तदा ताः कन्याः तम् अविचारिणं वायुसुतं प्रत्युवाचुः – “मा तादृशः कालः आगच्छेत्, यत्र सत्यव्रतं पितरं अवमानयेत्। वयं स्वधर्मं अनुसरन्त्यः पितरं आश्रित्य एव पतिं अन्विष्यामः। पितरः हि नः स्वामी परमदेवतं च; यस्मै पिता ददाति, स एव नः पतिः स्यात्।” एवं तासां वचनं श्रुत्वा भगवान् हरिः, महाक्रोधसमन्वितः, तासां सर्वासां शरीरं प्रविश्य, तानि शरीराणि भग्नानि चकार; स भगवत् बलवान् तासां शरीराणि वातेन भग्नानि, अङ्गुलिप्रमाणानि कृत्वा, भीता ताः कन्याः राजगृहं प्रविशन्त्यः, प्रविश्य च अत्यन्तं व्याकुलाः, लज्जिताः, अश्रुपूर्णलोचनाः अभवन्। राजा ताः भग्नाः दुःखिताः च कन्याः दृष्ट्वा, अत्यन्तं शोकाकुलः सन्, ताः वचनम् अब्रवीत् – “किम् एतत्? कथयत, कन्याः। कः धर्मं अवममन्? केन यूयं सर्वाः विकृताः कृताः? गच्छन्त्यः किं न वदथ?” इति राजा दीर्घं श्वसन्, मनः संयम्य, तासां उत्तरम् अपेक्षत्। ततः ताः शतं कन्याः, कुशनाभस्य बुद्धिमतः वचनं श्रुत्वा, तस्य पादौ शिरसा स्पृशन्त्यः, वदन्त्यः – “राजन्, सर्वव्यापी वायुः, धर्मं लङ्घयन्, अधर्ममार्गं अनुगम्य, अस्मान् दुष्टेन मार्गेण स्पृष्टवान्। वयं पितृवशाः, भगवन्; स्वाधीनाः न स्मः। पितरं वृणु; यदि स त्वं अस्मान् ददाति, तदा वयं तव स्याम। स धर्मबद्धः अस्माकं वचनं न अङ्गीकृतवान्; तदा वयं सर्वाः वायुनि तीक्ष्णतया आहताः।” तासां वचनं श्रुत्वा, धर्मात्मा, महातेजाः राजा कुशनाभः, ताः शतं उत्तमाः कन्याः प्रत्युवाच – “क्षमा हि क्षमाणां धर्मः श्रेष्ठः, कन्याः। यूयं एकत्वेन आचरित्वा कुलं रक्षितम्। स्त्रीणां भूषणं अलंकारः, पुरुषाणां क्षमा; तथापि सा क्षमा देवेष्वपि दुर्लभा। यथैव यूयं सर्वाः क्षमां धृतवत्यः, क्षमा दानं, क्षमा सत्यम्, क्षमा यज्ञः, कन्याः। क्षमा कीर्ति, क्षमा धर्मः, क्षमायाम् लोको स्थितः।” एवं कन्याः संबोधिताः, राजा देवसमः, ताः विससर्ज। तदनन्तरं स मन्त्रिभिः सह, योग्यं देशं, कालं, पात्रं च विचिन्त्य, कन्यादानं विषयं विचारयामास। तस्मिन्नेव काले, तेजस्वी ब्रह्मचारी, धर्मात्मा ऋषिः चूली नाम, ब्रह्मचर्यव्रते स्थितः, तपः समारभत। तत्र तं तपस्विनं, गन्धर्वकन्या सोमदा, ऊर्मिलायाः पुत्री, सेवायाम् स्थित्वा, तस्य ऋषेः प्रसन्नतां प्राप। ततः, रघुनन्दन, ऋषिः तस्याः सोमदायाः, “अहं तव प्रसन्नः; तव शुभं भवतु। किम् ते करोतु?” इत्युक्त्वा, सोमदा हृष्टा, मधुरया वाचा, तं प्रत्युवाच – “भगवन्, ब्राह्मतेजसः तपस्याः च युक्तं धर्मात्मानं पुत्रं इच्छामि। अहं पतिविहीना, शुभं ते; न कस्यापि पत्नी; ब्राह्मणमार्गेण त्वां उपगता; त्वं पुत्रं दातुम् अर्हसि।” तस्याः प्रसन्नः ब्रह्मर्षिः, मनसः उत्पन्नं, ब्राह्मतेजसंपन्नं, उत्तमं पुत्रं ददौ; स ब्रह्मदत्तः, चूलिसुतः, नाम्ना अभवत्। स राजा ब्रह्मदत्तः, काम्पिल्यनगरे, स्वर्गे इव देवराजः, महत् तेजः प्राप। ततः, काकुत्स्थवंशज, धर्मात्मा कुशनाभः, शतं कन्याः ब्रह्मदत्ताय दातुं निश्चितवान्। स राजा, ब्रह्मदत्तं आहूय, हृदयेन हृष्टः, तं शतं कन्याः ददौ। तदा, ब्रह्मदत्तः, यथाक्रमं, तासां हस्तं गृहित्वा, पत्नीत्वं स्वीकृतवान्, इव देवेशः स्वपत्नीभिः। तस्य हस्तस्पर्शेण, ताः विकृतिः दुःखं च मुक्ताः, शतं कन्याः परमसौन्दर्यं प्राप। राजा कुशनाभः, कन्याः वायुनि मुक्ताः दृष्ट्वा, अतिसन्तुष्टः, पुनः पुनः हृष्टः अभवत्। कन्यादानं कृत्वा, राजा ब्रह्मदत्तं, स्वपत्नीभिः, आचार्यैः सह, प्रेषितवान्। सोमदा, पुत्रस्य योग्यं कर्म दृष्ट्वा, गन्धर्वकन्या, विधिपूर्वकं, सन्तोषेण, पुत्रवधूं स्वागतं कृत्वा, ताः स्पृशन्ती, कुशनाभं स्तुत्वा, तुष्टाभवत्। ततः, राघव, ब्रह्मदत्तस्य विवाहं कृत्वा गच्छन्तं दृष्ट्वा, पुत्रार्थं, पौत्रार्थं च, पुत्रहीनः राजा यज्ञं आचरत्। यज्ञकाले, ब्रह्मपुत्रः कुशः, महात्मा, कुशनाभं उवाच – “पुत्र, तव तुल्यः धर्मात्मा पुत्रः भविष्यति; तेन गाधिं, लोकस्मिन् चिरं कीर्तिं प्राप्स्यसि।” एवं कुशनाभं उक्त्वा, कुशः आकाशं प्रविश्य, ब्रह्मलोकं गतः। कालात्, कुशनाभस्य, बुद्धिमतः, धर्मात्मा पुत्रः जातः – गाधिः नाम। काकुत्स्थवंशज, स गाधिः धर्मात्मा, मम पिता; अहं कौशिकः, कुशवंशे जातः, रघुवंशस्य भूषणः।