ਸਾ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੀ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਪਤਿਂ ਨਿਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ। ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮਰੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤਾਰਂ ਪਰ੍ਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਜ੍ਰਾਣਾਮਿਵ ਵਾਸਵਮ੍। ਮਹਾਵਾਤਸਮਾਵਿष੍ਟਂ ਮਹਾਮੇਘੌਘਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵਜਰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਵृष੍ਟ੍ਵੇਵੋਪਰਤਂ ਘਨਮ੍। ਨਰ੍ਦਨ੍ਤਂ ਨਰ੍ਦਤਾਂ ਭੀਮਂ ਸ਼ੂਰਂ ਸ਼ੂਰੇਣ ਪਾਤਿਤਮ੍। ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇਨਾਮਿषਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਮृਗਰਾਜਮਿਵਾਹਤਮ੍
ਇੰਦਰ ਵਰਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਹੁਣ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਥਮ ਗਿਆ, ਜੋ ਗੱਜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਇੱਕ ਸੂਰਮੇ ਨੇ ਦੂਜੇ ਸੂਰਮੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਸ ਲਈ ਬਾਘ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਚਿਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਸਪਤਾਕਂ ਸਵੇਦਿਕਮ੍। ਨਾਗਹੇਤੋਃ ਸੁਪਰ੍ਣੇਨ ਚੈਤ੍ਯਮੁਨ੍ਮਥਿਤਂ ਯਥਾ
ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ, ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਸੱਪ ਲਈ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵष੍ਟਭ੍ਯਾਵਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਧਨੁਰੂਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਰਾਮਂ ਰਾਮਾਨੁਜਂ ਚੈਵ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾਨੁਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਤਾਕਤਵਰ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲਖਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਨਤੀਤ੍ਯ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਨਿਹਤਂ ਰਣੇ। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਭੂਮੌ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸੁਪ੍ਤੇਵ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਯ ਆਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਵਾਦਿਨੀ। ਰੁਰੋਦ ਸਾ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਵੀਤਂ ਮृਤ੍ਯੁਦਾਮਭਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਉਠੀ ਹੋਵੇ, 'ਆਦਰਯੋਗ ਰਾਜਕੁਮਾਰ!' ਆਖਦੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਰੱਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਰੋ ਪਈ।
ਤਾਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਕੁਰਰੀਮਿਵ। ਵਿषਾਦਮਗਮਤ੍ ਕष੍ਟਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਙ੍ਗਦਮਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਰਲੀ ਵਾਂਗ ਰੋਦਿਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗਹਿਰਾ ਦੁਖ ਹੋਇਆ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ।
thumb|ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਵੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਰਾਮਚਾਪਵਿਸृष੍ਟੇਨ ਸ਼ਰੇਣਾਨ੍ਤਕਰੇਣ ਤਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਨਿਹਤਂ ਭੂਮੌ ਤਾਰਾ ਤਾਰਾਧਿਪਾਨਨਾ
ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਮੌਤ ਵਾਲੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲਾ ਵਾਲੀ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਢੇਰ ਹੋਇਆ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪਰ੍ਯष੍ਵਜਤ ਭਾਮਿਨੀ। ਇषੁਣਾਭਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਲਿਨਂ ਕੁਞ੍ਜਰੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਰਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਆਈ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ।
ਵਾਨਰਂ ਪਰ੍ਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰਾਭਂ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਮਾਨਸਾ। ਤਾਰਾ ਤਰੁਮਿਵੋਨ੍ਮੂਲਂ ਪਰ੍ਯਦੇਵਯਤਾਤੁਰਾ
ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਤਾਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਖੜੀ ਹੋਈ ਬੇਲ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਵਾਨਰ ਵਾਲੀ 'ਤੇ ਰੋਈ।
ਰਣੇ ਦਾਰੁਣਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤ ਪ੍ਰਵੀਰ ਪ੍ਲਵਤਾਂ ਵਰ। ਕਿਮਿਦਾਨੀਂ ਪੁਰੋਭਾਗਾਮਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਨਾਭਿਭਾषਸੇ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਹੇ ਸੂਰਮੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ?
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਭਜਸ੍ਵ ਸ਼ਯਨੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਨੈਵਂਵਿਧਾਃ ਸ਼ੇਰਤੇ ਹਿ ਭੂਮੌ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਠੋ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਖਟ 'ਤੇ ਜਾਓ; ਇੰਝ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ।
ਅਤੀਵ ਖਲੁ ਤੇ ਕਾਨ੍ਤਾ ਵਸੁਧਾ ਵਸੁਧਾਧਿਪ। ਗਤਾਸੁਰਪਿ ਤਾਂ ਗਾਤ੍ਰੈਰ੍ਮਾਂ ਵਿਹਾਯ ਨਿषੇਵਸੇ
ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧਰਤੀ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਦ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਧਰ੍ਮਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਾ। ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧੇਵ ਪੁਰੀ ਰਮ੍ਯਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗੇ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਹੇ ਸੂਰਮੇ, ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਅੱਜ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਸੁੰਦਰ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਨੇषੁ ਮਧੁਗਨ੍ਧਿषੁ। ਵਿਹृਤਾਨਿ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਲੇ ਤੇषਾਮੁਪਰਮਃ ਕृਤਃ
ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ ਮਿਲ ਕੇ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ, ਉਹ ਪਲ ਹੁਣ ਤੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾ ਨਿਰਾਸ਼ਾਹਂ ਨਿਮਗ੍ਨਾ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ। ਤ੍ਵਯਿ ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੇ ਮਹਾਯੂਥਪਯੂਥਪੇ
ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਸ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ, ਵੱਡੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲਿਆ।
ਹृਦਯਂ ਸੁਸ੍ਥਿਤਂ ਮਹ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ। ਯਨ੍ਨ ਸ਼ੋਕਾਭਿਸਂਤਪ੍ਤਂ ਸ੍ਫੁਟਤੇऽਦ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਵਾਕਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ; ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਅੱਜ ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਹृਤਾ ਸ ਚ ਵਿਵਾਸਿਤਃ। ਯਤ੍ ਤਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਯਂ ਪ੍ਲਵਗਾਧਿਪ
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਕਲਿਆ ਗਿਆ; ਹੁਣ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਕਰਤੂਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈ।
ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਪਰਾ ਮੋਹਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਹਂ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਾ। ਯੈषਾਬ੍ਰੁਵਂ ਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਹਿਤੈषਿਣੀ
ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਹੀ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹੋਈ।
ਰੂਪਯੌਵਨਦृਪ੍ਤਾਨਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨਾਂ ਚ ਮਾਨਦ। ਨੂਨਮਪ੍ਸਰਸਾਮਾਰ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਮਥਿष੍ਯਸਿ
ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ, ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਸੁਭਾਅ ਨਾਲ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੂੰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਨਿਕੇਤ।
ਕਾਲੋ ਨਿਃਸਂਸ਼ਯੋ ਨੂਨਂ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਰਸ੍ਤਵ। ਬਲਾਦ੍ ਯੇਨਾਵਪਨ੍ਨੋऽਸਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯਾਵਸ਼ੋ ਵਸ਼ਮ੍
ਸਮਾਂ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਅਸ੍ਥਾਨੇ ਵਾਲਿਨਂ ਹਤ੍ਵਾ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਪਰੇਣ ਚ। ਨ ਸਂਤਪ੍ਯਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮਸੁਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਇੰਨਾ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਕੋਈ ਪਛਤਾਵਾ ਨਹੀਂ।
ਵੈਧਵ੍ਯਂ ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਂ ਕृਪਣਾਕृਪਣਾ ਸਤੀ। ਅਦੁਃਖੋਪਚਿਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਨਾਥਵਤ੍
ਹੁਣ, ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਸੰਤਾਪ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਤਰਸਯੋਗ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਣਾਥ ਵਾਂਗ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹਾਂਗੀ।
ਲਾਲਿਤਸ਼੍ਚਾਙ੍ਗਦੋ ਵੀਰਃ ਸੁਕੁਮਾਰਃ ਸੁਖੋਚਿਤਃ। ਵਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਕਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਮੇ ਪਿਤृਵ੍ਯੇ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੇ
ਅੰਗਦ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਦੇ ਆਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹੇਗਾ, ਜਦ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਚਾਚਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕੁਰੁष੍ਵ ਪਿਤਰਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸੁਦृष੍ਟਂ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਮ੍। ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਸ੍ਯ ਤਵ ਵਤ੍ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਪਰ, ਤੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ, ਵਧੇਰੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਸਂਦੇਸ਼ਂ ਸਂਦਿਸ਼ਸ੍ਵ ਮੇ। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਨਿ ਚੈਨਂ ਸਮਾਘ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਵਾਸਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ; ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚੁੰਮ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੂਰ ਦੇ ਸਫਰ 'ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਸਕਾਮੋ ਭਵ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਰੁਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਸੇ। ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਮਨੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸ਼ਸ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਰਿਪੁਸ੍ਤਵ
ਸੁਗਰੀਵ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ; ਤੂੰ ਰੁਮਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ। ਰਾਜ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਭੋਗ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ, ਹੁਣ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਿਂ ਮਾਮੇਵਂ ਪ੍ਰਲਪਤੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤ੍ਵਂ ਨਾਭਿਭਾषਸੇ। ਇਮਾਃ ਪਸ਼੍ਯ ਵਰਾ ਬਾਹ੍ਵ੍ਯੋ ਭਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ, ਇੰਝ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਜਵਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।