ਦਤ੍ਤਾਭਯਵਧੋ ਨਾਮ ਪਾਤਕਂ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਅਹਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚੈਵ ਸੀਤਾ ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਪਾਪ ਹੈ। ਮੈਂ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ—
ਤ੍ਵਦਧੀਨਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ਼ਰਣਂ ਭਵਾਨ੍। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਮਾਸ਼ਙ੍ਕੀਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਆਧੀਨ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਲੜ, ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਵਾਨਰ।
ਏਤਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਤੁ ਮਯਾ ਪਸ਼੍ਯ ਵਾਲਿਨਮਾਹਵੇ। ਨਿਰਸ੍ਤਮਿषੁਣੈਕੇਨ ਚੇष੍ਟਮਾਨਂ ਮਹੀਤਲੇ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ ਕਿ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਢਹਿ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨੋ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਯੇਨ ਤ੍ਵਾਮਭਿਜਾਨੀਯਾਂ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੋਈ ਪਹਚਾਣ ਬਣਾਈਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਦੁੰਦ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਾਂ।
ਗਜਪੁष੍ਪੀਮਿਮਾਂ ਫੁਲ੍ਲਾਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍। ਕੁਰੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਕਣ੍ਠੇऽਸ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਹ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਗਜਪੁਸ਼ਪੀ ਫੁੱਲ ਵਾਲੀ ਬੇਲ ਤੋੜ ਕੇ ਮਹਾਨ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇ।
ਤਤੋ ਗਿਰਿਤਟੇ ਜਾਤਾਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਕੁਸੁਮਾਯੁਤਾਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਗਜਪੁष੍ਪੀਂ ਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠੇ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਖਿੜੀ ਹੋਈ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗਜਪੁਸ਼ਪੀ ਬੇਲ ਤੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤਯਾ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਁਲ੍ਲਤਯਾ ਕਣ੍ਠਸਕ੍ਤਯਾ। ਮਾਲਯੇਵ ਬਲਾਕਾਨਾਂ ਸਸਂਧ੍ਯ ਇਵ ਤੋਯਦਃ
ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬੇਲ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬੱਤਖਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਬੱਦਲ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ।
ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨੋ ਵਪੁषਾ ਰਾਮਵਾਕ੍ਯਸਮਾਹਿਤਃ। ਜਗਾਮ ਸਹ ਰਾਮੇਣ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਪੁਨਰਾਪ ਸਃ
ਸੁੰਦਰ ਅਕਲ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ ਅਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਵੱਲ ਗਿਆ।
thumb|ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਹੁਣ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤੇਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ऋष੍ਯਮੂਕਾਤ੍ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਗ੍ਰਜਃ। ਜਗਾਮ ਸਹ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਲਿਵਿਕ੍ਰਮਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਤੋਂ, ਧਰਮਵਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਾਲੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਰਾਮਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਿਤਮ੍। ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾਨ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਣਸਾਧਕਾਨ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਏ।
ਅਗ੍ਰਤਸ੍ਤੁ ਯਯੌ ਤਸ੍ਯ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਂਹਤਗ੍ਰੀਵੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਮੋਟੇ ਗਲੇ ਵਾਲਾ ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ ਚਲੇ।
ਪृष੍ਠਤੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੀਰੋ ਨਲੋ ਨੀਲਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਤਾਰਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਰਿਯੂਥਪਯੂਥਪਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਨਲ, ਬਲਵਾਨ ਨੀਲ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਤਾਰਾ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਦਾਰ ਸੀ, ਚਲੇ।
ਤੇ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਭਾਰਾਵਲਮ੍ਬਿਨਃ। ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਮ੍ਬੁਵਹਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਂਗਮਾਃ
ਉਹ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਗਏ।
ਕਨ੍ਦਰਾਣਿ ਚ ਸ਼ੈਲਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਦਰਾਣਿ ਗੁਹਾਸ੍ਤਥਾ। ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਦਰੀਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ, ਚੋਟੀਆਂ, ਖੱਡਾਂ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਾਦੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਵੈਦੂਰ੍ਯਵਿਮਲੈਸ੍ਤੋਯੈਃ ਪਦ੍ਮੈਸ਼੍ਚਾਕੋਸ਼ਕੁਡ੍ਮਲੈਃ। ਸ਼ੋਭਿਤਾਨ੍ ਸਜਲਾਨ੍ ਮਾਰ੍ਗੇ ਤਟਾਕਾਂਸ਼੍ਚਾਵਲੋਕਯਨ੍
ਉਹ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਪਖਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਕਲੀ ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਝੀਲ ਵੇਖਦੇ ਗਏ।
ਕਾਰਣ੍ਡੈਃ ਸਾਰਸੈਰ੍ਹਂਸੈਰ੍ਵਞ੍ਜੁਲੈਰ੍ਜਲਕੁਕ੍ਕੁਟੈਃ। ਚਕ੍ਰਵਾਕੈਸ੍ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਸ਼ਕੁਨੈਃ ਪ੍ਰਤਿਨਾਦਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਝੀਲਾਂ ਕਾਂਗ, ਸਰਸ, ਹੰਸ, ਵੰਜੂਲ, ਜਲ ਕੁੱਕੜ, ਚਕਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮृਦੁਸ਼ष੍ਪਾਙ੍ਕੁਰਾਹਾਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਭਯਾਨ੍ ਵਨਗੋਚਰਾਨ੍। ਚਰਤਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਸ੍ਥਲੀषੁ ਹਰਿਣਾਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਨਰਮ ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਕੋਪਲਾਂ ਚਰਦੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਅਤੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣ ਵੇਖੇ।
ਤਟਾਕਵੈਰਿਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲਦਨ੍ਤਵਿਭੂषਿਤਾਨ੍। ਘੋਰਾਨੇਕਚਰਾਨ੍ ਵਨ੍ਯਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਰਦਾਨ੍ ਕੂਲਘਾਤਿਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਇਕੱਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਅਤੇ ਕੰਢਿਆਂ ਨੂੰ ਝਟਕਦੇ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਮਤ੍ਤਾਨ੍ ਗਿਰਿਤਟੋਤ੍ਕृष੍ਟਾਨ੍ ਪਰ੍ਵਤਾਨਿਵ ਜਙ੍ਗਮਾਨ੍। ਵਾਨਰਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਰਦਪ੍ਰਖ੍ਯਾਨ੍ ਮਹੀਰੇਣੁਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਹਿਲਦੇ-ਡੁਲਦੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਵਨੇ ਵਨਚਰਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਖੇਚਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਹਂਗਮਾਨ੍। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਹੇਠ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਏष ਮੇਘ ਇਵਾਕਾਸ਼ੇ ਵृਕ੍ਸ਼षਣ੍ਡਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਮੇਘਸਂਘਾਤਵਿਪੁਲਃ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤਕਦਲੀਵृਤਃ
ਇਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਿਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕਿਮੇਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਖੇ ਕੌਤੂਹਲਂ ਮਮ। ਕੌਤੂਹਲਾਪਨਯਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਦੋਸਤ, ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਵਧ ਗਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇਹ ਜਿਗਿਆਸਾ ਦੂਰ ਕਰ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਗਚ੍ਛਨ੍ ਨੇਵਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇऽਥ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਨ੍ਮਹਦ੍ ਵਨਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਚਲਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਦੱਸਿਆ।
ਏਤਦ੍ ਰਾਘਵ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼੍ਰਮਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਉਦ੍ਯਾਨਵਨਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਾਦੁਮੂਲਫਲੋਦਕਮ੍
ਰਾਘਵ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ ਜੋ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਮੂਲ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤਜਨਾ ਨਾਮ ਮੁਨਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਸਪ੍ਤੈਵਾਸਨ੍ਨਧਃਸ਼ੀਰ੍षਾ ਨਿਯਤਂ ਜਲਸ਼ਾਯਿਨਃ
ਇੱਥੇ ਸੱਤ ਜਣਿਆਂ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੱਤੇ ਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਲਟੇ ਸਿਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰੇ ਕृਤਾਹਾਰਾ ਵਾਯੁਨਾਚਲਵਾਸਿਨਃ। ਦਿਵਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤੈਰ੍ਯਾਤਾਃ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਸਕਲੇਵਰਾਃ
ਇਹ ਮੁਨੀ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ, ਤੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇषਾਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਦ੍ਰੁਮਪ੍ਰਾਕਾਰਸਂਵृਤਮ੍। ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਸੁਦੁਰਾਧਰ੍षਮਪਿ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਇੰਨਾ ਅਟੱਲ ਹੈ ਕਿ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤ੍ਯੇਤਤ੍ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਵਨਚਾਰਿਣਃ। ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਮੋਹਾਦ੍ ਯੇऽਪ੍ਯਤ੍ਰ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪੁਨਃ
ਪੰਛੀ ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਵੀ ਇਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਵਿਭੂषਣਰਵਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਸਕਲਾਕ੍ਸ਼ਰਾਃ। ਤੂਰ੍ਯਗੀਤਸ੍ਵਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗਨ੍ਧੋ ਦਿਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵ
ਇੱਥੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ, ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਵੀ, ਅਤੇ ਰਾਘਵ, ਇੱਕ ਸੁਗੰਧਤ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।