ਨ ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਮਨਸ੍ਤਾਪੋ ਨ ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਹਰਿਪੁਂਗਵ। ਵਾਗੁਰਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਕੂਟੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਨਰਾਃ
ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਦੁਖ ਜਾਂ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ। ਮਨੁੱਖ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਲਾਂ, ਫੰਧਿਆਂ ਅਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ
ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਸੁਬਹੂਨ੍ ਮृਗਾਨ੍। ਪ੍ਰਧਾਵਿਤਾਨ੍ ਵਾ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਾਨਤਿਵਿष੍ਠਿਤਾਨ੍
ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਖੁੱਲੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਭੱਜਣ ਵਾਲੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਲਾਪਰਵਾਹ ਅਤੇ ਠੀਕ ਠੀਕ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾਨਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾਨ੍ ਵਾ ਨਰਾ ਮਾਂਸਾਸ਼ਿਨੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਵਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਮੁਖਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨ ਚ ਦੋषੋऽਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਾਪਰਵਾਹ ਜਾਂ ਸਾਵਧਾਨ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ, ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮਾਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।
ਯਾਨ੍ਤਿ ਰਾਜਰ੍षਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਮृਗਯਾਂ ਧਰ੍ਮਕੋਵਿਦਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਨਿਹਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਯਾ ਬਾਣੇਨ ਵਾਨਰ। ਅਯੁਧ੍ਯਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਯੁਧ੍ਯਨ੍ ਵਾ ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਖਾਮृਗੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਚਾਹੇ ਲੜਿਆ ਜਾਂ ਨਾ ਲੜਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਡੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਹੈਂ।
ਦੁਰ੍ਲਭਸ੍ਯ ਚ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਸ੍ਯ ਚ। ਰਾਜਾਨੋ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਦਾਤਾਰੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਧਰਮ, ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ, ਰਾਜੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਾਨ੍ ਨ ਹਿਂਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚਾਕ੍ਰੋਸ਼ੇਨ੍ਨਾਕ੍ਸ਼ਿਪੇਨ੍ਨਾਪ੍ਰਿਯਂ ਵਦੇਤ੍। ਦੇਵਾ ਮਾਨੁषਰੂਪੇਣ ਚਰਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣੀ, ਨਾ ਗਾਲੀ, ਨਾ ਬੁਰਾ ਕਹਿਣਾ, ਨਾ ਬਦਸਲੂਕੀ ਕਰਨੀ; ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਹਨ ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕੇਵਲਂ ਰੋषਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਵਿਦੂषਯਸਿ ਮਾਂ ਧਰ੍ਮੇ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪਰ ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਤਾ-ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਨ ਦੋषਂ ਰਾਘਵੇ ਦਧ੍ਯੌ ਧਰ੍ਮੇऽਧਿਗਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਵਾਲੀ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਰਾਘਵ 'ਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤੀ ਪਾ ਕੇ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਯਤ੍ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਥ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ ਤਥੈਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਤਿਵਕ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਕृष੍ਟੇ ਹਿ ਨਾਪਕृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਤ੍। ਯਦਯੁਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਾਦਾਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉੱਚਾ ਹੀ ਉੱਚੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇਠਾ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਅਣਉਚਿਤ ਜਾਂ ਨਾਪਸੰਦ ਬਾਤ ਕਹੀ—
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਖਲੁ ਮੇ ਦੋषਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਰਾਘਵ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦृष੍ਟਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤੇ ਰਤਃ। ਕਾਰ੍ਯਕਾਰਣਸਿਦ੍ਧੌ ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰਵ੍ਯਯਾ
ਤਾਂ ਵੀ, ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਨਾ ਮੰਨ। ਤੂੰ ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ 'ਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸਮਝ ਹੈ ਜੋ ਕੰਮ ਅਤੇ ਕਾਰਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ।
ਮਾਮਪ੍ਯਵਗਤਂ ਧਰ੍ਮਾਦ੍ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍। ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਯਾ ਵਾਚਾ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਪਰਿਪਾਲਯ
ਜੇ ਮੈਂ ਵੀ ਧਰਮ ਤੋਂ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਵਿਗੜਿਆ ਹਾਂ, ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਬਾष੍ਪਸਂਰੁਦ੍ਧਕਣ੍ਠਸ੍ਤੁ ਵਾਲੀ ਸਾਰ੍ਤਰਵਃ ਸ਼ਨੈਃ। ਉਵਾਚ ਰਾਮਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਙ੍ਕਲਗ੍ਨ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਲਾ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਦਰਦ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੀਕੜ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹਾਥੀ।
ਨ ਚਾਤ੍ਮਾਨਮਹਂ ਸ਼ੋਚੇ ਨ ਤਾਰਾਂ ਨਾਪਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍। ਯਥਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਗੁਣਜ੍ਯੇष੍ਠਮਙ੍ਗਦਂ ਕਨਕਾਙ੍ਗਦਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਤਾਰਾ ਲਈ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰੋਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਲਈ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ।
ਸ ਮਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ ਦੀਨੋ ਬਾਲ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਲਾਲਿਤਃ। ਤਟਾਕ ਇਵ ਪੀਤਾਮ੍ਬੁਰੁਪਸ਼ੋषਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਮੇਰੀ ਝਲਕ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੋ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਪਿਆਰਿਆ ਗਿਆ, ਸੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੋਖਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਬਾਲਸ਼੍ਚਾਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਏਕਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਃ। ਤਾਰੇਯੋ ਰਾਮ ਭਵਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਅਜੇ ਪੱਕੀ ਨਹੀਂ, ਮੇਰਾ ਇਕਲੌਤਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਰਾਮਾ, ਤਾਰਾ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਯੋਗ ਹੈ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਚਾਙ੍ਗਦੇ ਚੈਵ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਮਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਗੋਪ੍ਤਾ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਵਿਧੌ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਅੰਗਦ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਚ ਵਰਤੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਹੀ-ਗਲਤ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਯਾ ਤੇ ਨਰਪਤੇ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਭਰਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇ ਚ ਯਾ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਚਾਙ੍ਗਦੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਭਰਤ ਅਤੇ ਲੱਖਮਣ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ, ਉਹੀ ਹੀ ਵਰਤਾਓ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਅੰਗਦ ਲਈ ਵੀ ਸੋਚ।
ਮਦ੍ਦੋषਕृਤਦੋषਾਂ ਤਾਂ ਯਥਾ ਤਾਰਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨਾਵਮਨ੍ਯੇਤ ਤਥਾਵਸ੍ਥਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਸੁਗਰੀਵ ਤਾਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਭਾਗੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤਪ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਕਰ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਯਮੁਪਾਸਿਤੁਮ੍। ਤ੍ਵਦ੍ਵਸ਼ੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇਨ ਤਵ ਚਿਤ੍ਤਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਾ
ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਵੇਂ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਦਿਵਂ ਚਾਰ੍ਜਯਿਤੁਂ ਵਸੁਧਾਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਾਸਿਤੁਮ੍। ਤ੍ਵਤ੍ਤੋऽਹਂ ਵਧਮਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋऽਪਿ ਤਾਰਯਾ
ਤੇਰੇ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਤਾਰਾ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਮੰਗੀ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਮੁਪਾਗਤਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰੋ ਰਾਮਂ ਵਿਰਰਾਮ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੁੱਪੀ ਧਾਰ ਲਈ।
ਸ ਤਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਦ੍ ਰਾਮੋ ਵਾਲਿਨਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਸਾਧੁਸਮ੍ਮਤਯਾ ਵਾਚਾ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤਯਾ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਵਾਲ਼ੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਸਾਫ ਸੀ, ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਨ ਸਂਤਾਪਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯ ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮ। ਨ ਵਯਂ ਭਵਤਾ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਾਪ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ। ਵਯਂ ਭਵਦ੍ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਧਰ੍ਮਤਃ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ
ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਵਾਨਰ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਿੰਤਤ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਦਣ੍ਡ੍ਯੇ ਯਃ ਪਾਤਯੇਦ੍ ਦਣ੍ਡਂ ਦਣ੍ਡ੍ਯੋ ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਣ੍ਡ੍ਯਤੇ। ਕਾਰ੍ਯਕਾਰਣਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾਵੁਭੌ ਤੌ ਨਾਵਸੀਦਤਃ
ਜੋ ਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸਜ਼ਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਤੇ ਕਾਰਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਦਣ੍ਡਸਂਯੋਗਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਗਤਕਲ੍ਮषਃ। ਗਤਃ ਸ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਾਂ ਦਣ੍ਡਦਿष੍ਟੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਚ ਮੋਹਂ ਚ ਭਯਂ ਚ ਹृਦਯੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਧਾਨਂ ਹਰ੍ਯਗ੍ਰ੍ਯ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਤਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍
ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਦੁਖ, ਭੁਲੇਖਾ ਤੇ ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ; ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਹੁਕਮ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਲੰਘ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਯ੍ਯਙ੍ਗਦੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਤਥਾ ਵਰ੍ਤੇਤ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਮਯਿ ਚਾਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਿਭਦਾ ਹੈ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਗਰੀਵ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਿਭੇ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਧੁਰਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਸਮਾਹਿਤਂ ਧਰ੍ਮਪਥਾਨੁਵਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਣਾਵਮਰ੍ਦਿਨੋ ਵਚਃ ਸੁਯੁਕ੍ਤਂ ਨਿਜਗਾਦ ਵਾਨਰਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਿੱਠੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਾਨਰ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਸ਼ਰਾਭਿਤਪ੍ਤੇਨ ਵਿਚੇਤਸਾ ਮਯਾ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਦਜਾਨਤਾ ਵਿਭੋ। ਇਦਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪਮਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਮ ਮੇ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬਿਨਾ ਜਾਣੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਜੰਗ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ।