ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਚ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਤਦਾ ਵਾਨਰਸਂਨਿਧੌ। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਚ ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਮਦ੍ਵਿਧੇਨਾਨਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਮੈਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਜੋ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਵਚਨ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਤਦੇਭਿਃ ਕਾਰਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਦ੍ਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮਸਂਸ਼੍ਰਿਤੈਃ। ਸ਼ਾਸਨਂ ਤਵ ਯਦ੍ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਭਵਾਨਨੁਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੀਆਂ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਹੁਕਮ ਤੂੰ ਦੇਵੇਂ, ਉਹ ਠੀਕ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਧਰ੍ਮ ਇਤ੍ਯੇਵ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਸ੍ਤਵ ਨਿਗ੍ਰਹਃ। ਵਯਸ੍ਯਸ੍ਯੋਪਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਨੁਪਸ਼੍ਯਤਾ
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਰੋਕ ਧਰਮ ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਦੋਸਤ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖੇ।
ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾਪਿ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਨੁਵਰ੍ਤਤਾ। ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਮਨੁਨਾ ਗੀਤੌ ਸ਼੍ਲੋਕੌ ਚਾਰਿਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲੌ। ਗृਹੀਤੌ ਧਰ੍ਮਕੁਸ਼ਲੈਸ੍ਤਥਾ ਤਚ੍ਚਰਿਤਂ ਮਯਾ
ਤੂੰ ਵੀ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ; ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੂ ਨੇ ਦੋ ਚੰਗੇ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਏ, ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਅਪਣਾਏ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਉਹੀ ਚਾਲ ਚਲਿਆ।
ਰਾਜਭਿਰ੍ਧृਤਦਣ੍ਡਾਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਪਾਨਿ ਮਾਨਵਾਃ। ਨਿਰ੍ਮਲਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਃ ਸੁਕृਤਿਨੋ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਸਜ਼ਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ ਵਾਪਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਵਾ ਸ੍ਤੇਨਃ ਪਾਪਾਤ੍ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਰਾਜਾ ਤ੍ਵਸ਼ਾਸਨ੍ ਪਾਪਸ੍ਯ ਤਦਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍
ਚੋਰ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਜਾਂ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਰਾਜਾ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਉਹ ਖੁਦ ਦੋਸ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਰ੍ਯੇਣ ਮਮ ਮਾਨ੍ਧਾਤ੍ਰਾ ਵ੍ਯਸਨਂ ਘੋਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਸ਼੍ਰਮਣੇਨ ਕृਤੇ ਪਾਪੇ ਯਥਾ ਪਾਪਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਮੇਰੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਮਾਂਧਾਤਾ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਮੰਗਿਆ ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਤਪਸੀ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੂੰ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੈਰਪਿ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੈਰ੍ਵਸੁਧਾਧਿਪੈਃ। ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤੇਨ ਤਚ੍ਛਾਮ੍ਯਤੇ ਰਜਃ
ਹੋਰ ਲਾਪਰਵਾਹ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਉਹ ਦਾਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਲਂ ਪਰਿਤਾਪੇਨ ਧਰ੍ਮਤਃ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਃ। ਵਧੋ ਵਾਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਨ ਵਯਂ ਸ੍ਵਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਰਨ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅੱਗੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨਮਤ ਨਹੀਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸ਼ृਣੁ ਚਾਪ੍ਯਪਰਂ ਭੂਯਃ ਕਾਰਣਂ ਹਰਿਪੁਂਗਵ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਿ ਮਹਦ੍ ਵੀਰ ਨ ਮਨ੍ਯੁਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੋਰ ਇੱਕ ਕਾਰਣ ਵੀ ਸੁਣੋ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਸ਼ੂਰਾ।
ਨ ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਮਨਸ੍ਤਾਪੋ ਨ ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਹਰਿਪੁਂਗਵ। ਵਾਗੁਰਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਕੂਟੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਨਰਾਃ
ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਦੁਖ ਜਾਂ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ। ਮਨੁੱਖ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਲਾਂ, ਫੰਧਿਆਂ ਅਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ
ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਸੁਬਹੂਨ੍ ਮृਗਾਨ੍। ਪ੍ਰਧਾਵਿਤਾਨ੍ ਵਾ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਾਨਤਿਵਿष੍ਠਿਤਾਨ੍
ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਖੁੱਲੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਭੱਜਣ ਵਾਲੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਲਾਪਰਵਾਹ ਅਤੇ ਠੀਕ ਠੀਕ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾਨਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾਨ੍ ਵਾ ਨਰਾ ਮਾਂਸਾਸ਼ਿਨੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਵਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਮੁਖਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨ ਚ ਦੋषੋऽਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਾਪਰਵਾਹ ਜਾਂ ਸਾਵਧਾਨ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ, ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮਾਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।
ਯਾਨ੍ਤਿ ਰਾਜਰ੍षਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਮृਗਯਾਂ ਧਰ੍ਮਕੋਵਿਦਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਨਿਹਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਯਾ ਬਾਣੇਨ ਵਾਨਰ। ਅਯੁਧ੍ਯਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਯੁਧ੍ਯਨ੍ ਵਾ ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਖਾਮृਗੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਚਾਹੇ ਲੜਿਆ ਜਾਂ ਨਾ ਲੜਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਡੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਹੈਂ।
ਦੁਰ੍ਲਭਸ੍ਯ ਚ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਸ੍ਯ ਚ। ਰਾਜਾਨੋ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਦਾਤਾਰੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਧਰਮ, ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ, ਰਾਜੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਾਨ੍ ਨ ਹਿਂਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚਾਕ੍ਰੋਸ਼ੇਨ੍ਨਾਕ੍ਸ਼ਿਪੇਨ੍ਨਾਪ੍ਰਿਯਂ ਵਦੇਤ੍। ਦੇਵਾ ਮਾਨੁषਰੂਪੇਣ ਚਰਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣੀ, ਨਾ ਗਾਲੀ, ਨਾ ਬੁਰਾ ਕਹਿਣਾ, ਨਾ ਬਦਸਲੂਕੀ ਕਰਨੀ; ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਹਨ ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕੇਵਲਂ ਰੋषਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਵਿਦੂषਯਸਿ ਮਾਂ ਧਰ੍ਮੇ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪਰ ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਤਾ-ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਨ ਦੋषਂ ਰਾਘਵੇ ਦਧ੍ਯੌ ਧਰ੍ਮੇऽਧਿਗਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਵਾਲੀ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਰਾਘਵ 'ਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤੀ ਪਾ ਕੇ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਯਤ੍ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਥ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ ਤਥੈਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਤਿਵਕ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਕृष੍ਟੇ ਹਿ ਨਾਪਕृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਤ੍। ਯਦਯੁਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਾਦਾਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉੱਚਾ ਹੀ ਉੱਚੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇਠਾ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਅਣਉਚਿਤ ਜਾਂ ਨਾਪਸੰਦ ਬਾਤ ਕਹੀ—
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਖਲੁ ਮੇ ਦੋषਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਰਾਘਵ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦृष੍ਟਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤੇ ਰਤਃ। ਕਾਰ੍ਯਕਾਰਣਸਿਦ੍ਧੌ ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰਵ੍ਯਯਾ
ਤਾਂ ਵੀ, ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਨਾ ਮੰਨ। ਤੂੰ ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ 'ਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸਮਝ ਹੈ ਜੋ ਕੰਮ ਅਤੇ ਕਾਰਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ।
ਮਾਮਪ੍ਯਵਗਤਂ ਧਰ੍ਮਾਦ੍ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍। ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਯਾ ਵਾਚਾ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਪਰਿਪਾਲਯ
ਜੇ ਮੈਂ ਵੀ ਧਰਮ ਤੋਂ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਵਿਗੜਿਆ ਹਾਂ, ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਬਾष੍ਪਸਂਰੁਦ੍ਧਕਣ੍ਠਸ੍ਤੁ ਵਾਲੀ ਸਾਰ੍ਤਰਵਃ ਸ਼ਨੈਃ। ਉਵਾਚ ਰਾਮਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਙ੍ਕਲਗ੍ਨ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਲਾ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਦਰਦ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੀਕੜ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹਾਥੀ।
ਨ ਚਾਤ੍ਮਾਨਮਹਂ ਸ਼ੋਚੇ ਨ ਤਾਰਾਂ ਨਾਪਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍। ਯਥਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਗੁਣਜ੍ਯੇष੍ਠਮਙ੍ਗਦਂ ਕਨਕਾਙ੍ਗਦਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਤਾਰਾ ਲਈ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰੋਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਲਈ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ।
ਸ ਮਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ ਦੀਨੋ ਬਾਲ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਲਾਲਿਤਃ। ਤਟਾਕ ਇਵ ਪੀਤਾਮ੍ਬੁਰੁਪਸ਼ੋषਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਮੇਰੀ ਝਲਕ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੋ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਪਿਆਰਿਆ ਗਿਆ, ਸੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੋਖਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਬਾਲਸ਼੍ਚਾਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਏਕਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਃ। ਤਾਰੇਯੋ ਰਾਮ ਭਵਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਅਜੇ ਪੱਕੀ ਨਹੀਂ, ਮੇਰਾ ਇਕਲੌਤਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਰਾਮਾ, ਤਾਰਾ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਯੋਗ ਹੈ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਚਾਙ੍ਗਦੇ ਚੈਵ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਮਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਗੋਪ੍ਤਾ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਵਿਧੌ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਅੰਗਦ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਚ ਵਰਤੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਹੀ-ਗਲਤ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਯਾ ਤੇ ਨਰਪਤੇ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਭਰਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇ ਚ ਯਾ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਚਾਙ੍ਗਦੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਭਰਤ ਅਤੇ ਲੱਖਮਣ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ, ਉਹੀ ਹੀ ਵਰਤਾਓ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਅੰਗਦ ਲਈ ਵੀ ਸੋਚ।
ਮਦ੍ਦੋषਕृਤਦੋषਾਂ ਤਾਂ ਯਥਾ ਤਾਰਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨਾਵਮਨ੍ਯੇਤ ਤਥਾਵਸ੍ਥਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਸੁਗਰੀਵ ਤਾਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਭਾਗੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤਪ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਕਰ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਯਮੁਪਾਸਿਤੁਮ੍। ਤ੍ਵਦ੍ਵਸ਼ੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇਨ ਤਵ ਚਿਤ੍ਤਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਾ
ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਵੇਂ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।