ਕਪਿਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਪਯਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਵਿਸ਼੍ਲਿष੍ਟਮੂਚੁਰ੍ਵਚਨਮਙ੍ਗਨਾਮ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਜੋ ਮਨਚਾਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਜੀਵਪੁਤ੍ਰੇ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਚਾਙ੍ਗਦਮ੍। ਅਨ੍ਤਕੋ ਰਾਮਰੂਪੇਣ ਹਤ੍ਵਾ ਨਯਤਿ ਵਾਲਿਨਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜੀਵਤ ਹੈ, ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ ਤੇ ਅੰਗਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਮੌਤ, ਰਾਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਲੈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਸਮਾਵਿਧ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਿਲਾਃ। ਵਾਲੀ ਵਜ੍ਰਸਮੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਜ੍ਰੇਣੇਵ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਵਾਲੀ ਨੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚਟਾਂ ਸੁੱਟੀਆਂ, ਪਰ ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਹੀ, ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਅਭਿਭੂਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਵਾਨਰਂ ਬਲਮ੍। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਲਵਗਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇ ਹਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭੇ
ਸਾਰਾ ਵਾਨਰ ਸੈਨਿਕ ਦਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿੰਘ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਹੁਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਂ ਨਗਰੀ ਸ਼ੂਰੈਰਙ੍ਗਦਸ਼੍ਚਾਭਿषਿਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਪਦਸ੍ਥਂ ਵਾਲਿਨਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਭਜਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਵਾਨਰਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੀ ਥਾਂ ਖੜਾ ਹੈ, ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੇ।
ਅਥਵਾਰੁਚਿਤਂ ਸ੍ਥਾਨਮਿਹ ਤੇ ਰੁਚਿਰਾਨਨੇ। ਆਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਚ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਦ੍ਯੈਵ ਵਾਨਰਾਃ
ਜਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਥਾਂ ਪਸੰਦ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਅੱਜ ਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਣ।
ਅਭਾਰ੍ਯਾਃ ਸਹਭਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਵਨਚਾਰਿਣਃ। ਲੁਬ੍ਧੇਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਲਬ੍ਧੇਭ੍ਯਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਃ ਸੁਮਹਦ੍ਭਯਮ੍
ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਪਤਨੀ ਤੇ ਕੁਝ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਹਨ; ਉਹ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਡਰ ਹੈ।
ਅਲ੍ਪਾਨ੍ਤਰਗਤਾਨਾਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਮਙ੍ਗਨਾ। ਆਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪਂ ਸਾ ਬਭਾषੇ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ
ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਮ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਯੇਨਾਪਿ ਕਿਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਕਪਿਸਿਂਹੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਰ੍ਤਰਿ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਰਾਜ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿੰਘ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ, ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਹਿਆ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰੁਦਤੀ ਸ਼ੋਕਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ। ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚੋਰਸ਼੍ਚ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਦੁਃਖੇਨ ਸਮਭਿਘ੍ਨਤੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼, ਦੌੜੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਮਾਰਦੀ ਗਈ।
ਸਾ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੀ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਪਤਿਂ ਨਿਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ। ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮਰੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤਾਰਂ ਪਰ੍ਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਜ੍ਰਾਣਾਮਿਵ ਵਾਸਵਮ੍। ਮਹਾਵਾਤਸਮਾਵਿष੍ਟਂ ਮਹਾਮੇਘੌਘਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵਜਰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਵृष੍ਟ੍ਵੇਵੋਪਰਤਂ ਘਨਮ੍। ਨਰ੍ਦਨ੍ਤਂ ਨਰ੍ਦਤਾਂ ਭੀਮਂ ਸ਼ੂਰਂ ਸ਼ੂਰੇਣ ਪਾਤਿਤਮ੍। ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇਨਾਮਿषਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਮृਗਰਾਜਮਿਵਾਹਤਮ੍
ਇੰਦਰ ਵਰਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਹੁਣ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਥਮ ਗਿਆ, ਜੋ ਗੱਜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਇੱਕ ਸੂਰਮੇ ਨੇ ਦੂਜੇ ਸੂਰਮੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਸ ਲਈ ਬਾਘ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਚਿਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਸਪਤਾਕਂ ਸਵੇਦਿਕਮ੍। ਨਾਗਹੇਤੋਃ ਸੁਪਰ੍ਣੇਨ ਚੈਤ੍ਯਮੁਨ੍ਮਥਿਤਂ ਯਥਾ
ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ, ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਸੱਪ ਲਈ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵष੍ਟਭ੍ਯਾਵਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਧਨੁਰੂਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਰਾਮਂ ਰਾਮਾਨੁਜਂ ਚੈਵ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾਨੁਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਤਾਕਤਵਰ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲਖਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਨਤੀਤ੍ਯ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਨਿਹਤਂ ਰਣੇ। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਭੂਮੌ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸੁਪ੍ਤੇਵ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਯ ਆਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਵਾਦਿਨੀ। ਰੁਰੋਦ ਸਾ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਵੀਤਂ ਮृਤ੍ਯੁਦਾਮਭਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਉਠੀ ਹੋਵੇ, 'ਆਦਰਯੋਗ ਰਾਜਕੁਮਾਰ!' ਆਖਦੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਰੱਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਰੋ ਪਈ।
ਤਾਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਕੁਰਰੀਮਿਵ। ਵਿषਾਦਮਗਮਤ੍ ਕष੍ਟਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਙ੍ਗਦਮਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਰਲੀ ਵਾਂਗ ਰੋਦਿਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗਹਿਰਾ ਦੁਖ ਹੋਇਆ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ।
thumb|ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਵੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਰਾਮਚਾਪਵਿਸृष੍ਟੇਨ ਸ਼ਰੇਣਾਨ੍ਤਕਰੇਣ ਤਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਨਿਹਤਂ ਭੂਮੌ ਤਾਰਾ ਤਾਰਾਧਿਪਾਨਨਾ
ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਮੌਤ ਵਾਲੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲਾ ਵਾਲੀ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਢੇਰ ਹੋਇਆ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪਰ੍ਯष੍ਵਜਤ ਭਾਮਿਨੀ। ਇषੁਣਾਭਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਲਿਨਂ ਕੁਞ੍ਜਰੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਰਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਆਈ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ।
ਵਾਨਰਂ ਪਰ੍ਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰਾਭਂ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਮਾਨਸਾ। ਤਾਰਾ ਤਰੁਮਿਵੋਨ੍ਮੂਲਂ ਪਰ੍ਯਦੇਵਯਤਾਤੁਰਾ
ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਤਾਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਖੜੀ ਹੋਈ ਬੇਲ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਵਾਨਰ ਵਾਲੀ 'ਤੇ ਰੋਈ।
ਰਣੇ ਦਾਰੁਣਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤ ਪ੍ਰਵੀਰ ਪ੍ਲਵਤਾਂ ਵਰ। ਕਿਮਿਦਾਨੀਂ ਪੁਰੋਭਾਗਾਮਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਨਾਭਿਭਾषਸੇ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਹੇ ਸੂਰਮੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ?
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਭਜਸ੍ਵ ਸ਼ਯਨੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਨੈਵਂਵਿਧਾਃ ਸ਼ੇਰਤੇ ਹਿ ਭੂਮੌ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਠੋ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਖਟ 'ਤੇ ਜਾਓ; ਇੰਝ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ।
ਅਤੀਵ ਖਲੁ ਤੇ ਕਾਨ੍ਤਾ ਵਸੁਧਾ ਵਸੁਧਾਧਿਪ। ਗਤਾਸੁਰਪਿ ਤਾਂ ਗਾਤ੍ਰੈਰ੍ਮਾਂ ਵਿਹਾਯ ਨਿषੇਵਸੇ
ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧਰਤੀ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਦ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਧਰ੍ਮਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਾ। ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧੇਵ ਪੁਰੀ ਰਮ੍ਯਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗੇ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਹੇ ਸੂਰਮੇ, ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਅੱਜ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਸੁੰਦਰ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਨੇषੁ ਮਧੁਗਨ੍ਧਿषੁ। ਵਿਹृਤਾਨਿ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਲੇ ਤੇषਾਮੁਪਰਮਃ ਕृਤਃ
ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ ਮਿਲ ਕੇ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ, ਉਹ ਪਲ ਹੁਣ ਤੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾ ਨਿਰਾਸ਼ਾਹਂ ਨਿਮਗ੍ਨਾ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ। ਤ੍ਵਯਿ ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੇ ਮਹਾਯੂਥਪਯੂਥਪੇ
ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਸ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ, ਵੱਡੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲਿਆ।
ਹृਦਯਂ ਸੁਸ੍ਥਿਤਂ ਮਹ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ। ਯਨ੍ਨ ਸ਼ੋਕਾਭਿਸਂਤਪ੍ਤਂ ਸ੍ਫੁਟਤੇऽਦ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਵਾਕਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ; ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਅੱਜ ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਹृਤਾ ਸ ਚ ਵਿਵਾਸਿਤਃ। ਯਤ੍ ਤਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਯਂ ਪ੍ਲਵਗਾਧਿਪ
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਕਲਿਆ ਗਿਆ; ਹੁਣ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਕਰਤੂਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈ।