रामः हनूमन्तं प्रति एवमुक्त्वा—"वीर्यवन्तं तम्, यथानियमम् प्रविश्य, शीघ्रं राज्येऽभिषेचय,"—इति आज्ञापयत्। ततः सः सुग्रीवम् अपि सम्बोध्य उवाच—"शीलवत्त्वान्, सुशीलः, बलपराक्रमसम्पन्नः अयम् अङ्गदः अपि, वीर्यवन्तं, युवराजेऽभिषेचनीयः।" पुनः रामः अवदत्—"ज्येष्ठस्य पुत्रः, वीर्ये समः, अयम् अङ्गदः, निश्चलात्मा, युवराज्यस्य योग्यः।" रामः पुनः अवदत्—"एषः श्रावणः मासः, वर्षाकालस्य आदिः, जलसमागमः जातः; चत्वारः मासाः वर्षाकालस्य आरब्धाः, सौम्य। न एषः कार्यस्य कालः; शुभां पुरीं प्रविश। अहम् लक्ष्मणेन सह अत्र पर्वते स्थितवान् भविष्यामि, सौम्य।" "एषा रम्या विस्तीर्णा गुहाऽयं पर्वतोपगता, सुखवात्सा, सलिलसमृद्धा, पद्मोत्पलयुत्ता, सौम्य। कर्तिकः आगते, तदा रावणवधाय, अस्माकं संविदः, सौम्य; त्वम् आत्मनः गृहं प्रविश। राज्येऽभिषिक्तः सखीन् प्रमोदय," इति रामस्य अनुमतिः श्रुत्वा, सुग्रीवः वानरश्रेष्ठः, प्रहृष्टः, किष्किन्धां प्राविशत् या पुरी पूर्वं वालिना पालिता आसीत्। तं प्रविशन्तं स्वामिनं सहस्रशः वानराः अन्वयुः। सर्वे वानरयूथपतयः तं सर्वतः परिवृत्य, स्वामीदर्शनसमये, शिरांसि प्रणम्य, भूमौ पतिताः, एकचित्ताः। तान् सर्वान् सुग्रीवः पराक्रमसम्पन्नः प्रत्युत्थाप्य उवाच। सः बलवान् सुग्रीवः भ्रातुः सुखवास्तव्यं अन्तःपुरं प्रविवेश, सः वीर्यवान्, भीमविक्रमः, वानरयूथपः, प्रविवेश। तत्र मित्राणि तं अभिषिञ्चन्, यथा देवा इन्द्रं अभिषिञ्चन्ति। तस्मै सुवर्णमण्डितं श्वेतच्छत्रं समुपाहरन्। श्वेतवाले च सुवर्णदण्डाः, यशसा कीर्तिताः, सर्वरत्नानि, औषधिबीजानि च समुपाहरन्। दुग्धवृक्षसंबवा अङ्कुराः पुष्पाणि, शुक्लवस्त्राणि, श्वेतानि च उन्नानानि समुपाहरन्। अक्षतं सुवर्णं गन्धप्रियङ्गुं मधु सर्पिसा मिश्रितं दधि च व्याघ्रचर्म द्वौ च पादुकौ समुपाहरन्। उपवीतं पितृञ्जलम् मनःशिलां च आदाय, सोल्लासाः सोल्लासिता सोल्लास्याः षोडश कन्याः तत्र आगच्छन्। ततः वानरश्रेष्ठस्य विधिवत् अभिषेकाय, ब्राह्मणश्रेष्ठान् रत्नवस्त्रभोज्यैः तर्पयित्वा, कुशैः सम्पीडिते देशे, अग्निं सन्दद्यो, मन्त्रशुद्धैः हविः दत्वा, तदनन्तरं सुवर्णमय्यां वेदिकायां शोभनशय्योपरी स्थाप्य, भूषितमण्डपे, विविधमाल्यशोभिते, पूर्वाभिमुखं दिव्ये सिंहासने उपवेश्य, नद्यः सरांसि च सर्वतः समाहृत्य, समुद्रजलानि च आनीय, सुवर्णकुम्भेषु शुद्धं जलं स्थापयित्वा, शुभैः वृषकर्णैः घटैः सुवर्णपात्रैः, शास्त्रविहितेन महर्षिप्रतिष्ठितेन विधिना। गजः, गवाक्षः, गवयः, शरभः, गन्धमादनः, मैन्दः, द्विविदः, हनुमान्, जाम्बवान् च, प्रत्यूष्णानि सुगन्धीनि वारि सुग्रीवस्य अभिषेचने प्रयुज्य, यथा वसवः सहस्राक्षं इन्द्रं अभिषिञ्चन्। अभिषिक्ते सुग्रीवे, सर्वे वानरश्रेष्ठाः, महात्मानः, प्रमुदिताः, शतशः सहस्रशः निनदन्। सुग्रीवः, वानराधिपः, रामस्य वचः अनुस्मृत्य, अङ्गदं आलिङ्ग्य, युवराजेऽभ्यषिञ्चत्। अङ्गदेऽभिषिक्ते, अनुकम्पनियाः वानराः, महात्मानः, सुग्रीवं सत्कृत्य, "साधु साधु" इति प्रशशंसुः। पुनः पुनः सर्वे तत्र उपस्थिताः, हृष्टाः, रामं महात्मानं लक्ष्मणं च, सभायां प्रशशंसुः। किष्किन्धा पुरी रम्या, गुहायां पर्वतस्थितिः, प्रहर्षसमृद्धजनैः, ध्वजपताकाभिः शोभिता अभवत्। ततः महदभिषेकं रामाय निवेद्य, वानरयूथपतिर्महात्मा, स्वपत्नीं रुमां पुनः प्राप्त्वा, देवेन्द्रवत् राज्यं प्राप। एवं किष्किन्धाकाण्डे सप्तविंशतितमः सर्गः आरभ्यते। सुग्रीवे अभिषिक्ते, वानरैः गुहां प्रविष्टेषु, रामः लक्ष्मणेन सह प्रस्रवणं पर्वतं जगाम। सः पर्वतः व्याघृणां मृगाणां शब्दैः पूरितः, सिंहैः भीमस्वनैः परिवृतः, विविधैः लतानि गुल्मैश्च छन्नः, वृक्षसमूहेन चाकीर्णः। भल्लूकैः, वानरैः लाङ्गूलिभिः, मार्जारैः च सेवितः, सः पर्वतः मेघसमूहसन्निभः, नित्यं शुद्धः शुभः च। तस्य शिखरे, रामः सौमित्रिणा सह, महत्यां गुहायां निवासं कृतवान्। सुग्रीवेण सह कृतसंविदः, रामः रघुनन्दनः, पापवर्जितः, समये महत्यर्थवचः अवदत्—"भ्रातः लक्ष्मण, श्रीवर्धन, एषा गुहा रम्या, विस्तीर्णा, वातायमानयुक्ता। अत्र, सौमित्रे, रिपुघ्न, वर्षाकालं वत्स्यामः; एषः पर्वतः शिखरः रम्यः उत्तमः, राजन्।" "श्वेतश्यामताम्रशिलासंयुक्तः, विविधधातुसंकीर्णः, नद्यः बकुलैः च सहितः, सः पर्वतः मेंढकैः च वृतः," इति। एवं रामस्य वचनेन, सुग्रीवस्य राज्याभिषेकः, अङ्गदस्य युवराज्याभिषेकः, किष्किन्धायाः प्रहर्षमयः उत्सवः, तथा रामलक्ष्मणयोः प्रस्रवणगुहायां वर्षाकालवासा, सर्वं सम्यक् सम्पन्नमिति।