एवं शतं कन्याः पितरं स्वं देवतास्वरूपं मन्यन्ति, तस्यैव दत्ताः तस्यैव पतित्वं स्वीकरोति। तासां वचनं श्रुत्वा हरिः, भगवतः स महाबलः, क्रुद्धः तासां सर्वासां शरीराणि प्रविश्य तानि भग्नानि कृतवान्। वातेन भग्नं शरीरं अङ्गुष्ठमात्रं कृतम्, भीतानि ताः कन्याः राजगृहं प्रविशन्ति। प्रविश्य ताः अत्यन्तं व्याकुलाः, लज्जिताः, अश्रुपूर्णनेत्राः आसन्। राजा तु ताः भग्नाः, दुःखिताः, प्रियाः कन्याः दृष्ट्वा, अत्यन्तं विषण्णः, ताः उवाच— "किम् एतत्? कथयत, कन्याः। कः धर्मं लङ्घितवान्? कस्य कारणेन यूयं विकृताः अभवत्? गच्छथ, न तु भाषध्वे।" इति राजा दीर्घं श्वसन्, आत्मानं समाश्वासयन्, ताः पृष्टवान्। ततः कुशानाभस्य बुद्धिमतः वचनं श्रुत्वा, शतं कन्याः तस्य पादौ शिरसा स्पृष्ट्वा उवाचुः— "राजन्, सर्वव्यापी वायुः अधर्मपथं गतः, धर्मं लङ्घित्वा अस्माकं उपपत्तिं इच्छन्। वयम् पितृनियुक्ताः, न स्वतन्त्राः। पितरं वरणीयं; स यः यः ददाति, तस्य पत्न्यः भवेम। स धर्मबद्धः वायुः अस्माकं वचनं न अङ्गीकृतवान्; तस्मात् तेन क्रूरतया वायुनि वयम् सर्वाः ताडिताः।" तासां वचनं श्रुत्वा, धर्मज्ञः, महातेजाः राजा शतं उत्तमाः कन्याः प्रत्युवाच— "क्षमा परमो धर्मः, कन्याः। यूयं एकतया कृत्यं कृत्वा वंशं रक्षितवन्त्यः। स्त्रीणां अलंकारः, पुरुषाणां क्षमा; किन्तु एषा क्षमा देवेष्वपि दुर्लभा। यथैव यूयं क्षमां धारयन्ति, कन्याः, क्षमा दानं, क्षमा सत्यम्, क्षमा यज्ञः। क्षमा कीर्ति, क्षमा धर्मः, क्षमायां जगत् स्थितम्।" इति कन्याः संबोध्य, राजा, देवानां तुल्यबलः, ताः मुक्त्वा प्रस्थितवान्। ततः कुशानाभः मन्त्रिभिः सह यथायोग्यं दानं, स्थानं, कालं, पात्रं विचार्य, मन्त्रयित्वा, कन्यादानस्य योग्यं समयं चिन्तितवान्। तस्मिन्नेव काले, चूलि नाम्ना एकः तपस्वी ब्रह्मचारी, धर्मनिष्ठः, ब्रह्मचर्यव्रतं आस्थाय, तपः आचरन् आसीत्। तस्य तपस्विनः समीपे, सोमदा नाम्ना गन्धर्वकन्या, ऊर्मिलायाः पुत्री, तं सेवायाम् स्थितवती। सा तं प्रणम्य, धर्मे स्थित्वा, समयं किञ्चित् यापयित्वा, तस्य गुरुः तया तुष्टः अभवत्। अनन्तरं रघुवंशज, स तस्यै उवाच— "त्वया अहं तुष्टः, शुभं ते स्यात्; किं ते प्रियं करवानि?" तस्य तुष्टिं ज्ञात्वा, सोमदा गन्धर्वकन्या, हृष्टा, मधुरया वाचा तम् उवाच— "महातपस्विन्, ब्रह्मतेजसि युक्तः, धर्मिष्ठं पुत्रं इच्छामि, तपसा समन्वितम्। अहं पतिविना, शुभं ते स्यात्, न कस्यचित् पत्नी; ब्रह्मण्या विधिना त्वां उपगता, पुत्रदाने त्वं अर्हः।" स ब्रह्मर्षिः तस्याः तुष्टः, मनसः उत्पन्नं उत्तमं ब्रह्मणं पुत्रं दत्तवान्, यः ब्रह्मदत्तः नाम्ना, चूलिपुत्रः अभवत्। स राजा ब्रह्मदत्तः काम्पिल्यनगरे दिव्यतेजसा वसन्, स्वर्गे देवेश्वर इव। ततः, काकुत्स्थवंशज, धर्मिष्ठः कुशानाभः शतं कन्याः ब्रह्मदत्ताय दातुं निश्चितवान्। स तं ब्रह्मदत्तं आहूय, हृष्टः, शतं कन्याः तस्मै दत्तवान्। क्रमेण ब्रह्मदत्तः तासां हस्ते गृहीत्वा विवाहं कृतवान्, यथा देवेश्वरः स्वपत्नीभिः। तस्य हस्तस्पर्शे ताः विकृत्याः मुक्ताः, दुःखात् विमुक्ताः, शतं कन्याः परमसुन्दरीः अभवत्। ताः कन्याः वायुनः मुक्ताः दृष्ट्वा, कुशानाभः राजा अतिसन्तुष्टः, पुनः पुनः हृष्टः अभवत्। पुत्रीणां विवाहं कृत्वा, राजा ब्रह्मदत्तं पत्न्यः गुरुश्च सह प्रेषितवान्। सोमदा, स्वपुत्रस्य योग्यं कर्म दृष्ट्वा, गन्धर्वकन्या, यथाविधि, सास्नुषः हर्षेण स्वीकृत्य, ताः स्पृष्ट्वा, कुशानाभं स्तुत्वा, आनन्दिता। ततः, राघव, ब्रह्मदत्तस्य विवाहानन्तरं गच्छन्तं, पुत्रार्थं, पौत्रार्थं, कुशानाभः राजा यज्ञं अकरोत्। यज्ञे प्रवृत्ते, परमश्रेष्ठः कुशः, ब्रह्मपुत्रः, कुशानाभं उवाच— "पुत्र, तव तुल्यः धर्मिष्ठः पुत्रः भविष्यति; तेन गाधिं, चिरकीर्तिं च लप्स्यसि।" इति उक्त्वा, कुशः आकाशं प्रविश्य, ब्रह्मलोकं गतवान्। कालेन, कुशानाभस्य धर्मिष्ठः पुत्रः जातः, गाधिः नाम्ना। स गाधिः, काकुत्स्थवंशज, धर्मिष्ठः, मम पिता; अहं कौशिकः, कुशवंशे जातः, राघव। मम ज्येष्ठा भगिनी, राघव, सत्यवती नाम्ना, धर्मनिष्ठा, ऋचीकाय दत्ता।