ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਰਾਮਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਿਤਮ੍। ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾਨ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਣਸਾਧਕਾਨ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਏ।
ਅਗ੍ਰਤਸ੍ਤੁ ਯਯੌ ਤਸ੍ਯ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਂਹਤਗ੍ਰੀਵੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਮੋਟੇ ਗਲੇ ਵਾਲਾ ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ ਚਲੇ।
ਪृष੍ਠਤੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੀਰੋ ਨਲੋ ਨੀਲਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਤਾਰਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਰਿਯੂਥਪਯੂਥਪਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਨਲ, ਬਲਵਾਨ ਨੀਲ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਤਾਰਾ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਦਾਰ ਸੀ, ਚਲੇ।
ਤੇ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਭਾਰਾਵਲਮ੍ਬਿਨਃ। ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਮ੍ਬੁਵਹਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਂਗਮਾਃ
ਉਹ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਗਏ।
ਕਨ੍ਦਰਾਣਿ ਚ ਸ਼ੈਲਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਦਰਾਣਿ ਗੁਹਾਸ੍ਤਥਾ। ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਦਰੀਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ, ਚੋਟੀਆਂ, ਖੱਡਾਂ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਾਦੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਵੈਦੂਰ੍ਯਵਿਮਲੈਸ੍ਤੋਯੈਃ ਪਦ੍ਮੈਸ਼੍ਚਾਕੋਸ਼ਕੁਡ੍ਮਲੈਃ। ਸ਼ੋਭਿਤਾਨ੍ ਸਜਲਾਨ੍ ਮਾਰ੍ਗੇ ਤਟਾਕਾਂਸ਼੍ਚਾਵਲੋਕਯਨ੍
ਉਹ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਪਖਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਕਲੀ ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਝੀਲ ਵੇਖਦੇ ਗਏ।
ਕਾਰਣ੍ਡੈਃ ਸਾਰਸੈਰ੍ਹਂਸੈਰ੍ਵਞ੍ਜੁਲੈਰ੍ਜਲਕੁਕ੍ਕੁਟੈਃ। ਚਕ੍ਰਵਾਕੈਸ੍ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਸ਼ਕੁਨੈਃ ਪ੍ਰਤਿਨਾਦਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਝੀਲਾਂ ਕਾਂਗ, ਸਰਸ, ਹੰਸ, ਵੰਜੂਲ, ਜਲ ਕੁੱਕੜ, ਚਕਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮृਦੁਸ਼ष੍ਪਾਙ੍ਕੁਰਾਹਾਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਭਯਾਨ੍ ਵਨਗੋਚਰਾਨ੍। ਚਰਤਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਸ੍ਥਲੀषੁ ਹਰਿਣਾਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਨਰਮ ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਕੋਪਲਾਂ ਚਰਦੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਅਤੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣ ਵੇਖੇ।
ਤਟਾਕਵੈਰਿਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲਦਨ੍ਤਵਿਭੂषਿਤਾਨ੍। ਘੋਰਾਨੇਕਚਰਾਨ੍ ਵਨ੍ਯਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਰਦਾਨ੍ ਕੂਲਘਾਤਿਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਇਕੱਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਅਤੇ ਕੰਢਿਆਂ ਨੂੰ ਝਟਕਦੇ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਮਤ੍ਤਾਨ੍ ਗਿਰਿਤਟੋਤ੍ਕृष੍ਟਾਨ੍ ਪਰ੍ਵਤਾਨਿਵ ਜਙ੍ਗਮਾਨ੍। ਵਾਨਰਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਰਦਪ੍ਰਖ੍ਯਾਨ੍ ਮਹੀਰੇਣੁਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਹਿਲਦੇ-ਡੁਲਦੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਵਨੇ ਵਨਚਰਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਖੇਚਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਹਂਗਮਾਨ੍। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਹੇਠ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਏष ਮੇਘ ਇਵਾਕਾਸ਼ੇ ਵृਕ੍ਸ਼षਣ੍ਡਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਮੇਘਸਂਘਾਤਵਿਪੁਲਃ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤਕਦਲੀਵृਤਃ
ਇਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਿਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕਿਮੇਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਖੇ ਕੌਤੂਹਲਂ ਮਮ। ਕੌਤੂਹਲਾਪਨਯਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਦੋਸਤ, ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਵਧ ਗਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇਹ ਜਿਗਿਆਸਾ ਦੂਰ ਕਰ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਗਚ੍ਛਨ੍ ਨੇਵਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇऽਥ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਨ੍ਮਹਦ੍ ਵਨਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਚਲਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਦੱਸਿਆ।
ਏਤਦ੍ ਰਾਘਵ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼੍ਰਮਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਉਦ੍ਯਾਨਵਨਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਾਦੁਮੂਲਫਲੋਦਕਮ੍
ਰਾਘਵ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ ਜੋ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਮੂਲ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤਜਨਾ ਨਾਮ ਮੁਨਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਸਪ੍ਤੈਵਾਸਨ੍ਨਧਃਸ਼ੀਰ੍षਾ ਨਿਯਤਂ ਜਲਸ਼ਾਯਿਨਃ
ਇੱਥੇ ਸੱਤ ਜਣਿਆਂ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੱਤੇ ਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਲਟੇ ਸਿਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰੇ ਕृਤਾਹਾਰਾ ਵਾਯੁਨਾਚਲਵਾਸਿਨਃ। ਦਿਵਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤੈਰ੍ਯਾਤਾਃ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਸਕਲੇਵਰਾਃ
ਇਹ ਮੁਨੀ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ, ਤੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇषਾਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਦ੍ਰੁਮਪ੍ਰਾਕਾਰਸਂਵृਤਮ੍। ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਸੁਦੁਰਾਧਰ੍षਮਪਿ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਇੰਨਾ ਅਟੱਲ ਹੈ ਕਿ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤ੍ਯੇਤਤ੍ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਵਨਚਾਰਿਣਃ। ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਮੋਹਾਦ੍ ਯੇऽਪ੍ਯਤ੍ਰ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪੁਨਃ
ਪੰਛੀ ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਵੀ ਇਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਵਿਭੂषਣਰਵਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਸਕਲਾਕ੍ਸ਼ਰਾਃ। ਤੂਰ੍ਯਗੀਤਸ੍ਵਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗਨ੍ਧੋ ਦਿਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵ
ਇੱਥੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ, ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਵੀ, ਅਤੇ ਰਾਘਵ, ਇੱਕ ਸੁਗੰਧਤ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰੇਤਾਗ੍ਨਯੋऽਪਿ ਦੀਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਧੂਮੋ ਹ੍ਯੇष ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਵੇष੍ਟਯਨ੍ਨਿਵ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਕਪੋਤਾਙ੍ਗਾਰੁਣੋ ਘਨਃ
ਇੱਥੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਯੱਗ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਵੀ ਜਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਧੂੰਆਂ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਘਣਾ ਤੇ ਕਬੂਤਰ ਵਾਂਗ ਲਾਲੀ ਮਿਸ਼ਰਤ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਏਤੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ੍ਤੇ ਧੂਮਸਂਸਕ੍ਤਮਸ੍ਤਕਾਃ। ਮੇਘਜਾਲਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਵੈਡੂਰ੍ਯਗਿਰਯੋ ਯਥਾ
ਇਹ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਿਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਨੀਲੇ ਪਹਾੜ ਹੋਣ।
ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਂਸ੍ਤੇषਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਰਾਘਵ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸਂਹਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਰਾਘਵ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।
ਪ੍ਰਣਮਨ੍ਤਿ ਹਿ ਯੇ ਤੇषਾਮृषੀਣਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਨ ਤੇषਾਮਸ਼ੁਭਂ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛਰੀਰੇ ਰਾਮ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਵਾਪਰਦਾ।
ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਾਨृषੀਨਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਮੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜਮ੍ਮੁਃ ਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ
ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ ਤੇ ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਦੂਰਮਧ੍ਵਾਨਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਪ੍ਤਜਨਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍। ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾਂ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਵਾਲਿਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਸੱਤ ਜਣਿਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਤੱਕ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜ ਹੇਠ ਆਉਂਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮਾਨੁਜਰਾਮਵਾਨਰਾਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਦਿਤੋਗ੍ਰਤੇਜਸਃ। ਪੁਰੀਂ ਸੁਰੇਸ਼ਾਤ੍ਮਜਵੀਰ੍ਯਪਾਲਿਤਾਂ ਵਧਾਯ ਸ਼ਤ੍ਰੋਃ ਪੁਨਰਾਗਤਾਸ੍ਤ੍ਵਿਹ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਤੇ ਵਾਨਰ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਵਧਾ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆਏ ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ।
thumb|ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲ਼ਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਦਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੁਣ ਸੁਣੋ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਵਾਲਿਨਃ ਪੁਰੀਮ੍। ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰਾਤ੍ਮਾਨਮਾਵृਤ੍ਯ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਨ੍ ਗਹਨੇ ਵਨੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਵਾਲ਼ੀ ਦੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਕੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।