ਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਗਤਂ ਰਾਮਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਹ੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦੀਨਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਸੁਧਾਮਵਲੋਕਯਨ੍
ਜਦ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਤੱਕਦਿਆਂ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਆਹ੍ਵਯਸ੍ਵੇਤਿ ਮਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਵੈਰਿਣਾ ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਕਿਮਿਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਤਾਮੇਵ ਵੇਲਾਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਘਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਵਾਲਿਨਂ ਨ ਨਿਹਨ੍ਮੀਤਿ ਤਤੋ ਨਾਹਮਿਤੋ ਵ੍ਰਜੇ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਰਾਘਵ: ਤੂੰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ? ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਚੈਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਸ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕਰੁਣਂ ਦੀਨਯਾ ਵਾਚਾ ਰਾਘਵਃ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਘਵ ਨੇ ਫਿਰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤਾਤ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਪਨੀਯਤਾਮ੍। ਕਾਰਣਂ ਯੇਨ ਬਾਣੋऽਯਂ ਸ ਮਯਾ ਨ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਃ
ਸੁਗਰੀਵ, ਸੁਣ ਮੇਰੇ ਭਰਾ, ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਤੀਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਅਲਂਕਾਰੇਣ ਵੇषੇਣ ਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਗਤੇਨ ਚ। ਤ੍ਵਂ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵਾਲੀ ਚ ਸਦृਸ਼ੌ ਸ੍ਥਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਗਹਿਣਿਆਂ, ਪਹਿਨਾਵੇ, ਹੌਂਸਲੇ ਤੇ ਚਾਲ ਵਿਚ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਵਾਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਹੋ।
ਸ੍ਵਰੇਣ ਵਰ੍ਚਸਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤੇਨ ਚ ਵਾਨਰ। ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਚ ਵਾਕ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਂ ਵਾਂ ਨੋਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਆਵਾਜ਼, ਚਮਕ, ਨਜ਼ਰ, ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਹੇ ਵਾਨਰ, ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਰੂਪਸਾਦृਸ਼੍ਯਾਨ੍ਮੋਹਿਤੋ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮ। ਨੋਤ੍ਸृਜਾਮਿ ਮਹਾਵੇਗਂ ਸ਼ਰਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਰਂ ਘੋਰਂ ਸਾਦृਸ਼੍ਯਾਤ੍ ਤੁ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ। ਮੂਲਘਾਤੋ ਨ ਨੌ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਿ ਦ੍ਵਯੋਰਿਤਿ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਤੁਹਾਡੀ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਸ਼ਕਲ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਜਾਨ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਹਿਚਕਿਆ, ਕਿ ਕਿਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨਾ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ।
ਤ੍ਵਯਿ ਵੀਰ ਵਿਪਨ੍ਨੇ ਹਿ ਅਜ੍ਞਾਨਾਲ੍ਲਾਘਵਾਨ੍ਮਯਾ। ਮੌਢ੍ਯਂ ਚ ਮਮ ਬਾਲ੍ਯਂ ਚ ਖ੍ਯਾਪਿਤਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰ
ਜੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮੂਰਖਤਾ ਤੇ ਬਚਪਨ ਸਾਰਿਆਂ ਅੱਗੇ ਆ ਜਾਂਦੇ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਦਤ੍ਤਾਭਯਵਧੋ ਨਾਮ ਪਾਤਕਂ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਅਹਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚੈਵ ਸੀਤਾ ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਪਾਪ ਹੈ। ਮੈਂ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ—
ਤ੍ਵਦਧੀਨਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ਼ਰਣਂ ਭਵਾਨ੍। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਮਾਸ਼ਙ੍ਕੀਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਆਧੀਨ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਲੜ, ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਵਾਨਰ।
ਏਤਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਤੁ ਮਯਾ ਪਸ਼੍ਯ ਵਾਲਿਨਮਾਹਵੇ। ਨਿਰਸ੍ਤਮਿषੁਣੈਕੇਨ ਚੇष੍ਟਮਾਨਂ ਮਹੀਤਲੇ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ ਕਿ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਢਹਿ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨੋ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਯੇਨ ਤ੍ਵਾਮਭਿਜਾਨੀਯਾਂ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੋਈ ਪਹਚਾਣ ਬਣਾਈਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਦੁੰਦ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਾਂ।
ਗਜਪੁष੍ਪੀਮਿਮਾਂ ਫੁਲ੍ਲਾਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍। ਕੁਰੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਕਣ੍ਠੇऽਸ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਹ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਗਜਪੁਸ਼ਪੀ ਫੁੱਲ ਵਾਲੀ ਬੇਲ ਤੋੜ ਕੇ ਮਹਾਨ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇ।
ਤਤੋ ਗਿਰਿਤਟੇ ਜਾਤਾਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਕੁਸੁਮਾਯੁਤਾਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਗਜਪੁष੍ਪੀਂ ਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠੇ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਖਿੜੀ ਹੋਈ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗਜਪੁਸ਼ਪੀ ਬੇਲ ਤੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤਯਾ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਁਲ੍ਲਤਯਾ ਕਣ੍ਠਸਕ੍ਤਯਾ। ਮਾਲਯੇਵ ਬਲਾਕਾਨਾਂ ਸਸਂਧ੍ਯ ਇਵ ਤੋਯਦਃ
ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬੇਲ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬੱਤਖਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਬੱਦਲ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ।
ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨੋ ਵਪੁषਾ ਰਾਮਵਾਕ੍ਯਸਮਾਹਿਤਃ। ਜਗਾਮ ਸਹ ਰਾਮੇਣ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਪੁਨਰਾਪ ਸਃ
ਸੁੰਦਰ ਅਕਲ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ ਅਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਵੱਲ ਗਿਆ।
thumb|ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਹੁਣ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤੇਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ऋष੍ਯਮੂਕਾਤ੍ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਗ੍ਰਜਃ। ਜਗਾਮ ਸਹ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਲਿਵਿਕ੍ਰਮਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਤੋਂ, ਧਰਮਵਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਾਲੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਰਾਮਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਿਤਮ੍। ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾਨ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਣਸਾਧਕਾਨ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਏ।
ਅਗ੍ਰਤਸ੍ਤੁ ਯਯੌ ਤਸ੍ਯ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਂਹਤਗ੍ਰੀਵੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਮੋਟੇ ਗਲੇ ਵਾਲਾ ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ ਚਲੇ।
ਪृष੍ਠਤੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੀਰੋ ਨਲੋ ਨੀਲਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਤਾਰਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਰਿਯੂਥਪਯੂਥਪਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਨਲ, ਬਲਵਾਨ ਨੀਲ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਤਾਰਾ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਦਾਰ ਸੀ, ਚਲੇ।
ਤੇ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਭਾਰਾਵਲਮ੍ਬਿਨਃ। ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਮ੍ਬੁਵਹਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਂਗਮਾਃ
ਉਹ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਗਏ।
ਕਨ੍ਦਰਾਣਿ ਚ ਸ਼ੈਲਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਦਰਾਣਿ ਗੁਹਾਸ੍ਤਥਾ। ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਦਰੀਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ, ਚੋਟੀਆਂ, ਖੱਡਾਂ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਾਦੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਵੈਦੂਰ੍ਯਵਿਮਲੈਸ੍ਤੋਯੈਃ ਪਦ੍ਮੈਸ਼੍ਚਾਕੋਸ਼ਕੁਡ੍ਮਲੈਃ। ਸ਼ੋਭਿਤਾਨ੍ ਸਜਲਾਨ੍ ਮਾਰ੍ਗੇ ਤਟਾਕਾਂਸ਼੍ਚਾਵਲੋਕਯਨ੍
ਉਹ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਪਖਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਕਲੀ ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਝੀਲ ਵੇਖਦੇ ਗਏ।
ਕਾਰਣ੍ਡੈਃ ਸਾਰਸੈਰ੍ਹਂਸੈਰ੍ਵਞ੍ਜੁਲੈਰ੍ਜਲਕੁਕ੍ਕੁਟੈਃ। ਚਕ੍ਰਵਾਕੈਸ੍ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਸ਼ਕੁਨੈਃ ਪ੍ਰਤਿਨਾਦਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਝੀਲਾਂ ਕਾਂਗ, ਸਰਸ, ਹੰਸ, ਵੰਜੂਲ, ਜਲ ਕੁੱਕੜ, ਚਕਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮृਦੁਸ਼ष੍ਪਾਙ੍ਕੁਰਾਹਾਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਭਯਾਨ੍ ਵਨਗੋਚਰਾਨ੍। ਚਰਤਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਸ੍ਥਲੀषੁ ਹਰਿਣਾਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਨਰਮ ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਕੋਪਲਾਂ ਚਰਦੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਅਤੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣ ਵੇਖੇ।
ਤਟਾਕਵੈਰਿਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲਦਨ੍ਤਵਿਭੂषਿਤਾਨ੍। ਘੋਰਾਨੇਕਚਰਾਨ੍ ਵਨ੍ਯਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਰਦਾਨ੍ ਕੂਲਘਾਤਿਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਇਕੱਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਅਤੇ ਕੰਢਿਆਂ ਨੂੰ ਝਟਕਦੇ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਮਤ੍ਤਾਨ੍ ਗਿਰਿਤਟੋਤ੍ਕृष੍ਟਾਨ੍ ਪਰ੍ਵਤਾਨਿਵ ਜਙ੍ਗਮਾਨ੍। ਵਾਨਰਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਰਦਪ੍ਰਖ੍ਯਾਨ੍ ਮਹੀਰੇਣੁਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਹਿਲਦੇ-ਡੁਲਦੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰ ਵੀ ਵੇਖੇ।