सुग्रीवस्य साहाय्येन, हे महाबाहो सुग्रीव, रामः निःसंशयं शत्रून् संग्रामे नाशयिष्यति—एष विषये किञ्चित् अपि संशयः नास्ति। तव वचनानि, सुग्रीव, धर्मविदः, कृतज्ञस्य, संग्रामे न निवर्तिनः च यथोचितानि, यथार्हानि च। कोऽन्यः, मम ज्येष्ठभ्राता वा त्वं वा, कपिश्रेष्ठ, दोषज्ञः समर्थः च, एवं वक्तुम् अर्हति? त्वं वीर्येण बलसम्पन्नः रामसमः, कपिश्रेष्ठ, चिरकालं देवैः रामस्य सखायं नियुक्तः। अधुना तु, वीर, शीघ्रं मया सह निर्गच्छ, दुःखार्तं भार्याहरणशोकसन्तप्तं तव मित्रं सान्त्वय। यदि च रामस्य वचनानि श्रुत्वा, दुःखेन अभिभूतः, अहं तव प्रति कठोरं किञ्चित् उक्तवान्, तर्हि क्षन्तुम् अर्हसि, मित्र। इदानीं श्रीमद्वाल्मीकि रामायणे किष्किन्धाकाण्डे सप्तत्रिंशः सर्गः कथ्यते। एवं महात्मना लक्ष्मणेन उक्तः सुग्रीवः तदा निकटे स्थितं हनूमन्तं इदं वचनम् अब्रवीत्। ये महेन्द्रे, हिमवति, विन्ध्ये, कैलासे, मन्दरे, पाण्डुशिखरे, पञ्चसु च शिखरेषु वसन्ति; ये च सदा उदयन्तमिव सूर्यं दीप्तिमन्तः, पश्चिमसागरतीरे काननशिखरेषु वसन्ति; ये च सूर्यनिकेतने, सायं मेघसन्निभे पर्वते, पद्माचलवनशरणं प्राप्ताः महाकपयः; ये च कज्जलमेखलाभः, गजेन्द्रबलसम्पन्नाः, अञ्जनगिरिवासिनः कपयः; ये च सुवर्णवर्णाः, महागुहावासिनः, मेरुशिखरसन्निवासिनः, धूम्रगिरिशरणं प्राप्ताः; ये च उदयन्तमिव सूर्यं वर्णेन, महारक्तपर्वतवासिनः, मधुमदुयः शीघ्रकपयः; ये च रम्यगन्धिषु महावनेषु, मुनिनिकेतनेषु, सर्वत्र काननान्तेषु च वसन्ति—तान् सर्वान् विविधैः उपायैः, सामदानादिभिः, शीघ्रकपिभिः सह, भूमेः सर्वतः शीघ्रं आनय। ये च मया पूर्वं शीघ्रगतयः प्रेषिताः, तेषां शीघ्रतरोपायार्थं पुनः कपिश्रेष्ठान् प्रेषय। ये च काप्याः सुखेषु मग्नाः विलम्बिनः वा, तान् सर्वान् कपिश्रेष्ठान् शीघ्रं आनय। ये च दुष्टाः मम आज्ञायाः दशरात्रेण न आगच्छेयुः, ते राजाज्ञाभङ्गिनः हन्तव्या एव। शतानि, सहस्राणि, कोटयः सिंहसदृशकपीनां मम आज्ञां पालयन्तः मम आदेशेन प्रयान्तु। मेघपर्वतसन्निभाः, गगनमिव व्याप्तवन्तः, भीषणदर्शनाः कपिश्रेष्ठाः मम आदेशेन प्रयान्तु। ये च पथज्ञाः, भूमेः सर्वत्र गत्वा, मम आज्ञया सर्वान् कपीन् शीघ्रं आनयन्तु। एवं वायुपुत्रस्य वचनं श्रुत्वा, कपिराजः सर्वदिशः बलवान् कपीन् प्रेषयामास। ते कपयः, राज्ञा प्रेषिताः, पक्षिवत्, तेजसा, विष्णोः क्रमवत् शीघ्रं प्रस्थिताः। ते कपयः, रामस्य हेतोः, सागरपर्वतवनसरोवरस्थलेषु सर्वान् कपीन् प्रेरयामासुः। सुग्रीवस्य आज्ञां, यमस्येव आज्ञां, श्रुत्वा, कपयः सुग्रीवभीताः समागच्छन्। तदा तस्मात् पर्वतात् त्रीणि कोटयः बलिनां कज्जलाभानां कपीनां राघवसमीपं प्रस्थिताः। यत्र सूर्यः अस्तं गच्छति तस्मात् उत्तमात् पर्वतात् दशकोटयः सुवर्णतप्तसन्निभाः कपयः निर्गच्छन्। कैलासशिखरात् सिंहव्याघ्रसन्निभाः कोटिसहस्राणि कपीनां समागच्छन्। फलमूलभक्षिणः ये हिमवत्पर्वताश्रयाः, तेषां कोटिसहस्रेषु सहस्रं कपीनां समागच्छत्। विन्ध्यपर्वतात् सहस्रकोटयः भौमसमानाः, घोरकर्माणः, भीषणाः कपयः शीघ्रं अवतीर्णाः। क्षीरसागरतीरे, तमालवने, नारिकेलभक्षिणः ये, तेषां संख्या न ज्ञायते। वनगुहानदीषु च बलिनः कपिसैन्यं सूर्यं पिबन्तमिव समागच्छत्। ये तु वीर्यवन्तः कपयः अन्यान् शीघ्रं प्रेरयितुम् गताः, ते हिमवत्पर्वते महत्तरं वृक्षं अपश्यन्। तस्मिन् पुण्ये पर्वते कदाचित् शिवस्य महायज्ञः अभवत्, सर्वदेवानां मनःप्रह्लाददायकः। तत्र कपयः हविर्भिः प्रवाहितात् मूलफलोत्पत्तिम्, दिव्यं सोमरससदृशं, देवयोग्यं च अपश्यन्। तद् दिव्यं मोहयन्ति फलमूलं, यज्जग्ध्वा एकवारं मासपर्यन्तं तृप्तिः जायते। ते फलभक्षिणः कपिश्रेष्ठाः तानि दिव्यानि मूलफलानि, दिव्यौषधयः च जगृहुः। तस्मात् यज्ञस्थलात् सुगन्धीनि पुष्पाणि च आनयामासुः, सुग्रीवस्य प्रियार्थं। ततः सर्वे कपिश्रेष्ठाः, भूमौ सर्वान् कपीन् प्रेरयित्वा, शीघ्रं सेनाग्रतः प्रस्थिताः।