ਨ ਮਾਮਨ੍ਯੇਨ ਸਂਰਬ੍ਧਂ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਂ ਵੇਦ੍ਧੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਇਤਿ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਬਭੂਵਾਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਤਵ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਬੇਧਿਆਨ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਇਹ ਸੋਚ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਈ ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਿਹਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਰ੍ਮਧ੍ਵਜਮਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍। ਜਾਨੇ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰਂ ਤृਣੈਃ ਕੂਪਮਿਵਾਵृਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ ਮਾਰੀ ਗਈ ਹੈ, ਧਰਮ ਦਾ ਝੰਡਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੀ ਅਧਰਮੀ, ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਕੂਆਂ।
ਸਤਾਂ ਵੇषਧਰਂ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍। ਨਾਹਂ ਤ੍ਵਾਮਭਿਜਾਨਾਮਿ ਧਰ੍ਮਚ੍ਛਦ੍ਮਾਭਿਸਂਵृਤਮ੍
ਤੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੰਦਾ ਹੈਂ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਵਾਂਗ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਝੂਠੀ ਚਾਦਰ ਪਾ ਕੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿषਯੇ ਵਾ ਪੁਰੇ ਵਾ ਤੇ ਯਦਾ ਪਾਪਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍। ਨ ਚ ਤ੍ਵਾਮਵਜਾਨੇऽਹਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਂ ਹਂਸ੍ਯਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍
ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਜਦ ਵੀ ਮੈਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਪਾਪ ਹਾਂ, ਕਿਉਂ ਮਾਰਿਆ?
ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਨਰਂ ਵਨਗੋਚਰਮ੍। ਮਾਮਿਹਾਪ੍ਰਤਿਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਮਨ੍ਯੇਨ ਚ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਨਰ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤ੍ਵਂ ਨਰਾਧਿਪਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤੀਤਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਲਿਙ੍ਗਮਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਹੈ ਤੇ ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ। ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਕਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨ੍ ਨष੍ਟਸਂਸ਼ਯਃ। ਧਰ੍ਮਲਿਙ੍ਗਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਃ ਕ੍ਰੂਰਂ ਕਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਕਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੁਕਾ ਕੇ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਂ ਰਾਘਵਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਧਰ੍ਮਵਾਨਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਅਭਵ੍ਯੋ ਭਵ੍ਯਰੂਪੇਣ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਪਰਿਧਾਵਸੇ
ਤੂੰ ਰਾਘਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ। ਪਰ ਚੰਗਾ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਅਣਉਚਿਤ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਸਾਮ ਦਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਧਰ੍ਮਃ ਸਤ੍ਯਂ ਧृਤਿਪਰਾਕ੍ਰਮੌ। ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਾਂ ਗੁਣਾ ਰਾਜਨ੍ ਦਣ੍ਡਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਕਾਰਿषੁ
ਸੁਲਹ, ਦਾਨ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਧਰਮ, ਸਚਾਈ, ਪੱਕਾ ਮਨ, ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ—ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਦੁਰਜਨਾਂ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਵੀ।
ਵਯਂ ਵਨਚਰਾ ਰਾਮ ਮृਗਾ ਮੂਲਫਲਾਸ਼ਿਨਃ। ਏषਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰਸ੍ਮਾਕਂ ਪੁਰੁषਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਰਾਮਾ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਾਡੀ ਕੁਦਰਤ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਭੂਮਿਰ੍ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਰੂਪਂ ਚ ਵਿਗ੍ਰਹੇ ਕਾਰਣਾਨਿ ਚ। ਤਤ੍ਰ ਕਸ੍ਤੇ ਵਨੇ ਲੋਭੋ ਮਦੀਯੇषੁ ਫਲੇषੁ ਵਾ
ਧਰਤੀ, ਸੋਨਾ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਕਾਰਨ—ਇਹ ਲਾਲਚ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹਨ। ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਲੋਭ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨਯਸ਼੍ਚ ਵਿਨਯਸ਼੍ਚੋਭੌ ਨਿਗ੍ਰਹਾਨੁਗ੍ਰਹਾਵਪਿ। ਰਾਜਵृਤ੍ਤਿਰਸਂਕੀਰ੍ਣਾ ਨ ਨृਪਾਃ ਕਾਮਵृਤ੍ਤਯਃ
ਨੈਤੀਕਤਾ ਤੇ ਸੰਜਮ, ਸਜ਼ਾ ਤੇ ਦਇਆ—ਇਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਫਰਜ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਰਾਜੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਕਾਮਪ੍ਰਧਾਨਸ਼੍ਚ ਕੋਪਨਸ਼੍ਚਾਨਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਰਾਜਵृਤ੍ਤੇषੁ ਸਂਕੀਰ੍ਣਃ ਸ਼ਰਾਸਨਪਰਾਯਣਃ
ਪਰ ਤੂੰ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ।
ਨ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਯਪਚਿਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮੇ ਨਾਰ੍ਥੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰਵਸ੍ਥਿਤਾ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ ਕਾਮਵृਤ੍ਤਃ ਸਨ੍ ਕृष੍ਯਸੇ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਧਨ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਭਟਕਦਾ ਹੈਂ।
ਹਤ੍ਵਾ ਬਾਣੇਨ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਮਾਮਿਹਾਨਪਰਾਧਿਨਮ੍। ਕਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਕਰ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਕਾਕੁਤਸਥ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਬੇਕਸੂਰ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਤੂੰ ਕੀ ਦੱਸੇਗਾ?
ਰਾਜਹਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਗੋਘ੍ਨਸ਼੍ਚੋਰਃ ਪ੍ਰਾਣਿਵਧੇ ਰਤਃ। ਨਾਸ੍ਤਿਕਃ ਪਰਿਵੇਤ੍ਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਚੋਰ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਨਾਸਤਿਕ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਅਭੀਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੂਚਕਸ਼੍ਚ ਕਦਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ। ਲੋਕਂ ਪਾਪਾਤ੍ਮਨਾਮੇਤੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਚੁਗਲਖੋਰ, ਕੰਜੂਸ, ਦੋਸਤ ਦਾ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਅਭੀਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ — ਇਹ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਧਾਰ੍ਯਂ ਚਰ੍ਮ ਮੇ ਸਦ੍ਭੀ ਰੋਮਾਣ੍ਯਸ੍ਥਿ ਚ ਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਚ ਮਾਂਸਾਨਿ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧੈਰ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਭਿਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ, ਵਾਲ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦੇ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਮੇਰਾ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ।
ਪਞ੍ਚ ਪਞ੍ਚਨਖਾ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਣ ਰਾਘਵ। ਸ਼ਲ੍ਯਕਃ ਸ਼੍ਵਾਵਿਧੋ ਗੋਧਾ ਸ਼ਸ਼ਃ ਕੂਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਮਃ
ਪੰਜ ਪੰਜ-ਨਖ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਰਾਘਵ: ਸੂਈਦਾਰ, ਕੁੱਤੇ ਵਾਲਾ, ਗੋਧਾ, ਖਰਗੋਸ਼ ਅਤੇ ਕੁੰਭ (ਕੱਛੂ) ਪੰਜਵਾਂ।
ਚਰ੍ਮ ਚਾਸ੍ਥਿ ਚ ਮੇ ਰਾਮ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ। ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਚ ਮਾਂਸਾਨਿ ਸੋऽਹਂ ਪਞ੍ਚਨਖੋ ਹਤਃ
ਰਾਮ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਹੀਂ ਛੁਹਦੇ, ਮੇਰਾ ਮਾਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ; ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ, ਪੰਜ-ਨਖ ਵਾਲਾ ਜੀਵ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਤਾਰਯਾ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਯਾ ਹਿਤਮ੍। ਤਦਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮੋਹੇਨ ਕਾਲਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਗਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਤਾਰਾ ਨੇ ਸੱਚ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਆਖੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀ ਸੀ; ਪਰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮੈਂ ਕismet ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥੇਨ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਨ ਸਨਾਥਾ ਵਸੁਂਧਰਾ। ਪ੍ਰਮਦਾ ਸ਼ੀਲਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾ ਪਤ੍ਯੇਵ ਚ ਵਿਧਰ੍ਮਣਾ
ਕਾਕੁਤਸਥ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਸਚਮੁਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਆਦਤਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਿਕੰਮੇ ਪਤੀ ਨਾਲ।
ਸ਼ਠੋ ਨੈਕृਤਿਕਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੋ ਮਿਥ੍ਯਾਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਮਾਨਸਃ। ਕਥਂ ਦਸ਼ਰਥੇਨ ਤ੍ਵਂ ਜਾਤਃ ਪਾਪੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਵਿਅਭੀਚਾਰੀ, ਨੀਚ ਤੇ ਝੂਠੀ ਨਿਮਰਤਾ ਵਾਲਾ — ਤੂੰ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਸ਼ਰਥ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ?
ਛਿਨ੍ਨਚਾਰਿਤ੍ਰ੍ਯਕਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮਾਤਿਵਰ੍ਤਿਨਾ। ਤ੍ਯਕ੍ਤਧਰ੍ਮਾਙ੍ਕੁਸ਼ੇਨਾਹਂ ਨਿਹਤੋ ਰਾਮਹਸ੍ਤਿਨਾ
ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੀ ਹੱਦ ਤੋੜ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਡੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਮ-ਹਾਥੀ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਸ਼ੁਭਂ ਚਾਪ੍ਯਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਸਤਾਂ ਚੈਵ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍। ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਚੇਦृਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਦ੍ਭਿਃ ਸਹ ਸਮਾਗਤਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਐਸਾ ਅਸ਼ੁਭ ਤੇ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਿਆ ਗਿਆ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਕੀ ਦੱਸੇਗਾ?
ਉਦਾਸੀਨੇषੁ ਯੋऽਸ੍ਮਾਸੁ ਵਿਕ੍ਰਮੋऽਯਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਃ। ਅਪਕਾਰਿषੁ ਤੇ ਰਾਮ ਨੈਵਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਰਾਮ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਨਿਰਪੱਖ ਹਾਂ, ਦਿਖਾਈ, ਉਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਯੁਧ੍ਯੇਥਾ ਮਯਾ ਯੁਧਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ। ਅਦ੍ਯ ਵੈਵਸ੍ਵਤਂ ਦੇਵਂ ਪਸ਼੍ਯੇਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਹਤੋ ਮਯਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੜਦਾ, ਨਰਪਤਿ ਪੁੱਤਰ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਕੇ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ।
ਤ੍ਵਯਾਦृਸ਼੍ਯੇਨ ਤੁ ਰਣੇ ਨਿਹਤੋऽਹਂ ਦੁਰਾਸਦਃ। ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਃ ਪਨ੍ਨਗੇਨੈਵ ਨਰਃ ਪਾਪਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਪਰ ਮੈਂ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਪ੍ਰਿਯਕਾਮੇਨ ਯਦਹਂ ਨਿਹਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਮਾਮੇਵ ਯਦਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮੇਤਦਰ੍ਥਮਚੋਦਯਃ। ਮੈਥਿਲੀਮਹਮੇਕਾਹ੍ਨਾ ਤਵ ਚਾਨੀਤਵਾਨ੍ ਭਵੇਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਦੱਸਦਾ; ਮੈਂ ਇਕ ਦਿਨ ਵਿਚ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦਾ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਵ ਭਾਰ੍ਯਾਪਹਾਰਿਣਮ੍। ਕਣ੍ਠੇ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਂ ਤੇऽਨਿਹਤਂ ਰਾਵਣਂ ਰਣੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਨੂੰ ਗਲ ਵਿਚ ਰੱਸਾ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿਉਂਦਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ।