ततस्तेषां वचांसि श्रुत्वा हरिः परमक्रुद्धः सर्वेषां तेषां शरीरेषु प्रविश्य, भगवाँल्लोकेश्वरः बलवान्, तानि शरीराणि चकार भग्नानि। तेषां शरीराणि वातेन भग्नानि, अङ्गुलिप्रमाणानि कृतानि, भीतानि ताः कन्याः राजगृहं विविशुः। प्रविश्य च ताः अत्यन्तमनुतप्ताः, लज्जिताः, अश्रुपूर्णलोचनाः बभूवुः। राजा प्रियाः दुःखिताः भग्नाः च कन्याः दृष्ट्वा, स महात्मा अत्यन्तदुःखितः सन्, ताः इदं वचनमुवाच— "किं एतद्, बत कन्याः, को धर्मं नातिक्राम्य उपेक्षितवान्? केन यूयं सर्वाः विकृताः कृताः? चरथ किंचिद् वदथ न?" इति स राजा दीर्घं निःश्वस्य, स्वात्मानं समाश्वासयत्। ततः कुशनाभस्य तत्त्ववेदिनः वचनं श्रुत्वा, शतम् कन्याः तस्य पादौ शिरसा स्पृष्ट्वा, इदं वचनमूचुः— "राजन्, सर्वव्यापी वायुः, धर्ममार्गं परित्यज्य, अस्मान् धर्महीनः स्प्रष्टुमिच्छन्, पापकर्मा अभवत्। वयं पितुः वशे स्थिताः, न स्वतन्त्राः; त्वं पितरं वृत्स्व, यदि स त्वां अस्मासु दद्यात्, तदा वयं तव स्याम। स न अस्माकं वचनं शृण्वन्, पापकर्मा, तेन वायुणा अस्मिन्नेव प्रकारेण सर्वाः ताडिताः।" तासां वचः श्रुत्वा धर्मात्मा तेजस्वी राजा कुशनाभः ताः शतं कन्याः प्रत्युवाच— "क्षमा एव उत्तमं धर्मं क्षमावतीनां, पुत्र्यः। यूयं एकत्वेन प्रवृत्ता, कुलस्य रक्षां कृतवत्यः। स्त्रीणां भूषणं अलङ्कारः, पुरुषाणां क्षमा; परं देवतानामपि एषा क्षमा दुर्लभा। यथा यूयं सर्वाः क्षमां धारयन्ति, सा दानं, सा सत्यम्, सा यज्ञः, सा कीर्तिः, सा धर्मः, सा लोकोऽपि क्षमायामेव प्रतिष्ठितः।" इति कन्याः उक्त्वा, राजा देवसमः ताः विससर्ज। सः मन्त्रज्ञः राजा मन्त्रिभिः सह, कन्यादानस्य स्थानं, कालं, पात्रं च विचिन्त्य, मन्त्रयामास। तस्मिन्नेव काले, कश्चित् तेजस्वी ब्रह्मचारी महर्षिः नाम्ना चूली, धर्मनिष्ठः, ब्रह्मचर्ये स्थितः, तत्र तपश्चर्यां कृतवान्। तत्र च तं मुनिं सोमदा नाम गन्धर्वकन्या, ऊर्मिलायाः दुहिता, उपचचार। सा तं प्रणम्य, श्रद्धया सेवां कृत्वा, किञ्चित्कालं धर्मेण तत्र स्थित्वा, मुनिः तया तुष्टः अभवत्। ततः कालान्तरेण, रघुनन्दन, स मुनिः तस्यै प्रीत्या प्रहृष्टः इदं वचनमुवाच— "साधु अस्तु ते, किं ते करवानि?" इति। मुनेः सन्तोषं विज्ञाय, सा गन्धर्वकन्या हृष्टा, मधुरया वाचा तमुवाच— "भगवन्, ब्रह्मतेजसा तपसा च युक्तः, धर्मात्मानं पुत्रं इच्छामि। अहं अनपत्याऽस्मि, पतिहीना च; ब्राह्मणमार्गेण त्वां सम्प्राप्ताऽस्मि, त्वं मे पुत्रदः भव।" तस्याः प्रीत्या ब्रह्मर्षिः मनसः संकल्पेन, चूलिनाम्नः पुत्रं ब्राह्मदत्तं नाम, ब्राह्मणतेजस्विनं पुत्रं अदात्। स राजा ब्राह्मदत्तः, काम्पिल्ये पुरी, स्वर्गेन्द्रवद् परमतेजसा, वसति स्म। तदा धर्मात्मा कुशनाभः, शतं कन्याः ब्राह्मदत्ताय दातुम् निश्चितवान्। स राजा ब्राह्मदत्तं आहूय, हृष्टहृदयः, तस्मै शतं कन्याः अदात्। ततो यथाक्रमं स राजा ब्राह्मदत्तः, तासां हस्तग्रहणं कृत्वा, इन्द्रः इव स्वपत्नीभिः सह, विवाहं चकार। तस्य हस्तस्पर्शेनैव, ताः विकृत्यां दुःखं च मुक्ताः, ताः शतं कन्याः परमसुन्दर्यः बभूवुः। ताः कन्याः वायोः बन्धनात् विमुक्ताः दृष्ट्वा, राजा कुशनाभः अतिशयं प्रहृष्टः, पुनः पुनः हर्षं प्रपेदे। कन्यादानं कृत्वा, राजा ब्राह्मदत्तं, भार्याभिः, आचार्यैः च सह, प्रेषयामास। सोमदा अपि, स्वपुत्रस्य योग्यकर्माणि दृष्ट्वा, गन्धर्वकन्या, धर्मेण, स्नेहेन, स्नुषाः सत्कारं कृत्वा, ताः स्पृष्ट्वा, कुशनाभं प्रशशंस। अथ ब्राह्मदत्तस्य विवाहे कृतवति, स राजा पुत्रकामः, नप्तरं च कामयमानः, पुत्रार्थं यज्ञं अकरोत्। तत्र यज्ञे प्रवृत्ते, परमतेजस्वी ब्रह्मसुतः कुशः, कुशनाभं नृपं इदं वचनमुवाच— "वत्स, त्वदनुरूपः धर्मात्मा पुत्रः ते भविष्यति; तेन त्वं गाधिं, शाश्वतीं कीर्तिं च लोके प्राप्स्यसि।" इत्युक्त्वा, स कुशः आकाशे प्रविश्य, ब्रह्मलोकं जगाम। कालेन महता, धर्मात्मनः कुशनाभस्य, परमधार्मिकः पुत्रः जातः, नाम्ना गाधिः। स एवायं गाधिः, काकुत्स्थ, मम पिता; अहं कौशिकः कुशवंशे जातः, रघुनन्दन। मम च ज्येष्ठा भगिनी सत्यवती नाम, धर्मनिष्ठा, ऋचीकाय दत्ता। सा सत्यवती, परमसती, पतिसंयुक्ता, स्वशरीरेण स्वर्गं गता, महती कौशिकी नदी अभवत्। एवं महर्षिवाल्मीकिना रचिते रामायणे बालकाण्डे, कुशनाभवंशस्य पुण्यकथा प्रवहति।