तदा तारा, शोकसागरमग्ना, मृतस्य वालिनः मुखं दृष्ट्वा, महान्नागः पतितः यथा लता तं आलिङ्ग्य भूमौ पतिता। ततः विश्वप्रसिद्धा तारा, कपिराजस्य पतिमुखं समीपं गत्वा, मृतं वालिनं संबोधयति। “हे वीर! मम वचनानि उपेक्ष्य दुःखितः भूमौ शोकसमुद्रे शयानः। नूनं भूमिः त्वया मत्तः अधिकं प्रिया, यतः तां आलिङ्ग्य शयानः मम न भाषसे। विधिना त्वं सुग्रीवस्य वशं प्राप्तः, हन्त! सुग्रीवः एव अधुनाऽभीष्ठवान्, हे पराक्रमप्रिय! भल्लूककपिवराः, बलवन्तः अपि, त्वां सेवन्ते; तेषां विलापः अङ्गदस्य च शोकः दारुणः। मम वचनं श्रुत्वापि त्वं न उत्तिष्ठसि? एष वीरस्य शय्या—यत्र त्वं युद्धे हतः शयानः। यत्र त्वं शत्रून् हतवान्, तत्र ते अपि मृताः; हे शुद्धात्मन्, कुलीन, युद्धप्रिय, मम प्रियतम! मामेकां अनाथां विहाय गतः, हे सम्मानदायक! पण्डिता कन्यां वीराय न दद्यात्। पश्य माम्! वीरपत्नीम्, विधवां कृताम्; यशः भग्नं, धर्ममार्गः च्छिन्नः। शोकसागरमग्ना अहम्; नूनं हृदयम् अश्मवत् दृढम्। पतिं हतं दृष्ट्वा हृदयम् शतधा न विस्फुरति—सखा च पतिः च, स्वभावतः प्रियतमः। युद्धे हतः वीरः अन्तं प्राप्तः; पतिविहीना स्त्री, अपि पुत्रवत्, विधवा कथ्यते। अपि वित्तधान्या, धान्यवती, लोकैः विधवा कथ्यते; हे वीर! रक्तस्रावस्नातः भूमौ शयानः। कृमिप्रभूतशय्या इव तव शय्या; शरीरं रजःरक्तेन समाच्छन्नम्। त्वां बाहुभिः आलिङ्गितुं न शक्नोमि, हे कपिवृष! अद्य सुग्रीवः भीषणवैरस्य फलम् प्राप्तवान्। रामेन एकेन बाणेन तस्य भयः हृतः; तद्बाणः तव हृदयं विदारित्वा शरीरं स्पृष्टवान्। त्वं गतः इति दृष्ट्वा, त्वां निरोधयितुं यतितव्यम्; नीलः तव शरीरस्थं बाणं निष्क्रान्तवान्। पर्वतकुहरे दीप्तः सर्पः इव, निष्क्रियमानं बाणं दीप्तिमान् आसीत्। सूर्यस्य किरणाः अस्तसमये यथा, तथा तव व्रणात् रक्तधाराः प्रवहन्ति।