ਏष ਮੁष੍ਟਿਰ੍ਮਹਾਨ੍ ਬਦ੍ਧੋ ਗਾਢਃ ਸੁਨਿਯਤਾਙ੍ਗੁਲਿਃ। ਮਯਾ ਵੇਗਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਦਾਯ ਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਮੁੱਕਾ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਲਿਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਵ ਚੈष ਹਰਨ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਮੁष੍ਟਿਃ ਪਤਤੁ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੁੱਕਾ, ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਵੇ!'
ਤਾਡਿਤਸ੍ਤੇਨ ਤਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਮਭਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵੇਗਤਃ। ਅਭਵਚ੍ਛੋਣਿਤੋਦ੍ਗਾਰੀ ਸਾਪੀਡ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਤੇ ਲਹੂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਤੁ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਂ ਸਾਲਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਤੇਜਸਾ। ਗਾਤ੍ਰੇष੍ਵਭਿਹਤੋ ਵਾਲੀ ਵਜ੍ਰੇਣੇਵ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜਿਆ ਤੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਨਿਰ੍ਭਗ੍ਨਃ ਸਾਲਤਾਡਨਵਿਹ੍ਵਲਃ। ਗੁਰੁਭਾਰਭਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਨੌਃ ਸਸਾਰ੍ਥੇਵ ਸਾਗਰੇ
ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੋਟ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਵਜ਼ਨ ਨਾਲ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ ਵਾਲੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਭਾਰ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਦੀ ਨੌਕ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੌ ਭੀਮਬਲਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਸੁਪਰ੍ਣਸਮਵੇਗਿਤੌ। ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੌ ਘੋਰਵਪੁषੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਵਿਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਧੇ ਹੋਏ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨੌ ਛਿਦ੍ਰਾਨ੍ਵੇषਣਤਤ੍ਪਰੌ। ਤਤੋऽਵਰ੍ਧਤ ਵਾਲੀ ਤੁ ਬਲਵੀਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੋਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪਰਿਹੀਯਤ। ਵਾਲਿਨਾ ਭਗ੍ਨਦਰ੍ਪਸ੍ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਮਨ੍ਦਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਸੂਰਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਲੀ ਵੱਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਗਰੂਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਪਈ।
ਵਾਲਿਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾਮਰ੍षੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਰਾਘਵਮ੍। ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਸ਼ਾਖੈਃ ਸ਼ਿਖਰੈਰ੍ਵਜ੍ਰਕੋਟਿਨਿਭੈਰ੍ਨਖੈਃ
ਵਾਲੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਦਿਖਾਇਆ, ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਡੰਗਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ।
ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਜਾਨੁਭਿਃ ਪਦ੍ਭਿਰ੍ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਘੋਰਂ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਮੁੱਕਿਆਂ, ਗੁੱਟਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਲੜਾਈ।
ਤੌ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਤੌ ਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਵਾਨਰੌ ਵਨਚਾਰਿਣੌ। ਮੇਘਾਵਿਵ ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦੈਸ੍ਤਰ੍ਜਮਾਨੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਵਾਨਰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹੀਯਮਾਨਮਥਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਘਵਃ ਸ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਆਰ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਸ ਸ਼ਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਵੀਰੋ ਵਾਲਿਨੋ ਵਧਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋ ਧਨੁषਿ ਸਂਧਾਯ ਸ਼ਰਮਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਮ੍। ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਤਚ੍ਚਾਪਂ ਕਾਲਚਕ੍ਰਮਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਫਿਰ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਧਨੁ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯਾਤਲਘੋषੇਣ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪਤ੍ਰਰਥੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਮृਗਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੁਗਾਨ੍ਤ ਇਵ ਮੋਹਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਧਨੁ ਦੀ ਤਾਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਹਿਰਣ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਜ੍ਰਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਸ਼ਨਿਸਂਨਿਭਃ। ਰਾਘਵੇਣ ਮਹਾਬਾਣੋ ਵਾਲਿਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਪਾਤਿਤਃ
ਰਾਘਵ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਵੱਡਾ ਤੀਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਗਰਜਨ ਕਰਦਾ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਲੱਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵੀਰ੍ਯਯੁਕ੍ਤਃ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਵੇਗੇਨਾਭਿਹਤੋ ਵਾਲੀ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਧ੍ਵਜ ਇਵੋਦ੍ਧੂਤਃ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਮਹੀਤਲੇ। ਆਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਸਮਯੇ ਮਾਸਿ ਗਤਸ਼੍ਰੀਕੋ ਵਿਚੇਤਨਃ। ਬਾष੍ਪਸਂਰੁਦ੍ਧਕਣ੍ਠਸ੍ਤੁ ਵਾਲੀ ਚਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਚਮਕ ਖੋ ਬੈਠਾ, ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠਾ, ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਲਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬੋਲਿਆ।
ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ ਕਾਲਯੁਗਾਨ੍ਤਕੋਪਮਂ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਂ ਕਾਞ੍ਚਨਰੂਪ੍ਯਭੂषਿਤਮ੍। ਸਸਰ੍ਜ ਦੀਪ੍ਤਂ ਤਮਮਿਤ੍ਰਮਰ੍ਦਨਂ ਸਧੂਮਮਗ੍ਨਿਂ ਮੁਖਤੋ ਯਥਾ ਹਰਃ
ਉੱਚਾ ਦਰਜੇ ਦਾ ਮਨੁੱਖ, ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਾ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਕੱਢਦਾ ਹੈ।
ਅਥੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸ਼ੋਣਿਤਤੋਯਵਿਸ੍ਰਵੈਃ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਸ਼ੋਕ ਇਵਾਨਿਲੋਦ੍ਧਤਃ। ਵਿਚੇਤਨੋ ਵਾਸਵਸੂਨੁਰਾਹਵੇ ਪ੍ਰਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਧ੍ਵਜਵਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਅਸ਼ੋਕ ਦਰਖ਼ਤ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਾਸਵ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵਾਲ਼ੀ, ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
thumb|ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੀ ਸਤਾਰਾਂਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰੇਣਾਭਿਹਤੋ ਰਾਮੇਣ ਰਣਕਰ੍ਕਸ਼ਃ। ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਵਾਲੀ ਨਿਕृਤ੍ਤ ਇਵ ਪਾਦਪਃ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਰ ਨਾਲ ਵਾਲ਼ੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤਗੜਾ ਸੀ, ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ, ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਭੂਮੌ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਃ। ਅਪਤਦ੍ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਰਸ਼੍ਮਿਰਿਵ ਧ੍ਵਜਃ
ਉਹ, ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਪਿਆ, ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਫੈਲ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਖੁਲ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਪਤਿਤੇ ਭੂਮੌ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੇ। ਨष੍ਟਚਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵ ਵ੍ਯੋਮ ਨ ਵ੍ਯਰਾਜਤ ਮੇਦਿਨੀ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਚਾਨਣ ਰਹਿਤ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਣੀ ਛੱਡ ਗਈ।
ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਨ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਜਹਾਤਿ ਨ ਪ੍ਰਾਣਾ ਨ ਤੇਜੋ ਨ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ, ਜਿੰਦ, ਜੋਸ਼ ਜਾਂ ਸ਼ੌਰਿਆ ਨਹੀਂ ਗੁਆਇਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰਦਤ੍ਤਾ ਵਰਾ ਮਾਲਾ ਕਾਞ੍ਚਨੀ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਾ। ਦਧਾਰ ਹਰਿਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤੇਜਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚ ਸਾ
ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਮਾਲਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਜੋਸ਼ ਤੇ ਚਮਕ ਨੂੰ ਬਚਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ ਤਯਾ ਮਾਲਯਾ ਵੀਰੋ ਹੈਮਯਾ ਹਰਿਯੂਥਪਃ। ਸਂਧ੍ਯਾਨੁਗਤਪਰ੍ਯਨ੍ਤਃ ਪਯੋਧਰ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਵੀਰ ਮੁਖੀ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਲਣ ਵੇਲੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਲਾ ਚ ਦੇਹਸ਼੍ਚ ਮਰ੍ਮਘਾਤੀ ਚ ਯਃ ਸ਼ਰਃ। ਤ੍ਰਿਧੇਵ ਰਚਿਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪਤਿਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ੋਭਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਉਹ ਸਰ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਮਰਮ 'ਤੇ ਲੱਗਾ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਪ੍ਰਭਾਵਨਮ੍। ਰਾਮਬਾਣਾਸਨਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਾਵਹਤ੍ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਉਹ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ 'ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤਥਾ ਪਤਿਤਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਗਤਾਰ੍ਚਿषਮਿਵਾਨਲਮ੍। ਯਯਾਤਿਮਿਵ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਦੇਵਲੋਕਾਦਿਹ ਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਮਿੱਟ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੋਵੇ।