवर्णरजताभरणं, सप्तराजोपशोभितं, सुवर्णखानिभिः विभूषितं द्वीपं यावत् प्रयत्नेन अन्वेष्टव्यम्। ततो यावद्द्वीपात् परे शिशिर इति गिरिः दिवं स्पृशन्निव तिष्ठति, देवदानवसंवृतः। एतेषु सर्वेषु गिरिदुर्गेषु, शिलातटेषु, वनान्तरेषु, सर्वे एकत्र मिलित्वा रामपत्नीं सीतां अन्वेष्टव्या। ततः शोणनदीं तीक्ष्णवेगां रक्तवारिणीं प्राप्त्वा, तस्याः पारमापूर्णमुदधिं सिद्धचरितं च तीर्त्वा, तस्याः शोभनासु वर्तिषु, विचित्रेषु च वनेषु, रावणः वैदेह्याः सह सर्वत्र अन्वेष्टव्यः। ये नद्यः पर्वतसमुत्थाः, घोरगह्वरयुक्ताः, तेषु च गुहासु, वनेषु च, सर्वत्र अन्वेषणं कार्यम्। ततः सागरस्य द्वीपान्, भीमान्, ऊर्मिवेगान्, प्रचण्डरवांश्च वातवेगेन कम्पितान्, दृष्ट्वा, तत्र महाकायाः असुराः ब्रह्मणा अनुमताः, दीर्घकालं क्षुधिताः, छायाग्राहिणः नित्यं दृश्यन्ते। तं महोर्मिमन्तमुदधिं, घननीलमिव मेघमाकाशं, महोरगसंसेव्यम्, समुपेत्य तत्र पवित्रजलानि प्राप्नोथ। ततः लोहिताख्यं भीषणमुदधिं गत्वा, रक्तसलिलं, तत्र महद्विपुलं कूटशाल्मलीवृक्षं द्रक्ष्यथ। तत्र मन्देहाः नाम दानवाः, पर्वतकल्पाः, विविधरूपधराः, शिखरेषु तिष्ठन्ति। प्रतिदिनं सूर्यागमने, सूर्यतेजसा दग्धाः, जलं पतन्ति, पुनः पुनः शिखरेषु लम्बन्ते। एते ब्रह्मतेजसा प्रतिदिनं विनश्यन्ति; ततः क्षीरोदाख्यं श्वेतमेघसदृशं सागरं द्रक्ष्यथ। तत्र गत्वा, सागरं मणिमुक्ताफलहारवद्वेणि तरंगशोभितं द्रक्ष्यथ; तस्य मध्ये महाश्वेतः ऋषभ इति पर्वतः तिष्ठति। स दिव्यपुष्पगन्धवद्गिरिभिः परिवृतः, तत्र हिरण्यकण्टकैरलङ्कृतः पद्मरम्यः सरस्तिष्ठति। तद् सरः ‘सुदर्शनम्’ इति प्रसिद्धम्, राजहंससंघैः कूजितम्; तत्र देवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, किन्नराः, अप्सरसां गणाश्च समागच्छन्ति। सर्वे हृष्टाः तद् पद्मवनं सौन्दर्यकामिनः आगच्छन्ति। ततः क्षीरोदसागरं तीर्त्वा, जलोदाख्यं तीक्ष्णं भीषणं सर्वभूतभीषणं सागरं द्रक्ष्यथ; तत्र वैदिके अग्निशक्तिः अश्वमुखरूपेण निर्मिता। तस्या महास्वरूपा शक्ति: सर्वचराचरैः सह तद्वदनेन प्रक्षिप्यते; तत्र सागरवासिनां चान्येषां च प्राणिनां विलापः श्रूयते, सर्वे वडवामुखदर्शनात् विवर्णाः भवन्ति। तस्य मधुरसागरस्य उत्तरतीरे त्रयोदश योजनानि दूरे जाटरूपशिला इति सुवर्णप्रभया विभासमानः महापर्वतः तिष्ठति। तत्र, हे वानराः, शशिसदृशः, पद्मपत्रविशाललोचनः, सर्पराजः तं पर्वतं आलिङ्ग्य विश्रान्तः दृश्यते। तस्य शिखरे, सर्वैः देवैः पूजितः, दिव्यः सहस्रशिराः अनन्तः, नीलाम्बरधारी, उपविष्टः दृश्यते। तस्य शिखरे सुवर्णमयी त्रिशिखरध्वजा, पीठस्थिता, दीप्तिमती विराजते। तस्य पर्वतस्य पूर्वे, देवेश्वरैः निर्मितं दिव्यं स्थलं दृश्यते; तस्य परे उदयगिरिः सुवर्णमयः, शोभनः, तिष्ठति। तस्य शिखरं शतयोजनपरिमितं, दिवं स्पृशति; तत्र दिव्यं सुवर्णमयं दीप्तिमद्रत्नपीठं विराजते। सः सल्लतापाल्मतालतमालकर्णिकारैः दिव्यसुवर्णमयैः वृक्षैः शोभते, सूर्यसमानप्रभः। तत्र सौमनस इति शिखरः, दशयोजनः उच्चः, योजनं विस्तीर्णः, शुद्धसुवर्णमयः निश्चितः। तत्र पुरा विष्णुः त्रिविक्रम्य प्रथमं पदं न्यधात्; द्वितीयं पदं मेरुशिखरे न्यधात् स भगवान् पुरुषोत्तमः। ततः जम्बूद्वीपस्य उत्तरतो परिभ्रमन् सूर्यः तत्र महति शिखरे विशेषतः दृश्यते। तत्र वैखानसाः वालखिल्याः ऋषयः, सूर्यसङ्काशाः, तपस्विनः, दीप्तिमन्तः दृश्यन्ते। एषः सुदर्शनद्वीपः भवतः पुरतः शोभते; तत्र सर्वभूतानां तेजः, दृश्यं च दृश्यते। तस्य पर्वतस्य शिखरेषु, निर्झरेषु, गुहासु च, रावणः वैदेह्याः सहितः सर्वत्र अन्वेषणीयः। तत्र पूर्वस्यां दिशि, सुवर्णगिरिप्रभया, महता सूर्येण च, सन्ध्या रक्तवर्णा दृश्यते। एषा भूमेः लोकस्य च पूर्वदिक् द्वाररूपा, सूर्यस्य चोदयस्थानम्; एषा पूर्वदिशि प्रसिद्धा। तस्य पर्वतस्य शिखरेषु, निर्झरेषु, गुहासु च, रावणः वैदेह्याः सहितः सर्वत्र अन्वेषणीयः। ततः परतः दुर्गमः देशः, देवैः परिवृतः, पूर्वदिक्, न तत्र चन्द्रः न सूर्यः, अदृष्टः, अन्धकारावरणः। सर्वेषु तेषु पर्वतेषु, गुहासु, नद्यः च, ये च मया न उक्ताः स्थलेषु, सर्वत्र जानकी अन्वेष्या। हे वानरश्रेष्ठाः, अत्र यावत् गन्तुं शक्यते; अतः परं सूर्यरहितं, अनन्तं, अज्ञातं स्थानं अस्ति। तत्र वैदेहीं रावणनिलयं च प्राप्त्वा, मासस्य पूर्णत्वे, उदयगिरिं प्राप्त्वा, प्रत्यागन्तव्यम्।