ਨ ਮੇ ਗਰ੍ਵਿਤਮਾਯਸ੍ਤਂ ਸਹਿष੍ਯਤਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਕृਤਂ ਤਾਰੇ ਸਹਾਯਤ੍ਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸੌਹृਦਂ ਮਯਿ
ਉਹ ਮਾੜਾ ਤੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ; ਤਾਰਾ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥ ਤੇ ਸਨੇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਪਿਤਾਸਿ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਜਨੇਨ ਚ। ਅਲਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਤਮਹਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਰਣੇ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਰੋਕੀ ਗਈ ਹੈ; ਬਸ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਭਰਾ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ, ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਂ ਤੁ ਤਾਰਾ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਵਾਲਿਨਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀ। ਚਕਾਰ ਰੁਦਤੀ ਮਨ੍ਦਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਸਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਫਿਰ ਤਾਰਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਰੋਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਚਲ ਪਈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ ਵਿਜਯੈषਿਣੀ। ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਸ਼ੋਕਮੋਹਿਤਾ
ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਤਾਰਾ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦਿਲ ਲੈ ਕੇ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਯਾਂ ਤੁ ਤਾਰਾਯਾਂ ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍। ਨਗਰ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਸਰ੍ਪ ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਜਦ ਤਾਰਾ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹਿਸਕਦਾ ਹੋਇਆ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।
ਸ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਰੋषੋ ਵਾਲੀ ਪਰਮਵੇਗਵਾਨ੍। ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚਾਰਯਨ੍ ਦृष੍ਟਿਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਵਾਲੀ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਹੇਮਪਿਙ੍ਗਲਮ੍। ਸੁਸਂਵੀਤਮਵष੍ਟਬ੍ਧਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵਾਨਲਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਾਲੀ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਪੀਲਾ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਿਆ ਤੇ ਤਿਆਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਵਾਲੀ ਗਾਢਸਂਵੀਤੋ ਮੁष੍ਟਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵਮੇਵਾਭਿਮੁਖੋ ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਵਾਲੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣਾ ਮੁੱਕਾ ਉੱਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਲੜਨ ਲਈ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ਼੍ਲਿष੍ਟਂ ਮੁष੍ਟਿਂ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਂਰਬ੍ਧਤਰਮਾਗਤਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੋऽਪਿ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵਾਲਿਨਂ ਹੇਮਮਾਲਿਨਮ੍
ਮੁੱਕਾ ਕਸ ਕੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ, ਸੁਗਰੀਵ ਵੀ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਂ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਰਣਕੋਵਿਦਮ੍। ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਾਵੇਗਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਏष ਮੁष੍ਟਿਰ੍ਮਹਾਨ੍ ਬਦ੍ਧੋ ਗਾਢਃ ਸੁਨਿਯਤਾਙ੍ਗੁਲਿਃ। ਮਯਾ ਵੇਗਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਦਾਯ ਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਮੁੱਕਾ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਲਿਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਵ ਚੈष ਹਰਨ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਮੁष੍ਟਿਃ ਪਤਤੁ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੁੱਕਾ, ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਵੇ!'
ਤਾਡਿਤਸ੍ਤੇਨ ਤਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਮਭਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵੇਗਤਃ। ਅਭਵਚ੍ਛੋਣਿਤੋਦ੍ਗਾਰੀ ਸਾਪੀਡ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਤੇ ਲਹੂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਤੁ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਂ ਸਾਲਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਤੇਜਸਾ। ਗਾਤ੍ਰੇष੍ਵਭਿਹਤੋ ਵਾਲੀ ਵਜ੍ਰੇਣੇਵ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜਿਆ ਤੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਨਿਰ੍ਭਗ੍ਨਃ ਸਾਲਤਾਡਨਵਿਹ੍ਵਲਃ। ਗੁਰੁਭਾਰਭਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਨੌਃ ਸਸਾਰ੍ਥੇਵ ਸਾਗਰੇ
ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੋਟ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਵਜ਼ਨ ਨਾਲ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ ਵਾਲੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਭਾਰ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਦੀ ਨੌਕ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੌ ਭੀਮਬਲਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਸੁਪਰ੍ਣਸਮਵੇਗਿਤੌ। ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੌ ਘੋਰਵਪੁषੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਵਿਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਧੇ ਹੋਏ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨੌ ਛਿਦ੍ਰਾਨ੍ਵੇषਣਤਤ੍ਪਰੌ। ਤਤੋऽਵਰ੍ਧਤ ਵਾਲੀ ਤੁ ਬਲਵੀਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੋਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪਰਿਹੀਯਤ। ਵਾਲਿਨਾ ਭਗ੍ਨਦਰ੍ਪਸ੍ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਮਨ੍ਦਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਸੂਰਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਲੀ ਵੱਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਗਰੂਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਪਈ।
ਵਾਲਿਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾਮਰ੍षੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਰਾਘਵਮ੍। ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਸ਼ਾਖੈਃ ਸ਼ਿਖਰੈਰ੍ਵਜ੍ਰਕੋਟਿਨਿਭੈਰ੍ਨਖੈਃ
ਵਾਲੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਦਿਖਾਇਆ, ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਡੰਗਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ।
ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਜਾਨੁਭਿਃ ਪਦ੍ਭਿਰ੍ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਘੋਰਂ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਮੁੱਕਿਆਂ, ਗੁੱਟਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਲੜਾਈ।
ਤੌ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਤੌ ਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਵਾਨਰੌ ਵਨਚਾਰਿਣੌ। ਮੇਘਾਵਿਵ ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦੈਸ੍ਤਰ੍ਜਮਾਨੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਵਾਨਰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹੀਯਮਾਨਮਥਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਘਵਃ ਸ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਆਰ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਸ ਸ਼ਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਵੀਰੋ ਵਾਲਿਨੋ ਵਧਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋ ਧਨੁषਿ ਸਂਧਾਯ ਸ਼ਰਮਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਮ੍। ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਤਚ੍ਚਾਪਂ ਕਾਲਚਕ੍ਰਮਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਫਿਰ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਧਨੁ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯਾਤਲਘੋषੇਣ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪਤ੍ਰਰਥੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਮृਗਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੁਗਾਨ੍ਤ ਇਵ ਮੋਹਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਧਨੁ ਦੀ ਤਾਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਹਿਰਣ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਜ੍ਰਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਸ਼ਨਿਸਂਨਿਭਃ। ਰਾਘਵੇਣ ਮਹਾਬਾਣੋ ਵਾਲਿਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਪਾਤਿਤਃ
ਰਾਘਵ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਵੱਡਾ ਤੀਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਗਰਜਨ ਕਰਦਾ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਲੱਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵੀਰ੍ਯਯੁਕ੍ਤਃ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਵੇਗੇਨਾਭਿਹਤੋ ਵਾਲੀ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਧ੍ਵਜ ਇਵੋਦ੍ਧੂਤਃ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਮਹੀਤਲੇ। ਆਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਸਮਯੇ ਮਾਸਿ ਗਤਸ਼੍ਰੀਕੋ ਵਿਚੇਤਨਃ। ਬਾष੍ਪਸਂਰੁਦ੍ਧਕਣ੍ਠਸ੍ਤੁ ਵਾਲੀ ਚਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਚਮਕ ਖੋ ਬੈਠਾ, ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠਾ, ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਲਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬੋਲਿਆ।
ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ ਕਾਲਯੁਗਾਨ੍ਤਕੋਪਮਂ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਂ ਕਾਞ੍ਚਨਰੂਪ੍ਯਭੂषਿਤਮ੍। ਸਸਰ੍ਜ ਦੀਪ੍ਤਂ ਤਮਮਿਤ੍ਰਮਰ੍ਦਨਂ ਸਧੂਮਮਗ੍ਨਿਂ ਮੁਖਤੋ ਯਥਾ ਹਰਃ
ਉੱਚਾ ਦਰਜੇ ਦਾ ਮਨੁੱਖ, ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਾ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਕੱਢਦਾ ਹੈ।
ਅਥੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸ਼ੋਣਿਤਤੋਯਵਿਸ੍ਰਵੈਃ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਸ਼ੋਕ ਇਵਾਨਿਲੋਦ੍ਧਤਃ। ਵਿਚੇਤਨੋ ਵਾਸਵਸੂਨੁਰਾਹਵੇ ਪ੍ਰਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਧ੍ਵਜਵਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਅਸ਼ੋਕ ਦਰਖ਼ਤ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਾਸਵ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵਾਲ਼ੀ, ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।