सः कालदेशविभागकुशलः कार्यविनिश्चयविशारदश्च, शतसहस्रवेगवानरैः सहितः भवतु। यूयं पूर्वदिशं गच्छत, या पर्वतवनोपवनेन भूषिता अस्ति; तत्र वैदेहिसुतां सीतां रावणनिवेशनं च अन्विष्यत। पर्वतदुर्गेषु, वनेषु, नद्याः तीरेषु च विचिन्वन्तु— रम्यां भागीरथीं, सरयूं, कौशिकीं चापि। शोभनां कालिन्दीं, यमुनां, यमुनापर्वतं, सरस्वतीं, सिन्धुं, शोनां च रत्नसम्प्रभां च विचिन्वन्तु। कलिंगदेशं, पर्वतवनशोभितं देशं, ब्रह्ममालं, विदेहं, मालवं, काशीं, कोसलं च अन्वेष्यत। मगधस्य महाग्रामान्, पुंड्रान्, अङ्गांश्च, तन्तुवायिनां देशं, रजतखनीसमृद्धं देशं च विचिन्वन्तु। सर्वं तत् सम्यक् अन्वेष्टव्यं, यत्र यत्र रामस्य प्रियाया जानक्याः, दशरथस्य वध्वाः, प्राप्तिः स्यात्। ये पर्वताः समुद्रपर्यन्तं प्रसृताः, नगरा ये च मन्दरशिखरेषु प्रतिष्ठिताः, तत्रापि विचिन्वन्तु। ये कर्णावरणाः, कर्णोष्ठाः, भीषणलोहमुखाः, वेगवन्तः, ऐकपादाः च जनाः, अक्षयबलाः, नरशादकाः, शृङ्गिलाः किरताः, सुवर्णवर्णाः रम्यरूपाश्च, मांसमच्छभक्षकाः किरताः, द्वीपवासिनः, जलचरभीषणा नरव्याघ्राः च, एतेषु सर्वेषु वनवासिषु, पर्वतैः, प्लवनेन, नौकाभिः गम्येषु च देशेषु अन्वेषणं क्रियताम्। यत्नेन यावद्द्वीपं गच्छेयुः, सप्तराजविभूषितं, सुवर्णरजतसमुद्धृतं, सुवर्णखनीभूषितं च। तस्मात् परं शिशिराख्यः पर्वतः तिष्ठति, यस्य शिखरं दिवं स्पृशति, देवदानवैः सेव्यमानः। तत्र पर्वतदुर्गेषु, दुर्गेषु, वनेषु च सर्वत्र रामपत्नीं अन्वेष्यत। ततः शोनानदीं तीक्ष्णरक्तवारिणीं तीर्त्वा, सिद्धचरनिषेवितं समुद्रं पारं गच्छेयुः। तस्य रम्यतीर्थेषु, अद्भुतवनेषु, रावणः वैदेह्या सहितः सर्वत्र अन्विष्यः। ये नद्यः पर्वतसमुत्थाः, भयङ्करगह्वरयुक्ताः, तेषु च, पर्वतगुहासु, वनेषु च अन्वेषणं क्रियताम्। ततः अनन्तरं समुद्रद्वीपानि, भीषणानि, तरङ्गितानि, अत्यन्तभीमानि, वातवेगेन कम्पितानि, गर्जितानि च द्रष्टव्यानि। तत्र महाकायाः असुराः, छायाहरणनिपुणाः, ब्रह्मणा अनुमताः, चिरभुक्षिताः तिष्ठन्ति। तं महाव्यालसेवितं, मेघसङ्काशं, निनादितं, विशालं समुद्रं सम्प्राप्य, पवित्रवारिणि सम्प्राप्स्यथ। ततः रुधिरवर्णजलसमुद्रं लोहिताख्यं गत्वा, तत्र महत्तमं कूटशाल्मलीवृक्षं द्रक्ष्यथ। तत्र भीषणाः मन्देहानाम् नाम राक्षसाः पर्वतसदृशाः, नानाविधानि भीषणरूपाणि धारयन्तः, पर्वतशिखरात् लम्बन्ते। प्रतिदिनं सूर्यस्योदयकाले, सूर्यतेजसा दग्धाः, जलं पतन्ति, पुनः पुनः लम्बमाना दृश्यन्ते। एते ब्रह्मतेजसा प्रतिदिनं विनश्यन्ति; ततः क्षीरसमुद्रं श्वेतमेघसङ्काशं द्रक्ष्यथ। तत्र गत्वा, तं भीषणं क्षीरसमुद्रं द्रक्ष्यथ, यः शुक्तिसारमुक्तामालाभिरलङ्कृतः; तस्य मध्ये महाश्वेतः ऋषभाख्यः पर्वतः तिष्ठति। सः दिव्यसुगन्धिपुष्पवृक्षैः परिवृतः, तत्र दिव्यपद्मरजतकेसरयुक्तं सरः तिष्ठति। तद् सरः ‘सुदर्शन’ इति प्रसिद्धं, राजहंससमाकीर्णं; तत्र देवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, किन्नराः, अप्सरसां गणाश्च समागच्छन्ति। सर्वे हृष्टाः तं पद्मसरोवरं रम्यं द्रष्टुम् आगच्छन्ति; क्षीरसमुद्रं तीर्त्वा, हे वानराः, तदनन्तरं द्रक्ष्यथ— शीघ्रं भीषणं जलोदाख्यं समुद्रं, सर्वभूतप्रद्रावणं। तत्र महान् अग्निवेगः, अश्वमुखरूपधारी, सृष्टः। तस्य प्रचण्डशक्तिः, सर्वचराचरैः सह, तस्य जिह्वया आकृष्यते; तत्र समुद्रवासिनां, अन्येषां च प्राणिनां, वदवामुखं दृष्ट्वा, निरुपायानां क्रन्दनं श्रूयते। तस्य मधुरसमुद्रस्य उत्तरतीरे, त्रयोदश योजनदूरे, जाटरूपशिलाख्यः पर्वतः तिष्ठति, सुवर्णतेजसा दीप्तिमान्। तत्र, हे वानराः, शशिसदृशं, पद्मपत्रविपुललोचनं, नागराजं शयितं द्रक्ष्यथ। सः पर्वतस्य शिखरे उपविष्टः, सर्वैः देवैः पूजितः, दिव्यः अनन्तः, सहस्रशीर्षः, नीलाम्बरधारी तिष्ठति। तस्य महात्मनः पर्वतस्य शिखरे, त्रिशिरस्कं सुवर्णध्वजं, वेदिकायाम् उपस्थितं, दीप्तिमन्तं द्रक्ष्यथ। तस्य पूर्वे पार्श्वे, देवेश्वरैः निर्मितं तं वेदिकां द्रक्ष्यथ; ततोऽतीत्य, दिव्यं सुवर्णमयं उज्ज्वलमुदयपर्वतं द्रक्ष्यथ। तस्य शिखरं शतयोजनायामं, दिवं स्पृशति; दिव्यं सुवर्णदीप्तिमदुत्तुङ्गशिखरं, वेदिकया शोभते। सः सल्लताम्रतामालकर्णिकारैः, सर्वैः दिव्यसुवर्णमयैः, आदित्यसदृशप्रभैः वृक्षैः शोभितः। तत्र सौमनसाख्यः शिखरः तिष्ठति, दशयोजनायामः, एकयोजनविस्तीर्णः, निःसंशयं शुद्धसुवर्णमयः। तत्रैव प्राचीनकाले विष्णुः त्रिविक्रम्य प्रथमं पादं न्यपातयत्; तस्य मेरोः शिखरे द्वितीयं पादं परमात्मा न्यपातयत्।